บทที่ 140 การลอบสังหารที่หลิวเล่าฮูหยินวางแผน

แววตาของกู้ชิวเหลิ่งกลายเป็นเฉียบคมในทันที ดาบของคนหนึ่งในนั้นฟันมาทางนานแล้ว กระบวนท่ามิได้สมบูรณ์ครบถ้วน กู้ชิวเหลิ่งจับช่องโหว่ได้จึงกระโดดขึ้น แล้วใช้มีดสั้นที่ไม่ทราบว่าซ่อนอยู่ในแขนเสื้อตั้งแต่เมื่อไหร่แทงเข้าที่ข้อมือของคนผู้นั้นด้วยความเร็วและแม่นยำ

อีกฝ่ายเจ็บจนวางดาบในมือ กู้ชิวเหลิ่งจึงเก็บมันขึ้นมา เมื่อคนที่เหลือเห็นว่าคนผู้นั้นเสียมือไปแล้วจึงโกรธจนดวงตาแดงก่ำ การลงดาบก็ทวีความรุนแรงมากขึ้นด้วย

กู้ชิวเหลิ่งตัวเบา ดังนั้นจึงยืนอยู่บนรถม้าได้อย่างง่ายดาย กลับเป็นบุรุษหยาบกร้านทั้งสี่เสียอีก ที่อย่างไรก็ยืนอยู่ตรงขอบรถม้าไม่ได้ ด้วยเหตุนี้เมื่ออยู่บนรถม้า กู้ชิวเหลิ่งจึงอยู่สูงกว่าพวกเขามาก

เมื่อนั้นก็มีคนหนึ่งฟันคานม้าของรถม้า กู้ชิวเหลิ่งรีบกระโดดลงมาอย่างนับว่ายังมือเร็วตาไว

เพียงแต่ขณะที่ลงสู่พื้นนางไม่ทันระวังกระเทือนถูกแผลตรงไหล่ซ้าย

ทว่าจังหวะนั้นกู้ชิวเหลิ่งก็ฉวยโอกาสปาดหลอดเลือดแดงตรงคอของคนหนึ่ง เลือดสาดกระเซ็นใส่ใบหน้าของนาง ส่วนอีกฝ่ายที่เสียชีวิตก็เบิกตาโพลง ดวงตาเป็นสีแดงก่ำอย่างหาที่เปรียบไม่ได้ คล้ายกับตายตาไม่หลับ

กู้ชิวเหลิ่งเคลื่อนไหวมากขึ้น บาดแผลก็ถูกกระเทือนมากตามไปด้วย การโยกตัวบางครั้งยังพอทำเนา แต่ร่างกายนี้ของกู้ชิวเหลิ่งกลับไม่มีกำลังให้นางใช้เต็มที่

ทันใดนั้นก็มีมีดบินซัดมาจากที่ไกลๆ ควบคุมแรงและความแม่นยำได้ดียิ่ง เสียบเข้าตรงกลางกะโหลกของคนร้ายหนึ่งเข้าอย่างพอดิบพอดี ส่วนมีดบินที่มาอีกหนึ่งกลับรวดเร็วยิ่งกว่าพุ่งผ่านแก้มของกู้ชิวเหลิ่งและปักเข้าหัวใจของอีกคน

กู้ชิวเหลิ่งเงยหน้าขึ้นขวับ พบว่าผู้ที่มายืนอย่างสงบยิ่งอยู่ตรงนั้น ทั้งยังใช้ดาบได้ด้วยความเยือกเย็นราวกับไม่ต้องเปลืองแรง ซัดมีดบินออกไปยี่สิบเมตรก็ทำได้อย่างง่ายดาย

ผู้ที่มาสวมอาภรณ์สีเทาเข้มเรียบมีผ้าพันอยู่ตรงข้อมือ คือกู้เจิน

ก่อนหน้านี้กู้ชิวเหลิ่งก็คาดอยู่แล้วว่ากู้เจินมีวรยุทธ์ เพียงแต่คิดไม่ถึงว่าเขาจะปรากฏตัวออกมาในยามนี้

มีดบินอันสุดท้ายในมือกู้เจินได้เล็งชายร่างผอมเล็กที่เนื้อตัวกำลังสั่นพั่บๆ เพราะคนที่เหลือเสียชีวิตหมดแล้ว แต่ขณะที่กำลังจะซัดออกไป จู่ๆ กู้ชิวเหลิ่งก็เอ่ยขึ้น "ช้าก่อน!"

กู้เจินหยุดการเคลื่อนไหวอย่างที่คิด ชายร่างผอมเล็กผู้นั้นชูดาบขึ้นพลัน คิดจะโจมตีกู้ชิวเหลิ่งจากด้านหลัง

กู้เจินขมวดคิ้วน้อยๆ จากนั้นก็ซัดมีดบินออกไปอย่างไม่ยั้งไมตรี เสียบเข้าตรงแขนที่กำลังยกดาบของคนผู้นั้นเข้าใจกลางพอดิบพอดี

ครั้นกู้ชิวเหลิ่งหมุนตัว ชายผู้นั้นกึ่งนอนอยู่กับพื้นแล้ว เจ็บจนร้องไห้ฟูมฟายหาบิดามารดา

แต่เมื่อหันกลับไปอีกครั้ง กู้เจินก็อันตรธานหายไปแล้ว

"กู้ชิวเหลิ่ง!"

เมื่ออวี้ฉือจ้านพลิกตัวลงจากม้าก็เห็นเนื้อตัวกู้ชิวเหลิ่งเต็มไปด้วยเลือด มีดสั้นและดาบที่ถืออยู่ในมือก็เปื้อนเลือดเต็มไปหมด ตรงพื้นนอกจากชายร่างผอมเล็กคนนั้นที่ยังมีชีวิตอยู่ ที่เหลือก็เป็นศพที่กระจัดกระจายอีกสี่ศพ

"เจ้าเป็นอย่างไรบ้าง? บาดเจ็บตรงไหนหรือไม่? ให้ข้าดูแผลที่ไหล่ซ้ายเจ้าหน่อย!"

อวี้ฉือจ้านยื่นมือออกไปจะจับบ่าของกู้ชิวเหลิ่ง กู้ชิวเหลิ่งก็มิได้หลบ

เมื่อตรวจสอบว่าเลือดที่ติดอยู่ไม่ใช่ของกู้ชิวเหลิ่งแล้ว อวี้ฉือจ้านจึงโล่งอก ก้มหน้าดูศพทั้งสี่ จากนั้นสายตาก็ตกอยู่กับมีดบินที่อยู่บนตัวศพสองศพ

"จับเป็นได้หนึ่งคน ไม่ทราบว่าเซ่อเจิ้งหวางจะสืบได้ความอะไรได้หรือไม่?"

อวี้ฉือจ้านหรี่ดวงตา "รับรองว่าสารภาพหมดเปลือกในหนึ่งก้านธูป"

กู้ชิวเหลิ่งเย็นชา "หนึ่งก้านธูปนานเกินไป ข้าสอบสวนเองแล้วกัน"