บทที่ 175 ตายไร้ที่ฝังดินกลบหน้า

จีเฟิงยกอาหารหลายอย่างส่งไปที่ห้องจวินหวาเทียนอย่างไม่ค่อยเต็มใจเท่าไหร่

จวินหวาเทียนนั่งอยู่หน้าเตาผิง อังไฟ มองดูจีเฟิงยกอาหารมาวางบนโต๊ะ จึงบอกว่า “ขอบใจ”

จีเฟิงเองก็ไม่คิดว่าจวินหวาเทียนจะเกรงใจขนาดนี้ ได้แต่พูดว่า “อาหารเหล่านี้พระชายาของเราตระเตรียมไว้ ข้าน้อยเพียงยกมาเท่านั้น”

จีเฟิงเน้นเสียงที่คำว่า “พระชายาของเรา”

จวินหวาเทียนยิ้มน้อยๆ ท่าทางดูไม่ใส่ใจ

กู้ชิวเหลิ่งตอนนี้ยืนอยู่หน้าประตู กระแอมออกมาหนึ่งคำพลางว่า “จีเฟิง ข้าแค่ให้เจ้านำอาหารมา มาพูดมากตั้งแต่เมื่อไหร่?”

จีเฟิงรีบถอยไปด้านข้างพลางว่า “ข้าน้อยขอตัวก่อน”

กู้ชิวเหลิ่งเดินผ่านจีเฟิง เข้ามานั่งตรงข้ามจวินหวาเทียน และยกกุ้งผัดผักวางตรงหน้าจวินหวาเทียน พลางว่า “เมื่อก่อนเจ้าชอบกินสิ่งนี้ที่สุด”

จวินหวาเทียนบอก “ข้าจำได้ว่าเมื่อก่อนเจ้าชอบกินเกี๊ยวกุ้ง ทำไมไม่ให้พวกเขาทำล่ะ?”

กู้ชิวเหลิ่งวางโจ๊กลูกบัวไว้ข้างหน้าจวินหวาเทียน พลางว่า “โจ๊กลูกบัว เมื่อก่อนเจ้าชอบกินลูกบัวขมมากที่สุด”

“อาชิว...”

“รีบกินเร็ว!”

กู้ชิวเหลิ่งตักอาหารเข้าปากอีกสองคำ ผ่านไปอยู่นานถึงพูดว่า “ไปต้าฉีครั้งนี้ ข้าจะกลับไปตระกูลมู่หรงก่อน”

มือที่คีบอาหารให้กู้ชิวเหลิ่งของจวินหวาเทียนชะงักกึก พลางว่า “ไม่มีจวนตระกูลมู่หรงอีกแล้ว มีแต่ซากปรักหักพัง”

“ต่อให้เป็นซากปรักหักพังก็ดี”

กู้ชิวเหลิ่งพูดขึ้น “หวาเทียน เจ้าสามารถตามหาที่ฝังศพของท่านพ่อท่านพี่ และคนอื่นในตระกูลมู่หรงได้หรือไม่?”

“เจ้ารู้ดีอยู่แก่ใจ ด้วยนิสัยของจวินฉีเซิ่ง มีหรือจะเตรียมที่ฝังศพให้ท่านพ่อท่านพี่เจ้า?”

อาหารที่กู้ชิวเหลิ่งกินเข้าปากยิ่งไม่มีรสชาติมากขึ้นเรื่อยๆ จวินหวาเทียนบอกว่า “ตอนนั้นหลังจากต้าฉีประกาศว่าเจ้าตายแล้ว ข่าวก็มาถึงข้า ในขณะเดียวกันที่ข้าส่งคนไปตามหาศพเจ้า ก็ได้ยินข่าวว่า ตระกูลมู่หรงโดนประหารทั้งตระกูล และเสียบหัวประจานไว้ที่กำแพงเมืองสามวันสามคืน สุดท้ายก็เผาหมด”

ตะเกียบในมือกู้ชิวเหลิ่งหักสะบั้นทันที จวินหวาเทียนเงียบไปครู่หนึ่ง หันไปบอกคนรับใช้ว่า “ไปหยิบตะเกียบมาอีกคู่หนึ่ง”

“ไม่ต้องหรอก ข้าอิ่มแล้ว”

กู้เจินนั่งอยู่ข้างๆ มองดูสีหน้าทะมึนลงเรื่อยๆของกู้ชิวเหลิ่ง พลางเอ่ยปากขึ้นว่า “พรุ่งนี้ยังต้องเดินทางทั้งวัน กลางคืนควรกินให้มากหน่อย ท่านกินมากหน่อยดีกว่า”

กู้ชิวเหลิ่งเหลือบตาขึ้นมองกู้เจิน สีหน้ากู้เจินไม่มีอารมณ์อะไร ดูจะทำเพื่อทุกคนเท่านั้น

กู้ชิวเหลิ่งมองอาหารเต็มโต๊ะ สุดท้ายพูดขึ้นว่า “ข้าไม่อยากอาหาร พวกเจ้ากินเถอะ”

ตอนกู้ชิวเหลิ่งลุกขึ้น กู้เจินจับแขนกู้ชิวเหลิ่งเอาไว้ คล้ายกับทำไปโดยไม่ได้ตั้งตัว

กู้ชิวเหลิ่งเหล่มองมือกู้เจินที่อยู่บนแขนนางอย่างเย็นชา กู้เจินถึงปล่อยมือ

จวินหวาเทียนมองดูอาหารบนโต๊ะ พลางว่า “กินเถอะ ให้นางอยู่คนเดียวสักพัก”

กู้เจินเองก็วางตะเกียบลง พลางพูดเสียงต่ำว่า “ข้าไม่ใคร่หิว”

กู้ชิวเหลิ่งกลับห้องตนเอง ในสมองมีแต่คำพูดเมื่อครู่ของจวินหวาเทียนวนเวียนอยู่ เล็บนางจิกเข้าในเนื้อ จนเลือดไหลหยดลงพื้น