บทที่ 177 ไม่มีความดีก็มีความชอบ

องค์หญิงอานไท่มองนางรับใช้สองคนที่เข้ามาอย่างหวาดกลัว ตะคอกใส่ว่า “พวกเจ้าทำอะไร! ไสหัวไป!” นางรับใช้ยกชาร้อนปุดขึ้นจากโต๊ะ สาดลงไปที่หน้าองค์หญิงอานไท่ ได้ยินเสียงร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวดขององค์หญิงอานไท่ นางรับใช้สองคนนั่นไม่รู้วิ่งหนีหายไปไหนแล้ว

“บังอาจมาสาดหน้าข้า!”

องค์หญิงอานไท่มองตนเองในกระจก ใบหน้ากว่าครึ่งกลายเป็นสีแดง บางแห่งยังขึ้นตุ่มน้ำใส

“อ๊า--!!”

นางรับใช้สองคนวิ่งไปนอกเรือน พูดกับหงฝูอย่างนอบน้อมว่า “เรียนพี่หงฝู พวกข้าทำตามที่พี่หงฝูสั่งเรียบร้อยแล้วเจ้าค่ะ”

หงฝูพยักหน้า หยิบเงินสิบตำลึงออกมาจากในชายเสื้อ วางลงบนมือทั้งสองคน จากนั้นก็แบกศพกู้ชิวเซียงที่ถูกเผาทำลายแล้วขึ้นมา

ตามที่เจ้านายสั่ง ตอนนี้ควรจะเอาศพกู้ชิวเซียงไปวางที่เรือนหลังของตระกูลกู้

ฝู้จื่อโม่ตัวอ่อนปวกเปียกฟุบตัวลงบนเก้าอี้ มีฎีกาที่ยังอ่านไม่เสร็จเมื่อคืนปิดอยู่บนหน้า จากนั้นหาวหวอดๆอย่างเกียจคร้าน “เอาล่ะ เมื่อครู่หงฝูส่งนกพิราบมาบอกว่า เรื่องจัดการไปได้พอสมควรแล้ว รอสองตระกูลฉินกู้ย่อยยับทั้งคู่ ดูท่าคงอีกไม่กี่วัน ถึงเวลานั้นเจ้าก็จะได้ไปหาชู้ของเจ้าแล้ว”

อวี๋ฉือจ้านขมวดคิ้วพูดขึ้น “ชู้?”

“ใช่สิ เมื่อก่อนเมืองหลวงต่างว่ากันว่า พวกเราเป็นคู่กัน ตอนนี้ก็มาบอกว่าเจ้ารักใคร่สตรี ทอดทิ้งข้า ดังนั้นมิว่าพูดจากเส้นทางไหน กู้ชิวเหลิ่งถือเป็นชู้ของเจ้า ข้าต่างหากที่เป็นเมียหลวง”

มุมปากอวี๋ฉือจ้านยกขึ้นอย่างไม่รู้ตัว พลางว่า “ดูท่า เรื่องราวฉบับของเมืองหลวงต้องแก้สักหน่อยแล้ว” พอคำพูดนี้ออกมา ฝู้จื่อโม่ลุกขึ้นทันทีพลางว่า “ห้ามแก้! เยี่ยงนี้ดีแล้ว ถ้านังหนูกู้ชิวเหลิ่งนั่นไม่ปรากฏตัว เจ้าคงมิใจร้ายกับข้าเยี่ยงนี้ เจ้าดูสิ ข้าช่วยเจ้าอ่านฎีกามากมายเท่าไหร่ ไม่มีความดีก็ยังมีความชอบกระมัง? จะมาให้ข้ากลายเป็นชู้ ทำร้ายข้าเกินไปแล้ว ยังไงข้าก็เป็นซื่อจื่อนะ！จะมาทำร้ายกันเยี่ยงนี้ไม่ได้”

อวี๋ฉือจ้านผงกหัวขึ้น มองสภาพอดกลั้นของพี่น้องตนเอง ได้แต่พูดว่า “ตามใจเจ้าแล้วกัน”

“พูดกันแล้วว่าห้ามลงไม้ลงมือน่ะ”

“อืม”

อวี๋ฉือจ้านตอนนี้ไม่มีเวลาไปแก้ไขเรื่องราวฉบับต่างๆของเมืองหลวง

ไม่รู้ว่า เมียที่รักของเขาตอนนี้ทำอะไรอยู่ เวลานี้พวกเขาน่าจะไปถึงต้าฉีอย่างปลอดภัยแล้วกระมัง

มือที่ยกจอกเหล้าขึ้นของกู้ชิวเหลิ่งชะงัก ที่แท้จวินหวาเทียนจับมือกู้ชิวเหลิ่งไว้ และหยิบจอกเหล้าออกไป

“ดื่มให้น้อยหน่อย เจ้ายังเด็ก”

กู้ชิวเหลิ่งขมวดคิ้ว “ข้ายังเด็ก?”

“ไม่ว่าอย่างไร ร่างกายเจ้าตอนนี้ก็แค่สิบสี่ปีเท่านั้น ดื่มเหล้าจะส่งผลต่อการเติบโต” กู้ชิวเหลิ่งบอก “หวาเทียน เจ้ายังจำตอนอายุสิบสองที่ข้าแอบดื่มเหล้าได้หรือไม่ ต่อมาโดนท่านพ่อท่านพี่พบว่าข้าดื่มเหล้าได้มากจนไม่อาจคาดคะเนได้?”

จวินหวาเทียนพยักหน้าบอก “ใช่ ตอนนั้นแม่ทัพมู่หรงเสียใจมาตลอด บอกว่าตนให้กำเนิดผิดแล้ว เจ้าน่ะเกิดมาเป็นผู้ชายมากกว่า”

กู้ชิวเหลิ่งเหมือนย้อนคิดถึงอดีต พลางว่า “ตอนนั้นพี่ใหญ่ยังสู้ข้าไม่ได้”

จวินหวาเทียนวางจอกเหล้าในมือคนรับใช้ กู้เจินกับจีเฟิงเฝ้าอยู่ข้างนอก เพราะพวกเขามาถึงต้าฉีเรียบร้อยแล้ว ไปอีกหน่อยก็คือประตูใหญ่เมืองหลวงแล้ว ต้องระวังตัวให้มาก

กู้ชิวเหลิ่งมองดูประตูเมืองต้าฉีที่คุ้นเคยไม่ไกลนัก พลันเปลี่ยนคำเรียกว่า “คุณชายมู่ พวกเราไปกันเถอะ”

จวินหวาเทียนพยักหน้าน้อยๆ คนรับใช้พยุงจวินหวาเทียนขึ้นมา

“จีเฟิง กู้เจิน พวกเราออกเดินทางเถอะ”