บทที่ 150 ศึกษาเรื่องดอกไม้มามาก

อดีตชาตินางชอบดอกไห่ถัง ชาตินี้ก็ยังคงเป็นความคุ้นเคยเดิม จวินฉีเซิ่งจ้องนางเขม็ง ราวกับต้องการจับผิดอะไร

กู้ชิวเหลิ่งตอบ “หม่อมฉันชอบจริงเพคะ เพียงแต่ที่ชอบมากที่สุดยังคงเป็นไผ่เขียว”

ทันใดนั้นก็ไม่ทราบว่าหินจากที่ใดกระทบกับเข่าของนาง กู้ชิวเหลิ่งไม่ทันระวังจึงล้มลงกับพื้น ดีที่จวินฉีเซิ่งพยุงนางไว้ได้อย่างมือเร็วตาไว

มือของจวินฉีเซิ่งรองอยู่ที่แขนของกู้ชิวเหลิ่ง สัมผัสเบาๆ เท่านั้น แต่ก็ทำให้กู้ชิวเหลิ่งรู้สึกอึดอัด สมองพลันปรากฏภาพการเสียชีวิตอย่างอนาถของบิดาและพี่ชาย ยังมีความทรมานเหลือแสนของนิ้วทั้งสิบอีก กู้ชิวเหลิ่งใช้นิ้วจับแขนของจวินฉีเซิ่งตามสัญชาตญาณ

จวินฉีเซิ่งเจ็บนิดๆ เซียวอวิ๋นเซิงเร่งรุดมากับอวี่เหวินเจี๋ยแล้ว กู้ชิวเหลิ่งจึงรีบดึงมือกลับ เอ่ย “หม่อมฉันเท้าแพลง มิได้จงใจ พระหัตถ์ของฝ่าบาท...”

จวินฉีเซิ่งยืนเอามือไพล่หลัง เอ่ย “ไม่เป็นไร”

ขณะที่อวี่เหวินเจี๋ยกำลังมาบังเอิญได้ยินถ้อยคำของกู้ชิวเหลิ่งพอดี โดยเฉพาะประโยคนั้นที่ว่า ‘ที่ชอบมากที่สุดยังคงเป็นไผ่เขียว’ ทำให้หัวใจอวี่เหวินเจี๋ยบีบรัดแน่น

กู้ชิวเหลิ่งมองเซียวอวิ๋นเซิง เห็นใบหน้าอีกฝ่ายขรึมอย่างไม่ทราบสาเหตุ

มือของเซียวอวิ๋นเซิงหิ้วกวางที่ตายสนิทแล้วตัวหนึ่ง เอ่ย “กวางนี่ก็ล่ามาได้แล้ว อาศัยที่ฟ้ายังสว่าง พวกเรามาย่างรับประทานกันเถอะ พอแบ่งให้สี่คนพอดี”

กู้ชิวเหลิ่งย่อตัวนิดๆ เอ่ย “เย็นมากแล้ว หม่อมฉันควรกลับไปเสียมี”

เซียวอวิ๋นเซิงเอ่ย “ยังไม่เย็นมาก ฟ้ายังไม่มืดเลย รอให้ฟ้าใกล้มืดแล้วข้าจะส่งเจ้ากลับไปเอง”

จวินฉีเซิ่งสมทบ “ข้าก็คิดเช่นนั้น ตอนนี้เช้าอยู่ ท่านอ๋องรองกับเซียวโหวเย๋น้อยก็ล่าได้ของดีมา หากหนิงจวิ้นจู่ทานยังจะบำรุงร่างกายได้ดีอีกด้วย”

อวี่เหวินเจี๋ยมองกู้ชิวเหลิ่งอย่างไม่กะพริบตา จิตใจล่องลอยออกไปนอกสุดขอบฟ้าแล้ว

กู้ชิวเหลิ่งกำหมัดแน่นซ่อนอยู่ในแขนเสื้อ แทบอยากปาดจุดที่จวินฉีเซิ่งแตะถูกเมื่อสักครู่ออกไป

แม้นางไม่ทราบว่าคราวนี้เซียวอวิ๋นเซิงจะมาไม้ไหน แต่ต้องเกี่ยวข้องกับจวินฉีเซิ่งแน่

เมื่อครู่ที่ดีดหินมาที่เข่านาง ก็น่าจะเป็นเซียวอวิ๋นเซิงด้วย

เซียวอวิ๋นเซิงทำเช่นนี้มีจุดประสงค์อะไรกันแน่?

“นี่ นังหนู ฝ่าบาทก็ทรงตรัสเช่นนี้แล้ว เจ้าจะว่าอย่างไร?”

กู้ชิวเหลิ่ง ตอบ “ในเมื่อเซียวโหวเย๋น้อยกับฝ่าบาทต่างว่าเช่นนี้ หม่อมฉันก็จะอยู่ต่ออีกสักหน่อย แต่ต้องกลับถึงจวนก่อนตะวันจะตกดินนะเพคะ”

มือข้างหนึ่งของเซียวอวิ๋นเซิงแตะกับบ่าของกู้ชิวเหลิ่ง เอ่ย “นี่สิจึงจะถูกต้อง เจ้าวางใจเถอะ มีข้าอยู่ ถึงตะวันจะลับฟ้าแล้วก็ส่งเจ้ากลับจวนกู้โหวได้อย่างปลอดภัยแน่นอน”

เสียงของกู้ชิวเหลิ่งเย็นชาเล็กน้อย “เช่นนั้นต้องขอบคุณเซียวโหวเย๋น้อยล่วงหน้าแล้ว”

“มิต้อง มิต้อง!”

จากนั้นเซียวอวิ๋นเซิงก็เดินไปอยู่ตรงหน้าอวี่เหวินเจี๋ยอีก เอ่ย “ท่านอ๋องรอง เหม่ออะไรน่ะ?”

“เปล่า กวางตัวนี้เจ้าได้มันมาก่อน เช่นนั้นข้าจะสั่งให้คนไปก่อกองไฟ”