บทที่ 141 ไม่มียอดพธูเช่นนั้นก็นางนั่นแหละ

กู้ชิวเหลิ่งหัวใจเต้นขาดไปหนึ่งจังหวะ ขณะที่จีเฟิงรีบมาก็บังเอิญเห็นภาพนี้พอดี

“ท่าน...”

ยังไม่ทันได้กล่าวว่าท่านอ๋อง จีเฟิงก็กลืนถ้อยคำที่จะเอ่ยกลับลงไป ชั่วขณะไม่ทราบว่าจะขจัดความอีหลักอีเหลื่อนี้อย่างไรดี

นายของตนกำลังบอกรัก แต่เขากลับเป็นก้างเข้าไปขวาง น่ากลัวว่าต้องรับโทษทัณฑ์อีกแล้ว

กู้ชิวเหลิ่งสะบัดแขนอวี้ฉือจ้านออกเบาๆ ไม่กล้าเงยหน้า “โอบหนำใจแล้วหรือ?”

“อืม”

ความจริงยังไม่พอ

อวี้ฉือจ้านมองจีเฟิงแวบหนึ่ง ท่าทางชวนให้หยั่งลึกค้นหา

จีเฟิงรู้สึกพรั่นพรึงไปหมดทั้งตัว ปีนี้เขาต้องดวงจู๋แน่

อวี้ฉือจ้านถอดชุดคลุมออกมาแล้วคลุมให้กู้ชิวเหลิ่ง บดบังรอยเลือดบนอาภรณ์ แล้วหยิบผ้าเช็ดหน้าเช็ดเลือดบนใบหน้าของนางด้วย

เพียงแต่เลือดเหนียวหนืด ไม่ว่าจะเช็ดอย่างไร ครึ่งใบหน้าของกู้ชิวเหลิ่งก็ยังมีเลือดติดอยู่

อวี้ฉือจ้านเม้มปาก เอ่ย “ข้าจะพาเจ้าไปเปลี่ยนชุด”

กู้ชิวเหลิ่งส่ายหน้า “ข้ากลับไปก็พอ”

“หากถูกคนเห็นเข้าจะอธิบายอย่างไร”

ไม่รอให้กู้ชิวเหลิ่งปฏิเสธอีกหน อวี้ฉือจ้านก็พลิกมือจับข้อมือของกู้ชิวเหลิ่งแล้วสั่งจีเฟิง “ไปเตรียมรถม้ามาอีกคัน”

“ขอรับ!”

กู้ชิวเหลิ่งพลันเลิกคิ้ว ถาม “ท่านจะพาข้าไปไหน? หอจูชุ่ยหรือ?”

เมื่อคำว่า ‘หอจูชุ่ย’ ที่ออกมาจากปากกู้ชิวเหลิ่งจะทำให้อวี้ฉือจ้านรู้สึกไม่สบายอย่างแปลกประหลาด เมื่อนั้นจึงเอ่ยเสียงหนัก “หรือว่าทั้งเมืองหลวงจะมีแต่หอจูชุ่ยที่เดียว?”

หอจูชุ่ยเป็นธุรกิจของเซียวอวิ๋นเซิง และเขายังพบแต่แรกอีกว่าเซียวอวิ๋นเซิงมีใจให้กู้ชิวเหลิ่ง

“อย่างไรเซียวอวิ๋นเซิงก็เป็นน้องชายของว่าที่ฮองเฮา แต่จากน้ำเสียงของเซ่อเจิ้งหวางเมื่อครู่ เหมือนว่าจะไม่ค่อยชอบเท่าไร?”

อวี้ฉือจ้านยกมุมปากขึ้นน้อยๆ “เจ้าไม่รู้หรือว่าทำไมข้าถึงไม่ชอบ?”

ทันใดนั้นสายตาอวี้ฉือจ้านก็กลายเป็นหยาดเยิ้ม ทำให้กู้ชิวเหลิ่งทำตัวไม่ถูก “ข้าก็แค่ล้อเล่น ไยเซ่อเจิ้งหวางต้องจริงจังด้วย?”

“หึง ย่อมไม่ชอบ”

แววตาที่อวี้ฉือจ้านมองกู้ชิวเหลิ่งอ่อนโยนมากขึ้นทุกที

ในอดีตชาติ นางเคยชินกับความรักจอมปลอมของจวินฉีเซิ่ง แต่กลับละเลยไปว่ามีการมองอีกอย่างหนึ่ง เมื่อมันทอดตกอยู่บนตัวเจ้าก็จะราวกับถูกย้อมไปด้วย ความรู้สึกของอีกฝ่ายสามารถทำให้เจ้ารับรู้ได้อย่างชัดเจน แม้แต่จิตใจก็ยังหวั่นไหว

“ท่านอ๋อง...”

จีเฟิงมาในเวลาที่ไม่ถูกต้อง คราวนี้ รอยยิ้มบนใบหน้าของอวี้ฉือจ้านได้อันตรธานหายไปหมดแล้ว และเปลี่ยนเป็นใบหน้าอันแข็งทื่อ มองจีเฟิงด้วยความขมึงตึง

มือของจีเฟิงที่กำลังกุมสายบังเหียนถูกอวี้ฉือจ้านมองจนมีเหงื่อซึมแล้ว จึงได้แต่ก้มหน้าเอ่ย “ท่านอ๋อง เตรียมรถม้าเรียบร้อยแล้วขอรับ”

อวี้ฉือจ้าน “อือ” เสียงต่ำ

กู้ชิวเหลิ่งสะบัดข้อมือของอวี้ฉือจ้านหลุดแล้ว จึงหมุนกายเดินขึ้นรถม้า

จีเฟิงค่อยๆ หดตัวไปอยู่ด้านข้าง เสียวสันหลังวาบ

ครั้นหันกลับมาอีกที ก็เห็นใบหน้าอันมืดมนของอวี้ฉือจ้านคล้ายกับจะมีเค้าลางแห่งฝนฟ้าคะนอง