บทที่ 178 ผู้มิเคารพหนิงจวิ้นจู่ ฆ่าไม่เว้น

กู้ชิวเหลิ่งนั่งอยู่ในห้อง บอกกับจีเฟิงว่า “เจ้าไปพักผ่อนห้องข้างๆเถิด”

“ข้าน้อยขอตัว”

กู้ชิวเหลิ่งกำป้ายหยกไว้ในมือ ไม่นานน่าจะมีคนมาพบนาง ทางเข้าวังอยู่ใกล้แค่เอื้อม ไม่นานนางจะได้พบมู่หรงอี๋แล้ว

นั่นไง ไม่นานทหารรักษาเมืองหลวงพยักหน้าโค้งคำนับ และพาขุนนางอ้วนพุงพลุ้ยเข้ามาคนหนึ่ง

กู้ชิวเหลิ่งขมวดคิ้วน้อยๆ นางรู้นานแล้วว่า คนที่ทหารระดับนี้ไปหามาต้องมิใช่คนใหญ่คนโตอะไร หาขุนนางของกองปราบมา ในเมืองหลวงถือว่าเป็นขุนนางระดับต่ำสุดแล้ว

ลิ่งกวนหลี่มองใบหน้างามงดของกู้ชิวเหลิ่ง อดตาลายไม่ได้ เข้ามาก็ไม่พูดอะไร ได้แต่มองเหม่อกับใบหน้ากู้ชิวเหลิ่ง ประหนึ่งว่าเจอเทพธิดาก็ไม่ปาน

กู้ชิวเหลิ่งเคาะโต๊ะสองที พูดเสียงเย็นว่า “มิทราบว่าใต้เท้าท่านนี้เป็นขุนนางอะไรในต้าฉี?”

ทหารข้างกายเตือนเสียงเบาว่า “ใต้เท้าหลี่?”

ลิ่งกวนหลี่(ลิ่งกวนเป็นชื่อตำแหน่ง)ถึงได้สติกลับมา เขาไอกลบเกลื่อนพลางว่า “ข้าคือขุนนางระดับสี่”

“ระดับสี่?”

กู้ชิวเหลิ่งตบโต๊ะผ่าง แสร้งพูดอย่างโกรธเกรี้ยวว่า “ข้าคือหนิงจวิ้นจู่ แห่งต้าเยียน ต่อให้มาเป็นแขกของต้าฉีพวกเจ้า ก็ควรจะเป็นแขกระดับสูง ยิ่งไปกว่านั้น ฮ่องเต้ฉีเชื้อเชิญมาด้วยตนเอง เจ้ากลับพาลิ่งกวนแค่ระดับสี่มารับรองข้า นี่คือหลักการต้อนรับแขกบ้านแขกเมืองของต้าฉีพวกเจ้ารึ?!”

กู้ชิวเหลิ่งพูดรัวเร็วอย่างพุ่งตรงประเด็น ทำเอาลิ่งกวนหลี่ไม่รู้จะตอบอย่างไรชั่วขณะ แต่ไม่นานก็คิดอยากแก้แค้น จะอย่างไรเขาก็เป็นระดับสี่ลิ่งกวน กลับโดนนังหนูนี่ตะคอกใส่ร้ายแบบนี้ หากเป็นหนิงจวิ้นจู่ แห่งต้าเยียนจริงๆก็เอาเถอะ แต่นี่กลับเป็นสตรีที่ไม่รู้ฐานะใดและยังไม่ได้รับสาสน์แจ้งใดๆอีก เขาก็จะไม่เกรงใจละนะ

“บังอาจ! ข้าขุนนางระดับสี่ ไม่เคยได้ยินว่า จะมีท่านหญิงต้าเยียนใดมาเยี่ยมเยือนต้าฉีเราเลย เจ้าต้องเป็นตัวปลอมแน่! ใครก็ได้! จับตัวนางเอาไว้!”

กู้ชิวเหลิ่งเผยรอยยิ้มเย็นออกมา พลางร้องเรียก “จีเฟิง!”

จีเฟิงเข้ามาทันที และกดลิ่งกวนหลี่อัดกำแพง พลางบอก “เซ่อเจิ้งหวางมีบัญชา ผู้มิเคารพหนิงจวิ้นจู่ ฆ่าไม่เว้น!”

“ช้าก่อน!”

กู้ชิวเหลิ่งไม่ได้คิดจะให้ลิ่งกวนหลี่ตายตอนนี้ นางหยิบป้ายหยกออกมาจากในอกเสื้อ ยื่นไปตรงหน้าลิ่งกวนหลี่ที่ตกใจจนฉี่ราด พลางพูดยิ้มๆว่า “ใต้เท้าขุนนางระดับสี่ผู้นี้ เจ้าดูให้ดีนะ ป้ายหยกนี้เซ่อเจิ้งหวางแห่งต้าเยียนของเราประทานให้ข้า หรือว่าจะเป็นของปลอมรึ?”

ลิ่งกวนหลี่โดนจีเฟิงคุมไว้จนขยับตัวไม่ได้ ได้แต่รีบร้องบอกว่า “ข้ามีตาหามีแววไม่! หนิงจวิ้นจู่ กรุณารอสักครู่ ข้าจะรีบไปหาท่านทูต! ไปตอนนี้เลย!”

กู้ชิวเหลิ่งถึงหันบอกจีเฟิงว่า “ปล่อยเขาก่อน”

พอมือจีเฟิงปล่อยออก ลิ่งกวนหลี่ล้มลงไปกองกับพื้น ทหารข้างๆรีบเข้ามาพยุง แต่กลับถูกลิ่งกวนหลี่สะบัดออก ตะคอกอย่างโกรธแค้นใส่ว่า “ดีนี่! หนิงจวิ้นจู่ มาเยือนทั้งที เจ้ากลับให้หนิงจวิ้นจู่ มาอยู่ในที่รกร้างเช่นนี้! คิดจะทำอะไรกันแน่！ใครก็ได้! มาลากมันออกไป คุมตัวไว้ให้ดี! ประหารชีวิตมันหลังฤดูใบไม้ร่วงซะ!”

“ใต้เท้า! ข้าน้อยบริสุทธิ์! ข้าน้อยบริสุทธิ์!”