บทที่ 136 ถูกแส้เฆี่ยนจนตาย

กู้หนานเฉิงตีหลังมือของเอี้ยนซานเหนียงและพูดด้วยสีหน้าอมทุกข์ว่า "ไม่ได้เกี่ยวอะไรกับเจ้า แต่มันเป็นเพราะนังสารเลวคนนี้ต่างหาก ที่ไม่รู้จักทะนุถนอมโอกาสที่มีอยู่ในมือ"

พ่อบ้านก้มตัวและหยิบแส้หนังกวางยกขึ้นเหนือศีรษะ สายตามองไปทางอี๋เหนียงรอง

อย่างที่ทราบกันดีว่า แส้หนังกวางเส้นนี้ เพียงแค่ฟาดลงไปครั้งเดียวก็ทำให้เนื้อตัวแตกยับได้ ถ้าดูจากความโกรธของกู้หนานเฉิงในตอนนี้ ก็ยังไม่อาจจะทราบได้เลยว่าเขาจะฟาดกี่ที ขนาดเขาที่เป็นแค่พ่อบ้าน ยังรู้สึกเหงื่อตกแทนอี๋เหนียงรองเลย

อี๋เหนียงรองถลึงตาจ้องเอี้ยนซานเหนียง "เพราะเจ้า! เจ้าเป็นคนทำร้ายข้า!"

"นังสารเลว! ยังมีหน้ามาใส่ร้ายคนอื่นอยู่ที่นี่อีก! เหมือนกับลูกสาวเจ้าไม่มีผิด!"

กู้หนานเฉิงชูมือที่ถือแส้ขึ้นและฟาดลงไปบนตัวของอี๋เหนียงรอง จากนั้นก็ได้ยินเพียงแค่เสียงร้องที่น่าเวทนา

กู้ชิวถางมองภาพตรงหน้าอย่างไร้ความรู้สึก จารีตของต้าเยียนและแคว้นฉีคล้ายคลึงกันนัก อนุภรรยา มีไว้เพื่อเพิ่มความสนุกหรือไม่ก็เพื่อเพิ่มทายาทสืบทอดตระกูล ว่าไปแล้วก็แค่สูงกว่าสาวใช้ทั่วๆไปมาระดับหนึ่ง แต่ยังไงก็ยังเป็นบ่าวอยู่ดี ในฐานะลูกชายของภรรยาเอก ถึงแม้อายุจะน้อยแต่ก็ยังเป็นนายอยู่ดี เมื่อเทียบฐานะกับอี๋เหนียงแล้วก็ไม่รู้ว่าฐานะสูงกว่าแค่ไหน

ดังนั้นความเป็นความตายของสนมจึงไม่ได้เป็นเรื่องสำคัญอะไรในครอบครัวนี้ กู้หนานเฉิงจะฟาดแส้ใส่อนุภรรยาต่อหน้าสาธารณชน ที่จวนอื่นๆก็เป็นเรื่องที่ธรรมดามากๆเช่นกัน

กู้ชิวเหลิ่งและเอี้ยนซานเหนียงสบตากัน สายตาของทั้งคู่แสดงออกถึงความพึงพอใจในคำตอบซึ่งกันและกัน

"นายท่าน! ข้าผิดไปแล้ว! ข้าไม่กล้าอีกต่อไปแล้วเจ้าค่ะ! ได้โปรดเมตตาข้าเถิด!"

ไม่ว่าอี๋เหนียงรองจะร้องไห้หนักแค่ไหน กู้หนานเฉิงก็ไม่คลายความโมโหลง รูปร่างหน้าตาของกู้ชิวเยว่และอี๋เหนียงรองมีความคล้ายคลึงกันมาก เมื่อเห็นใบหน้านี้ของอี๋เหนียงรอง ก็ยิ่งทำให้เขาคิดถึงลูกสาวทั้งสองของตัวเองที่ล้วนไม่ได้เรื่อง ทันใดนั้นความโกรธก็พุ่งขึ้น เขาจึงลงมืออย่างโหดเหี้ยมขึ้นทันที

ทาสบ่าวคนใช้คุกเข่าลงกับพื้นและก้มหัวต่ำมากๆ ไม่มีใครกล้าพูดอะไรแม้แต่คำเดียว ในห้องโถงไม่มีแม้แต่เสียงลมหายใจ มีเพียงแค่เสียงร้องที่โศกเศร้าของอี๋เหนียงรองและเสียงสาปแช่งของกู้หนานเฉิง รวมทั้งเสียงแส้ที่กำลังฟาด

แส้ที่ฟาดไป 30 ทีนี้ ได้ทำให้อี๋เหนียงรองเจ็บจนตายไปนานแล้ว

"นายท่าน......"

อี๋เหนียงรองล้มลงที่พื้น ดวงตาของนางเต็มไปด้วยเส้นเลือดสีแดงสด เสื้อผ้าก็ถูกฟาดจนขาดรุ่งริ่งและมองเห็นแผลที่ถูกฟาดอย่างโหดเหี้ยมอยู่ลางๆ

พ่อบ้านฝืนใจออกไปสำรวจลมหายใจของอี๋เหนียงรอง จากนั้นจึงเอ่ยเสียงสั่นว่า "นายท่าน อี๋เหนียงรองตายแล้วขอรับ"

กู้หนานเฉิงตอบรับด้วยน้ำเสียงเย็นชา จากนั้นจึงโยนแส้ในมือลงพื้น

"แบกนังสารเลวคนนี้ไปที่จวนฉินกั๋วกง"

คิ้วของกู้ชิวเหลิ่งค่อยๆขมวดเล็กน้อย การเคลื่อนไหวของกู้หนานเฉิงแสดงให้เห็นอย่างชัดเจนว่า เขาต้องการจะซ่อมแซมความสัมพันธ์ในตระกูลฉิน พร้อมทั้งยังต้องการให้ความอ่อนโยนต่อตระกูลฉินอีกด้วย

กู้ชิวเหลิ่งเอ่ย "อี๋เหนียงรองเป็นคนในครอบครัวกู้ของพวกเรา ถึงแม้ว่าพี่ใหญ่จะตายแล้วแต่ก็ยังแซ่กู้ เรื่องนี้คือเรื่องในครอบครัว ส่งอี๋เหนียงรองไปจวนฉินกั๋วกงมันจะไม่ค่อยเหมาะสมหรือไม่เจ้าคะ?"

กู้หนานเฉิงสงบสติอารมณ์เล็กน้อยก่อนเอ่ยว่า "เด็กอย่างเจ้าจะไปเข้าใจอะไรได้"

กู้ชิวถางเอ่ย "ลูกคิดเหมือนกันว่าการเคลื่อนไหวของท่านพ่อดูอ่อนแอเกินไปขอรับ"

กู้หนานเฉิงจะกลืนคำพวกนี้ลงได้อย่างไรกัน? แต่สถานการณ์ปัจจุบันยังไม่มั่นคง ถ้าทั้งสองตระกูลไม่สามารถรักษาความเป็นมิตรที่มีอยู่ตรงหน้าไว้ได้ ถึงตอนนั้นก็คงจะเกิดการฆ่าฟันกันเอง ซึ่งไม่น่าจะมีประโยชน์อะไรต่อตระกูลกู้ และในทางกลับกัน ยังอาจจะมีแต่ผลเสียไม่มีผลดีเลยอีกด้วย

ในขณะที่กู้หนานเฉิงลังเลว่าจะฉีกหน้ากันกับตระกูลฉิน เข้าสู่ยุคตาต่อตา ฟันต่อฟันหรือไม่ ภายนอกก็มีแต่เสียงทะเลาะกัน มองจากห้องโถงใหญ่แห่งนี้ก็ยังเห็นเด็กเฝ้าประตูถูกตีล้มลงไปกับพื้น ฉินเจิ้งเป่าเดินมาที่ห้องโถงใหญ่พร้อมข้ารับใช้นับสิบคนด้วยความโมโหโกรธา เพียงแค่เห็นท่าทางก็รู้ชัดว่า ต้องการมาสร้างปัญหาใหญ่