บทที่ 176 ศพของกู้ชิวเซียงถูกเผา

ฝู้จื่อโม่คิดอีกที พลางพูดอีกว่า “ไม่สิ เพราะองค์หญิงอานไท่แห่งซีจิ้งนั่นหาเรื่องกู้ชิวเหลิ่งมาก่อน ถึงคิดจะต่อกรกับนางกระมัง? ยังจะมาบอกว่าทำเพื่อเจ้าหก ถ้าทำเพื่อเจ้าหกจริงๆ เจ้าไม่จำเป็นต้องให้องค์หญิงอานไท่แต่งเข้ามาเลย ฐานะขององค์หญิงอานไท่ ต่อให้เจ้าหกเย็นชาต่อนาง ก็ไม่อาจสลัดนางทิ้งได้ และไม่อาจมีลูกชายของเมียเอกได้ เห็นได้ชัดว่าเจ้าจงใจทรมานเขา!”

เห็นอวี๋ฉือจ้านมิพูดอันใด ฝู้จื่อโม่พูดต่อว่า “ข้ารู้ละ เป็นเพราะเรื่องสัญญาหมั้นหมายก่อนหน้านี้ของเจ้าหกและกู้ชิวเหลิ่งกระมัง? เมื่อก่อนได้ยินเจ้าหกไม่แยแสกู้ชิวเหลิ่งเลยสักนิด ทุกวันทั้งชกทั้งเตะต่อย ดูท่าเพื่อพระชายาคนนี้ของเจ้า เจ้าพยายามอย่างที่สุดจริงๆ”

อวี๋ฉือจ้านวางพู่กันในมือลง พลางว่า “ดูท่าเจ้ายังไม่เหนื่อย พวกนี้คืนนี้เจ้าอ่านให้หมดแล้วกัน เตรียมห้องไว้ให้เจ้าแล้วด้วย”

ฝู้จื่อโม่โดนเล่นงานแต่ตอบโต้ไม่ได้ “ข้ารู้ละ แต่โบราณมาก็คือเจอหญิงแล้วลืมเพื่อน! แม้แต่เจ้าก็ไม่เว้น!”

“เจ้าพูดถูก นอกจากเหล่านี้แล้ว บนโต๊ะข้าก็ยกให้เจ้าทำ”

ฝู้จื่อโม่เห็นอวี๋ฉือจ้านลุกขึ้นมา เขามองอวี๋ฉือจ้านอย่างไม่เชื่อสายตาตนเอง “เจ้ารอก่อน! เจ้าจะไปไหนน่ะ?”

อวี๋ฉือจ้านบอกเสียงเรียบ “ไปนอน”

“นี่! เจ้าไปนอนแล้วข้า...”

“เจ้าอ่านฎีกา เมื่อครู่เจ้าพูดถูก หากมิพักผ่อน ร่างกายคงล้มแน่ ถึงเวลานั้นจะไปหาเหลิ่งเอ๋อร์ได้อย่างไรกัน ดังนั้นหลายวันนี้รบกวนฝู้ซื่อจื่อผลัดเปลี่ยนเวรกับข้าแล้วกัน”

“ข้า....”

ไม่รอฝู้จื่อโม่ตอบคำ อวี๋ฉือจ้านก็หมุนตัวเดินจากไป ฝู้จื่อโม่พึมพำเสียงเบาว่า “เหลิ่งเอ๋อร์? สองคนนี้เปลี่ยนจากคู่สามีภรรยาจอมปลอมมาเป็นคู่จริงตั้งแต่เมื่อใดกัน?”

ฝู้จื่อโม่ก้มหน้ามองฎีกากองเท่าภูเขาเต็มโต๊ะ พลันรู้สึกว่า ตนคบกับสหายที่ใจร้ายเลือดเย็นและยังได้หญิงแล้วลืมเพื่อนคนหนึ่งด้วย

วันนี้อากาศดี เพียงแต่ร้อนไปหน่อย

องค์หญิงอานไท่โยนกาน้ำชาในมือลงพื้น น้ำร้อนกระฉอกออกไป สาดใส่ชายกระโปรงนางกำนัล

นางกำนัลรีบคุกเข่าลงพื้นบอก “พระชายา ท่านจะหยุดมิได้นะ ท่านอาหงฝูสั่งว่าวันนี้ท่านต้องเรียนรู้ว่าจะชิมชาอย่างไร”

“หงฝู หงฝูอีกแล้ว! ก็แค่นางรับใช้ต่ำต้อยคนหนึ่ง กล้ามาสั่งให้ข้าทำอะไรรึ!” ท่านอาหงฝูโยนถ้วยชากาน้ำชาลงพื้นโครม ตะโกนอย่างโมโหว่า “ไสหัวไป! ไสหัวไปให้หมด!”

นางกำนัลจะลุกขึ้น ก็ได้ยินองค์หญิงอานไท่บอกอีกว่า “ช้าก่อน!”

นางกำนัลคุกเข่าลงไปอีกครั้ง พูดอย่างนอบน้อมว่า “พระชายาต้องการสิ่งใดรึเพคะ”

“ข้าถามเจ้า หลายวันนี้ท่านอ๋องอยู่ที่ใด?”

“ท่านอ๋อง...ท่านอ๋อง...”

“พูด!”

“เรียนพระชายา หลายวันนี้ท่านอ๋องมิไปหอเฟิงเยว่ด้านนอก ก็อยู่กับเหล่านางบำเรอและพระชายารอง”

องค์หญิงอานไท่ตบโต๊ะผ่าง “เจ้าพูดอีกครั้งสิ!”

“ข้าน้อย...ข้าน้อยมิกล้าโกหก!”

“ไสหัวไป!”

“เจ้าค่ะ....”