บทที่ 180 กลับมาจากนรก

มู่หรงอี๋แสร้งเบี่ยงตัวออก พลางว่า “หม่อมฉันจะกล้าหึงได้เยี่ยงไรกัน? ฝ่าบาทเป็นใหญ่ในใต้หล้า วังหลังมีสตรีมากมายเท่าใดมิอาจได้มา ยิ่งไปกว่านั้นตอนนี้หม่อมฉันเองก็มิได้งามเหมือนเก่าแล้ว ฝ่าบาทย่อมมิอยากพบหน้าอยู่แล้ว”

จวินฉีเซิ่งจับตัวมู่หรงอี๋หันกลับมาอย่างใจเย็น พูดอย่างรักใคร่ว่า “ข้าไม่อยากพบหน้าเจ้าตั้งแต่เมื่อใดกัน? ยิ่งไปกว่านั้นเจ้าเป็นสตรีงามอันดับหนึ่งของต้าฉีนี้ ใครจะกล้าเทียบเคียงความงามกับเจ้ากัน?”

มู่หรงอี๋ถึงยิ้มออก พลางว่า “เช่นนั้นหนิงจวิ้นจู่ ผู้นี้ได้รับการเชื้อเชิญจากฝ่าบาท ต้องงดงามมากเลยกระมัง?”

ในสมองจวินฉีเซิ่งผุดใบหน้างดงามไร้ที่ติของกู้ชิวเหลิ่งขึ้นมา ถึงแม้ตอนนี้กู้ชิวเหลิ่งจะอายุยังเยาว์นัก แต่ใบหน้านั้นช่างดูงดงามน่าสนใจเสียยิ่งกว่าใบหน้ามู่หรงอี๋ ประหนึ่งภูเขาน้ำแข็งที่กันคนไว้ไกลนับพันลี้ แต่กลับแผ่ซ่านกลิ่นอายดึงดูดใจคน ทำให้คนอดรู้สึกเมามายไม่ได้

มู่หรงอี๋รู้สึกได้ถึงความสงสัยของจวินฉีเซิ่ง พูดสีหน้าจริงจังทันทีว่า “หม่อมฉันรู้ล่ะ หากมิใช่สาวงาม มีหรือฝ่าบาทจะครุ่นคิดนานเพียงนี้?”

จวินฉีเซิ่งได้สติกลับมา รีบปลอบมู่หรงอี๋ว่า “เจ้าพูดอะไรกันน่ะ? หรือว่าข้าแต่งกับองค์หญิงเหอชินผู้หนึ่งแล้วมิพอ ยังจะแต่งกับท่านหญิงอีกคนรึ? ต่อให้ข้ายินดี ต้าเยียนก็มิมีทางยอมดอก”

มู่หรงอี๋โอบคอจวินฉีเซิ่งพลางว่า “ฝ่าบาทตรัสจริงรึเพคะ?”

“จริง”

มู่หรงอี๋รู้จักจวินฉีเซิ่งดี จวินฉีเซิ่งเองก็มีหรือจะไม่รู้จักมู่หรงอี๋ดี? หากคราแรกที่ลักลอบมีอะไรกับมู่หรงอี๋ยังมิรู้จักดีนัก แต่ตอนนี้แต่งงานอยู่กินเป็นสามีภรรยากันมาสามปี เขารู้ลึกรู้ดีกับความลุ่มหลงในลาภยศ ความงาม และความอิจฉาริษยาร้ายกาจของมู่หรงอี๋แล้ว ดังนั้นในยามนี้จะปลอบประโลมมู่หรงอี๋นั้นง่ายดายยิ่งนัก

จวินฉีเซิ่งอุ้มมู่หรงอี๋ขึ้นมา เดินไปทางเตียง ถึงจะอุ่นเตียงกันทั้งคืน แต่ในใจยังครุ่นคิดถึงฎีกานั่น

ในเมื่อกู้ชิวเหลิ่งมาแล้ว เขาย่อมต้อนรับขับสู้อย่างดี

ยิ่งไปกว่านั้น ใบหน้านั้น มิรู้ทำไม ไม่เจอเพียงไม่กี่วัน ก็คิดถึงแทบบ้าแล้ว

วันต่อมา แสงตะวันยามเช้าสาดส่องจนตาพร่า

จ้าวจื้อฉุนรับกู้ชิวเหลิ่งจากเรือนรับรอง ขึ้นเกี้ยวที่วังหลวงส่งมาและหามเข้าไปในวัง

กู้ชิวเหลิ่งมองบรรยากาศรอบด้านอันคุ้นเคย ยามที่ผ่านจวนตระกูลมู่หรง สายตากู้ชิวเหลิ่งหยุดลงทันที

ภายใต้แสงตะวัน จวนตระกูลมู่หรงยิ่งดูว่างเปล่า ไม่เหลือสีสันในวันวานเลยสักนิด

จ้าวจื้อฉุนเอ่ยปากพูดขึ้นว่า “หนิงจวิ้นจู่ ถึงหน้าประตูวังแล้ว ขอท่านลงจากเกี้ยวเถิด”

กู้ชิวเหลิ่งพยักหน้าน้อยๆ พลางลงจากเกี้ยว จากนั้นมีนางกำนัลและขันทีนำกู้ชิวเหลิ่งเดินเข้าไปข้างใน

กู้ชิวเหลิ่งเดินบนทางที่คุ้นเคย และคิดอะไรมากมาย

ในวัยเยาวน์ครั้งแรกที่เข้าวังถวายบังคมกับท่านพ่อและท่านพี่ ครั้งแรกที่เข้าร่วมงานเลี้ยงในวัง วันแรกที่เข้าวังถวายพระพรหลังแต่งงานกับจวินฉีเซิ่ง....

จนสุดท้าย จวินฉีเซิ่งเหยียบกองเลือด และทำเลือดล้างวังหลวงแย่งบัลลังก์ไปอย่างไร

ตำหนักองค์รัชทายาทอยู่ไม่ไกลจากวังหลวง กู้ชิวเหลิ่งเหลือบตามองก็เห็นมุมตำหนักองค์รัชทายาท ตอนนั้นองค์รัชทายาทตายอย่างไร นางเองก็มิมีวันลืม

ทุกย่างก้าวของกู้ชิวเหลิ่งหนักอึ้ง เดินผ่านทางคดเคี้ยวช้าๆ และผ่านตำหนักในสองชั้นอีก ถึงเดินถึงตำหนักเซิ่งเต๋อ จวินฉีเซิ่งนั่งอยู่บนบัลลังก์มังกร มองกู้ชิวเหลิ่งด้วยสายตาผู้อยู่เหนือมใครในใต้หล้า

เพียงแต่สายตานั้นกลับปะปนไปด้วยเคลือบแคลง ลุ่มหลงและอาลัยอาวรณ์