บทที่ 134 ความหวังดีของท่านอ๋องรอง

จูเอ๋อร์หันกลับมาดึงแขนของกู้ชิวเหลิ่งแล้วกล่าวว่า "ท่านอ๋องรองก็หวังดี คุณหนูก็รับไว้เถิดเจ้าค่ะ......"

กู้ชิวเหลิ่งเดินไปตรงหน้าญาชิงแล้วกล่าวว่า "ข้าไม่สนใจว่าท่านอ๋องของพวกเจ้าจะกล่าวสิ่งใด เพียงแต่ว่าข้าไม่ได้ใช้ หวังว่าต่อไปเขาจะไม่มาหาข้าอีก นี่เป็นคำเตือนครั้งสุดท้ายจากข้า คราวหน้าเจ้ามาอีก ข้าจะให้เจ้าเข้าประตูนี้มาไม่ได้"

กู้ชิวเหลิ่งกล่าวอย่างไร้เยื่อใย ญาชิงคาดคิดเอาไว้แต่แรกแล้ว เพียงแค่วางยาไว้ตรงหน้าประตู

"ท่านอ๋องมีคำสั่ง ให้มอบยาแก่คุณหนูรอง เรื่องอื่นข้าน้อยจะไม่สนใจ ขอลาขอรับ"

ญาชิงมาด้วยสีหน้าที่ไร้อารมณ์ และจากไปด้วยสีหน้าที่ไร้อารมณ์

กู้ชิวเหลิ่งเหลือบมองจูเอ๋อร์ทีนึง เห็นเพียงแค่จูเอ๋อร์ก้มศีรษะลงและไม่กล้าพูดสิ่งใด

"ข้าเคยบอกแล้วว่า ข้าไม่ต้องการข้องเกี่ยวกับท่านอ๋องรองแม้เพียงเล็กน้อย ต่อไปหากเจ้าติดต่อกับผู้อื่นลับหลังข้า เจ้าก็อย่าได้คิดที่จะเข้าสวนเฉินเซียงแม้แต่ก้าวเดียว"

จูเอ๋อร์คุกเข่าลงกับพื้นแล้วพูดว่า "คุณหนูเจ้าคะ บ่าวก็เห็นว่าระหว่างท่านและท่านอ๋องรองเข้าใจผิดกัน ต้องการให้พวกท่านคืนดีกัน บ่าวผิดไปแล้ว บ่าวไม่กล้าอีกแล้วเจ้าค่ะ!"

กู้ชิวเหลิ่งเดินผ่านจูเอ๋อร์แล้วกล่าวด้วยน้ำเสียงที่เย็นชาว่า "ยานี้เจ้าเอาไปจัดการเอง ข้าไม่ต้องการเห็นมัน ต่อไปก็ไม่ต้องให้เขารู้ร่องรอยของข้า และก็ไม่หวังให้เจ้าตัดสินใจใดๆลับหลังข้า ฟังเข้าใจหรือไม่?"

"บ่าวทราบแล้วเจ้าค่ะ......"

"เจ้ากลับห้องไปได้แล้ว"

"เจ้าค่ะ......"

กู้ชิวเหลิ่งนั่งลงบนเก้าอี้ยาวอันนุ่ม โดยที่ท่าทีเคร่งขรึมเล็กน้อย เดิมทีเมื่อครู่กำลังครุ่นคิดถึงเรื่องพิธีศพ แต่ทันทีที่ญาชิงปรากฏตัวและพูดถึงอวี่เหวินเจี๋ย อารมณ์ของนางก็หมองลงอย่างแปลกประหลาด ไม่รู้ว่าเนื่องจากความเกี่ยวข้องระหว่างร่างกายนี้กับอวี่เหวินเจี๋ย หรือว่าเป็นเพราะชุดคลุมก่อนหน้าตัวนั้น

มีเสียงเคาะประตูดังมา กู้ชิวเหลิ่งกล่าวเรียบเฉยว่า "เชิญเข้า"

ผู้ที่มาคือเอี้ยนซานเหนียง พร้อมกับฉายรอยยิ้มเล็กน้อยยู่บนใบหน้านาง

"เมื่อครู่อยู่ไกลๆก็ได้ยินคุณหนูรองโมโห ไม่รู้ว่าด้วยเรื่องอันใดหรือ?"

"ไม่ต้องมาสอบถามแทนอวี้ฉือจ้าน เรื่องของข้าไม่ชอบให้ผู้อื่นไต่ถามเสมอมา"

เอี้ยนซานเหนียงกล่าวด้วยความเคารพว่า "เป็นข้าน้อยที่พูดมาก ครั้งนี้เป็นท่านอ๋องที่ให้ข้าน้อยมาหารือเรื่องพิธีศพกับคุณหนูรองเจ้าค่ะ"

กู้ชิวเหลิ่งเลิกคิ้ว "ว่ามา"

"ท่านอ๋องได้ตรวจสอบแน่ชัดแล้ว องค์หญิงอันไท่แห่งซีจิ้งได้กระทำการบางอย่างบนโลงศพของกู้ชิวเซียง เพียงแค่ยกโลงศพระยะเวลาหนึ่ง ตะปูที่สำคัญบางชิ้นก็จะหลวมและร่วงหล่นลง ถึงเวลานั้น......"

ถึงเวลานั้น ศพของกู้ชิวเซียงก็จะตกลงมากลางอากาศ เพียงแค่รอยแผลฟกช้ำบนร่างกายและใบหน้าของกู้ชิวเซียง ก็เพียงพอแล้วที่ผู้อื่นจะจินตนาการกันไปต่างๆนานา

"ไม่น่าล่ะเจ้าถึงได้มอบเรื่องของพิธีศพให้อี๋เหนียงรองจัดการ ที่แท้ก็เป็นเพราะเรื่องนี้"

"ท่านอ๋องกลัวว่าคุณหนูรองจะไม่รู้ว่าควรจัดการอย่างไร ดังนั้นจึงให้ข้าน้อยมาอธิบายเป็นการเฉพาะ"

กู้ชิวเหลิ่งกล่าวว่า "ข้าเพียงแค่อยากจะถามเจ้าประโยคหนึ่งว่า อวี้ฉือจ้านคิดที่จะให้เจ้ากุมอำนาจของตระกูลกู้ใช่หรือไม่?"

"ใช่เจ้าค่ะ"

"เพื่อทำสิ่งใด?"

"ข้าน้อยไม่เคยถามถึงจุดประสงค์อันใดของท่านอ๋อง ข้าน้อยเพียงแค่ทำตามคำสั่งเท่านั้นเจ้าค่ะ"

"ดีมาก เจ้าไปได้แล้ว"