บทที่ 182 ฝันร้ายของมู่หรงอี๋

“มู่หรงชิว! ตอนที่เจ้ามีชีวิตอยู่ข้าสามารถฆ่าเจ้าได้! เจ้าตายไปแล้วข้าก็ยิ่งไม่กลัวเจ้า! อย่างมากก็ให้เจ้าตายอีกครั้งหนึ่ง! ไปตายซะเถอะ!”

ใบหน้าที่ดุร้ายน่ากลัวของมู่หรงอี๋เต็มไปด้วยเหงื่อเย็น จวินฉีเซิ่งนอนอยู่ด้านข้างก็ถูกมู่หรงอี๋ทำให้ตกใจตื่น

“เจ้า......”

มู่หรงอี๋เห็นสายตาแปลกประหลาดที่เพิ่งตื่นนอนของจวินฉีเซิ่ง ถึงได้รู้สึกว่าใจเต้นแรงมาก ทั้งหมดนี้เป็นเพียงแค่ฝันร้ายเท่านั้น

มู่หรงอี๋ยังคงตกใจหวาดผวา เห็นจวินฉีเซิ่งที่อยู่ข้างกายยังอยู่ กลัวว่าจะทำให้จวินฉีเซิ่งคิดไปถึงมู่หรงชิว

“เพราะหม่อมฉันติดอยู่ในฝันร้าย ทำให้ฝ่าบาทสะดุ้งตื่นแล้ว”

ถึงแม้ในใจของจวินฉีเซิ่งจะไม่พอใจ แต่ใบหน้าก็ยังคงเผยรอยยิ้มที่อ่อนโยนออกมา ตบไปที่ไหลของมู่หรงอี๋เบาๆ กล่าวว่า: “ข้าอยู่ที่นี่แล้ว นอนเถอะ”

มู่หรงอี๋อิงแอบอยู่ในอ้อมแขนของจวินฉีเซิ่งไปตามสถานการณ์ กล่าวว่า: “มีฝ่าบาทอยู่ที่นี่ หม่อมฉันก็ไม่กลัวแล้ว”

จวินฉีเซิ่งพยักหน้าอย่างขอไปที ในหัวหลับคิดถึงรูปร่างหน้าตาของกู้ชิวเหลิ่งในวันนี้

ดูเหมือนจะงดงามมากกว่าตอนที่เห็นนางครั้งที่แล้วเสียอีก

ในเช้าวันนี้ มู่หรงอี๋รวบผมเอาไว้อย่างหลวมๆ นั่งอยู่บนตั่งนอน ราวกับกำลังตกอยู่ในภวังค์

อี้ชุ่ยเดินเข้าไปข้างหน้า กล่าวว่า: “เหนียงเหนียง ได้เวลาล้างหน้าหวีผมแล้ว”

มู่หรงอี๋พยักหน้า กล่าวว่า: “เช้าวันนี้เจ้าตื่นขึ้นมา ฝ่าบาทเสด็จไปตอนไหนหรือ?”

“ฟ้ายังไม่ทันได้สางฝ่าบาทก็เสด็จไปแล้ว สั่งพวกบ่าวเอาไว้ว่าห้ามทำให้เหนียงเหนียงตื่น”

มู่หรงอี๋สาดน้ำหอมที่อยู่ในกระถางธูปทิ้งไป กล่าวขึ้นมาอย่างกลัดกลุ้มเล็กน้อย: “เอาล่ะ ล้างหน้าหวีผมเถอะ”

“เพคะ”

อี้ชุ่ยสั่งนางกำนัลที่อยู่ด้านข้างเช็ดหน้าเช็ดตาให้มู่หรงอี๋ นางกำนัลแค่ใช้ผ้าเช็ดหน้าเปียกสัมผัสไปยังแก้มของมู่หรงอี๋ ก็ถูกมู่หรงอี๋ตบไปหนึ่งฉาก

การกระทำนี้อย่าว่าแต่นางกำนัลเลย แม้แต่อี้ชุ่ยก็ยังสะดุ้งตกใจ

“น้ำเย็นขนาดนี้ เจ้าอยากจะให้ข้าใช้น้ำเย็นล้างหน้าหรือ!”

นางกำนัลรีบร้อนคุกเข่าลงไปบนพื้นแล้วคารวะเอาหน้าผากแตะพื้น: “บ่าวไม่ได้ตั้งใจ! กุ้ยเฟยเหนียงเหนียงโปรดไว้ชีวิตด้วย!”

มู่หรงอี๋กล่าวด้วยความโกรธ: “ลากตัวนางกำนัลคนนี้ออกไป! ส่งตัวไปที่ห้องอเนกประสงค์! ข้าไม่อยากจะเห็นหน้านางกำนัลรับใช้คนนี้อีก!”

อี้ชุ่ยรีบร้อนกล่าวว่า: “ยังไม่รีบลากตัวคนออกไปอีก!”

“กุ้ยเฟยเหนียงเหนียงโปรดไว้ชีวิตด้วย! บ่าวไม่ได้ตั้งใจทำ! ไว้ชีวิตด้วย......!”

อี้ชุ่ยกลัวว่าเสียงดังเกินไปจะรบกวนมู่หรงอี๋ รีบร้อนกล่าวว่า: “ยังไม่รีบอุดปากของนางเอาไว้อีก!”

มู่หรงอี๋นวดไปที่ศีรษะที่รู้สึกปวด เมื่อคืนนี้มู่หรงชิวมาเข้าฝัน ช่วงเวลาหลังเที่ยงคืนของนางแทบจะไม่ได้นอนเลย ในหัวเต็มไปด้วยรูปร่างหน้าตาของมู่หรงชิว ไม่สามารถลบเลือนออกไปได้

“เหนียงเหนียง บ่าวท่านปรนนิบัติล้างหน้าหวีผม”

อี้ชุ่ยกล่าวกับนางกำนัลที่อยู่ด้านข้าง: “ไปตักน้ำร้อนมา”

“เจ้าค่ะ”

อี้ชุ่ยนวดไปที่ขมับของมู่หรงชิว กล่าวว่า: “วันนี้สีหน้าของเหนียงเหนียงดูไม่ค่อยดีนัก ให้หมอหลวงมาดูหน่อยเถอะ มิเช่นนั้นถึงเวลาฝ่าบาทเห็นเข้า ก็จะรู้สึกเอ็นดูสงสารอีก”

มู่หรงอี๋พยักหน้า กล่าวว่า: “เรื่องเล็กน้อยแบบนี้เจ้าไปจัดการเถอะ ข้ารู้สึกไม่ค่อยสบายนัก”

“แต่ว่าเหนียงเหนียง เมื่อวานท่านบอกว่าจะพาหนิงจวิ้นจู่ที่มาจากต้าเยียนคนนั้นไปเดินเล่นในสวนด้วยตัวเอง วันนี้......”

พอพูดถึงกู้ชิวเหลิ่ง สีหน้าท่าทางของมู่หรงอี๋ยิ่งแย่เข้าไปอีก ถ้าหากไม่ใช่เพราะเมื่อวานกู้ชิวเหลิ่งใช้สายตาแบบนั้นมองดูนาง นางก็คงไม่นึกไปถึงมู่หรงชิว ยิ่งจะไม่ถูกฝันร้ายหลอกหลอน