บทที่ 151 ใช้น้ำชาแทนสุรา

เพราะในสนามรบเคยชินกับการใช้ถ้วยดื่มสุรา ดังนั้นทุกครั้งตอนที่ดื่มชาจึงมักจะดื่มหมดในรวดเดียว มีท่าทางการเงยหน้าที่สูงกว่าคนทั่วไป

กู้ชิวเหลิ่งเพียงแค่จิบไปเบาๆคำหนึ่ง ดื่มไปเกือบหนึ่งในสี่ส่วน สง่างามอย่างมาก ดูแล้วเหมือนลูกสาวจากตระกูลร่ำรวยที่ยังไม่ออกเรือนคนหนึ่งจริงๆ มองไม่เห็นท่าทีที่เอาแต่ใจไม่เรียบร้อยเลยแม้แต่น้อย

ตอนที่กู้ชิวเหลิ่งดื่มชา หางตาเหลือบมองไปทางจวินฉีเซิ่ง นางคาดการณ์เอาไว้นานแล้วว่าจุดประสงค์ที่จวินฉีเซิ่ง “ใช้น้ำชาแทนสุรา” เป็นการขอโทษ ก็เพื่ออยากจะมองหาเงาของมู่หรงชิวจากตัวนาง? เช่นนั้นจวินฉีเซิ่งก็คำนวณผิดไปแล้ว

เพื่อการแก้แค้นในครั้งนี้ นางจะเปิดเผยท่าทางที่คล้ายคลึงกับมู่หรงชิวต่อหน้าจวินฉีเซิ่งเร็วขนาดนี้ไม่ได้เด็ดขาด

จวินฉีเซิ่งก็ได้แต่ฝืนยิ้มออกมาเล็กน้อย สำหรับกู้ชิวเหลิ่งแล้ว เขามักจะมีความรู้สึกคุ้นเคยอย่างอธิบายไม่ถูก แต่ในตอนที่ไปสังเกตดูอย่างละเอียดก็มองไม่เห็นเบาะแสร่องรอยเกี่ยวกับมู่หรงชิวเลยแม้แต่น้อย

อวี่เหวินเจี๋ยสั่งให้คนเตรียมย่างกวางข้างนอกแล้ว มีคนดูแลจัดการโดยเฉพาะ และตัวเองก็เดินเข้ามา กล่าวว่า: “ข้าจัดเตรียมเอาไว้เรียบร้อยแล้ว และก็สั่งให้คนเตรียมอาหารไว้อีกสองสามอย่าง เพียงแต่ว่าหนิงจวิ้นจู่อยู่ที่นี่ ดื่มสุรากันไม่ค่อยดีเท่าไหร่นัก ถึงเวลาเซียวโหวเย๋น้อยยังต้องส่งหนิงจวิ้นจู่กลับตระกูลกู้อย่างปลอดภัยอีก”

กู้ชิวเหลิ่งกล่าวว่า: “หม่อมฉันอยู่ที่นี่ก็รบกวนการร่ำสุราของทุกท่าน ไม่สู้ให้หม่อมฉันกลับไปก่อนดีกว่า......”

“ทำเช่นนั้นไม่ได้หรอก ข้ายังมีสิ่งของที่จะให้เจ้าดูอยู่”

สายตาของกู้ชิวเหลิ่งเคร่งขรึม

จวินฉีเซิ่งกล่าวถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น: “มันคืออะไรหรือ?”

กู้ชิวเหลิ่งรีบร้อนรับคำ กล่าวว่า “เซียวโหวเย๋น้อยกล่าวล้อเล่นแล้ว สร้อยข้อมือหยกมันแพะนั่นหม่อมฉันไม่ได้สนใจเท่าไหร่นัก ยังไม่สู้เก็บเอาไว้ดีกว่า มิเช่นนั้นพอหม่อมฉันเห็นแล้ว หากเกิดชอบขึ้นมา เซียวโหวเย๋น้อยต้องมอบให้หม่อมฉันนะ”

กู้ชิวเหลิ่งจงใจพูดเรื่องสร้อยข้อมือหยกมันแพะขึ้นมา เดิมทีนี่เป็นสิ่งของที่ใช้เป็นสัญลักษณ์แทนคำมั่นสัญญาที่นางมอบให้เซียวอวิ๋นเซิง ถ้าหากเซียวอวิ๋นเซิงมีสมองเพียงเล็กน้อย ก็จะไม่เอาผ้าเช็ดหน้าออกมาต่อหน้าจวินฉีเซิ่งเด็ดขาด

ถ้าหากเซียวอวิ๋นเซิงจะเป็นศัตรูกับนางให้ได้ เช่นนั้นนางก็ไม่มีทางเลือกแล้ว และก็ไม่สนใจเช่นกันว่าใครจะไร้ยางอาย คำมั่นสัญญาทุกอย่างในอดีตถือเป็นโมฆะไป

เซียวอวิ๋นเซิงเปลี่ยนคำพูดไปจริงๆ กล่าวว่า: “ทำเช่นนั้นไม่ได้หรอก สร้อยข้อมือหยกมันแพะนั่นข้าให้ความสำคัญกับมันอยู่ ไม่มีทางให้เจ้าอย่างเด็ดขาด”

อวี่เหวินเจี๋ยกล่าวถามด้วยความสงสัย: “หยกมันแพะแบบไหนเจ้าไม่เคยเห็นมาก่อน? มอบให้หนิงจวิ้นจู่แล้วมันจะเป็นอะไรไป”

เซียวอวิ๋นเซิงกางพัดออก กล่าวด้วยสายตาที่เคลื่อนย้ายไปมาอย่างรวดเร็ว: “ไม่ให้ ก็คือไม่ให้”

กู้ชิวเหลิ่งเซียวกล่าวว่า: “ในเมื่อโหวเย๋น้อยไม่ให้ หม่อมฉันก็ไม่ดูแล้ว หม่อมฉันขอตัวอำลาก่อน”

เซียวอวิ๋นเซิงลุกขึ้นมาในทันใด กล่าวว่า: “ช้าก่อน! ก่อนหน้านี้ข้าบอกว่าแล้วว่าจะส่งเจ้ากลับไป ก็จะไม่ผิดคำพูดเด็ดขาด ท่านอ๋องรองกับฮ่องเต้ฉีดื่มสุรากันอยู่ที่นี่ ข้าส่งเจ้ากลับไป!”

กู้ชิวเหลิ่งเซียวไม่ได้ปฏิเสธ กล่าวว่า: “เช่นนั้นหม่อมฉันก็ขอบคุณโหวเย๋น้อยมาก”

เซียวอวิ๋นเซิงพยักหน้าอย่างพึงพอใจ อวี่เหวินเจี๋ยก็ลุกขึ้นมาแล้ว ความจริงเขาควรจะชิงนำหน้าส่งกู้ชิวเหลิ่งกลับไปก่อนก้าวหนึ่ง เพียงแต่ว่าจวินฉีเซิ่งก็อยู่ด้วย เขาได้รับคำสั่งให้ต้อนรับแขกผู้มีเกียรติของแคว้นฉี ในเวลานี้ไม่ควรจากไป

อวี่เหวินเจี๋ยกล่าวว่า: “หนิงจวิ้นจู่เดินทางปลอดภัย”

กู้ชิวเหลิ่งพยักหน้าเล็กน้อย เดินออกมานอกกระโจมแล้ว เซียวอวิ๋นเซิงกางพัดออก กล่าวว่า: “ข้าได้สั่งให้คนเตรียมรถม้าเอาไว้นานแล้ว”

เสียงของกู้ชิวเหลิ่งคลุมเครือไม่ชัดเจน: “ขึ้นรถม้าแล้ว ข้าค่อยคิดบัญชีกับท่าน”

เซียวอวิ๋นเซิงจะไม่รู้ได้อย่างไรว่ากู้ชิวเหลิ่งจะพูดอะไรกับเขา? รู้สึกอารมณ์ดีขึ้นในทันใด