บทที่ 179 กลับสู่จวนตระกูลมู่หรง

กู้ชิวเหลิ่งพยักหน้าอย่างฝืนๆ พลางบอกกับจีเฟิงข้างกายว่า “ย้ายของๆเราไปทั้งหมด” ลิ่งกวนหลี่รีบเดินขึ้นหน้าพลางว่า “ไม่รบกวนพี่ชายท่านนี้ลงมือเองดอก ให้คนของพวกเราย้ายเถิด”

กู้ชิวเหลิ่งมีหรือจะไม่รู้ถึงวิธีการของขุนนางต้าฉี รู้ว่าลิ่งกวนหลี่จงใจประจบ ดังนั้นเลยมิได้สนใจ ยอมให้พวกเขาทำงานหนัก

ห้องพักระดับฟ้าที่ใช้รับแขก ชาติก่อนกู้ชิวเหลิ่งเคยมา ไม่ว่าจะเป็นสิ่งตกแต่งในห้องหรือระดับความกว้างโอ่โถง ล้วนไม่เลวเลย ปกติมักเอามาใช้เป็นที่ประชุมของทูตสองประเทศ กู้ชิวเหลิ่งได้มาพักผ่อนที่นี่ ถือว่าเห็นแก่หน้าอวี๋ฉือจ้านอยู่มาก

อวี๋ฉือจ้านเทพสงครามแห่งต้าเยียน ต่อให้เป็นคนต้าฉีก็มิกล้าดูแคลน

“หากหนิงจวิ้นจู่ ต้องการสิ่งใด ข้าน้อยจะให้คนไปจัดการ รับรองจะมิให้หนิงจวิ้นจู่ ลำบากแม้แต่น้อย”

กู้ชิวเหลิ่งพูดเสียงเรียบว่า “อย่างไรก็ดีพักแรมที่นี่คืนเดียว ข้าวของมิต้องหรอก เพียงแต่เหน็ดเหนื่อยมาทั้งวันแล้ว ตระเตรียมอาหารค่ำแล้วส่งเข้ามา ข้ากินเสร็จก็จะเข้านอนพักผ่อนแล้ว”

จ้าวจื้อฉุนรับคำโดยดี หลังจากบอกกล่าวกู้ชิวเหลิ่งเสร็จ ก็ถอยออกไป

จีเฟิงยืนพูดอยู่ข้างๆว่า “พระชายา ท่านจะเข้าวัง?”

จีเฟิงพึ่งหาคำตอบได้จากคำพูดเมื่อครู่ของกู้ชิวเหลิ่ง

ก่อนหน้านี้พระชายามิได้บอกกับท่านอ๋องเยี่ยงนี้เลย

กู้ชิวเหลิ่งบอกเสียงเรียบว่า “เจ้ามิใช่อวี๋ฉือจ้าน ไม่มีหนทางมาตัดสินใจแทนข้า เรื่องนี้หากเจ้ามิเก็บงำเงียบลงท้องไป เจ้าก็กลับไปอยู่ข้างกายอวี๋ฉือจ้านตามเดิมเถิด”

“ข้าน้อยมิกล้า! ท่านอ๋องสั่งการให้ข้าน้อยคอยอารักขาคุ้มครองพระชายา ข้าน้อยมิกล้าล่าช้าเลยแม้สักนิด!”

กู้ชิวเหลิ่งบอก “ข้าไม่ได้สงสัยในความภักดีของเจ้า เพียงแต่ก่อนหน้าที่อวี๋ฉือจ้านจะมา ข้าจำเป็นต้องเข้าวัง”

“ขอรับ!”

กู้ชิวเหลิ่งบอก “ที่นี่เป็นสถานที่รับรองที่ดีที่สุดของต้าเยียน ข้างๆเป็นห้องของเจ้า เจ้าพักผ่อนให้ดี พรุ่งนี้จะเข้าวังแล้ว หลังจากเข้าวังก็คือถ้าเสื้อรังมังกร เจ้าต้องตั้งสติให้มากนะ”

“จะมีอันตรายรึ?”

“ไม่ มิใช่อันตราย ข้าจะให้เจ้าช่วยจับตาดูความเคลื่อนไหวของคนผู้หนึ่ง” กู้ชิวเหลิ่งกำหมัดแน่นจนแดง แทบจะมีเลือดไหลออกมา

มู่หรงอี๋ พรุ่งนี้เราจะได้พบกันแล้ว

พอเห็นใบหน้างามงดนี่ และสายตาของมู่หรงชิว เจ้าจะมีสีหน้าอย่างไรกันนะ? ช่างน่ารอคอยเสียจริง

ค่ำคืนนี้เงียบสงัดนัก

แสงจันทร์กระจ่างฟ้า กู้ชิวเหลิ่งเปลี่ยนเป็นชุดที่ไม่สะดุดตา แอบจีเฟิงหลบออกไปเงียบๆ

จวินหวาเทียนรอนางอยู่ที่ซากปรักหักพังของตระกูลมู่หรงนานแล้ว

ต่อให้ผ่านไปสามปีแล้ว แต่สถานที่เดียวที่มิเคยเปลี่ยนแปลงในเมืองหลวงก็คือตระกูลมู่หรง

ว่ากันว่าเป็นเพราะไอสังหารของตระกูลมู่หรงหนักมากเกินไป ชีวิตคนหลายร้อยคนในครอบครัวโดนประหารสิ้น ไอแค้นทะลุฟ้า ยังไม่ทันพังบ้านไปได้ถึงครึ่ง ก็ตายไปไม่น้อยแล้ว