บทที่ 133 ไม่ใช่มิตรก็เป็นศัตรู

อี๋เหนียงรองขว้างทองคำยี่สิบตำลึงลงบนพื้น แล้วพูดอย่างดุดันว่า "ข้าไม่ต้องการความเสแสร้งทำจิตใจดีของเจ้า! ต้องเป็นเจ้าที่เป่าหูนายท่าน ทำให้นายท่านเข้าใจเยว่เอ๋อร์ผิด!"

"เข้าใจผิด? อี๋เหนียงรองเกรงว่าจะเข้าใจเจตนาผิดแล้ว คุณหนูสามเป็นเพียงแค่เด็กสาวคนหนึ่ง นอกจากนี้แล้วยังอายุน้อย ข้าทำร้ายนางแล้วจะได้ประโยชน์อันใด? กล่าวคำพูดที่ไม่น่าฟังนัก ตอนนี้อี๋เหนียงรองก็ไม่เป็นที่โปรดปราณ เจ้าก็ไม่ใช่ฮูหยินใหญ่ ข้าจะทำร้ายเจ้าไปทำไม?"

อี๋เหนียงรองคิดไปคิดมา ก็ไม่สามารถหาเหตุผลว่าเอี้ยนซานเหนียงจะทำร้ายกู้ชิวเยว่ได้ สีหน้าท่าทีก็ไม่ได้น่ากลัวเหมือนเมื่อครู่เช่นนั้นแล้ว

"เช่นนั้นตอนนี้เจ้ามาหาข้า นำเงินมามอบให้ข้า ก็เพื่อมาดูเรื่องน่าอายของข้าหรือ?"

เอี้ยนซานเหนียงยิ้มจางๆแล้วกล่าวว่า "ในจวนโหวนี้ สตรีในเรือนหลังไม่เป็นมิตรก็เป็นศัตรู เพียงแต่ว่าอี๋เหนียงรองไม่นับเป็นคู่ต่อสู้ของข้า และข้าก็จะไม่ได้เห็นอี๋เหนียงรองเป็นศัตรู ข้ามอบทองคำให้เจ้าไปฝังคุณหนูสาม ก็แค่หวังให้เจ้าเห็นถึงแนวโน้มความเป็นไปของจวนโหวนี้"

ผู้ที่เป็นที่โปรดปรานที่สุดในจวนโหวนี้ไม่มีใครเกินเอี้ยนซานเหนียง ซึ่งนี่ก็คือสภาวะการณ์เดียวของเรือนหลังในจวนโหวแห่งนี้

แล้วอี๋เหนียงรองจะไม่รู้ได้อย่างไร? เพียงแค่กล่าวอย่างอึดอัดใจเล็กน้อยว่า "เยว่เอ๋อร์ของข้าได้ตายไปแล้ว เช่นนั้นข้า......"

"แม้ว่าลูกสาวของเจ้าจะตายไปแล้ว แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าเจ้าจะตาย ไม่มีที่พึ่งพิงก็ไม่สำคัญ คนเราจะต้องพิจารณาสภาวะการณ์อย่างสมเหตุสมผล หากว่าเจ้ายินยอมล่ะก็ ข้าสามารถมอบของขวัญชิ้นหนึ่งให้กับเจ้า"

อี๋เหนียงรองเช็ดน้ำตาบนใบหน้าออก แล้วถามด้วยความสงสัยว่า "ของขวัญอันใด?"

"อำนาจในการดูแลจวนโหว ถือเป็นของขวัญชิ้นใหญ่หรือไม่"

อี๋เหนียงรองท่าทีตกใจเล็กน้อย "เจ้ายินยอมที่จะมอบอำนาจดูแลจวนโหวให้แก่ข้าหรือ?"

"เหตุใดถึงไม่ยินยอมล่ะ?"

เอี้ยนซานเหนียงตบหลังมือของอี๋เหนียงรองแล้วกล่าวว่า "ก่อนหน้านี้ข้าก็เคยบอกไปแล้วว่า ในเรือนหลังนี้ไม่ใช่มิตรก็เป็นศัตรู ในเมื่อสามารถเป็นมิตรกันได้ เช่นนั้นข้าก็จะไม่สร้างศัตรูคนหนึ่งขึ้น"

อี๋เหนียงรองเห็นด้วยอย่างลังเล สิ่งที่เอี้ยนซานเหนียงกล่าวนั้นมีเหตุผล ในจวนโหวแห่งนี้ไม่ใช่มิตรก็เป็นศัตรู และที่พึ่งพิงในภายหน้าเดียวของนางก็ได้ล้มลงไปแล้ว หากว่าต้องการที่จะรักษาความรุ่งเรืองในภายภาคหน้าเอาไว้ ก็ทำได้เพียงแค่กุมอำนาจในจวนไว้

เอี้ยนซานเหนียงมองดูอี๋เหนียงรองตัดสินใจแน่วแน่แล้ว มุมปากก็ได้ฉายรอยยิ้มขึ้น

ในยามค่ำคืนของวันนี้ เอี้ยนซานเหนียงเปิดครึ่งไหล่อันสะสวยพิงอยู่ในอ้อมของกู้หนานเฉิง

"ข้าได้วางแผนที่จะมอบงานที่อี๋เหนียงรองวางมือ มอบหมายให้แก่เจ้า ไม่รู้ว่าซานเหนียงจะรูสึกว่าเหนื่อยเกินไปหรือไม่?"

เอี้ยนซานเหนียงแสร้งทำเป็นแปลกใจแล้วกล่าวว่า "ทำไมล่ะเจ้าคะ? อี๋เหนียงรองทำเรื่องอะไรผิดหรือ?"

"ฮึ นางนั้นมิได้ทำสิ่งใดผิด เพียงแต่ลูกสาวที่ไม่เอาไหนคนนั้นของนาง......"

เอี้ยนซานเหนียงกล่าวว่า "วันนี้ข้าก็ได้ยินมาว่าคุณหนูสามชนกำแพงจนสิ้นลม ในใจก็รู้สึกโศกเศร้าอยู่บ้าง คิดว่าอี๋เหนียงรองก็คงเป็นเช่นเดียวกัน เหตุใดหนานเฉิงถึงได้ลิดรอนอำนาจดูแลจัดการของนางล่ะเจ้าคะ? ยิ่งกว่านั้นอีกไม่กี่วันก็จะถึงพิธีศพของคุณหนูใหญ่และฮูหยินใหญ่แล้ว โปรดอภัยที่ความสามารถของซานเหนียงน้อยนัก และก็ไม่เคยดูแลจัดการเรื่องราวน้อยใหญ่ในจวนนี้ เกรงว่าจะไร้ความสามารถ ถึงเวลากลับจะทำให้จวนโหวเสียหน้าเจ้าค่ะ"

"นี่......"

"อี๋เหนียงรองอยู่ในจวนมาหลายปีแล้ว และก็เคยดูแลเรื่องราวน้อยใหญ่ของจวนมาก่อน จึงคุ้นเคยกับกฎเกณฑ์ข้อระเบียบ ยิ่งกว่านั้นการจัดการพิธีศพนี้ก็ถือเป็นการชดใช้ความผิดแทนคุณหนูสาม อี๋เหนียงรองจะต้องพยายามอย่างเต็มที่เป็นแน่ ท่านว่าใช่หรือไม่เจ้าคะ?"