บทที่ 183 เชิญชวนเยี่ยมชมสวน

“เรียนจวิ้นจู่ ใกล้จะสี่ปีแล้ว”

กู้ชิวเหลิ่งกล่าวว่า: “ดูจากรูปร่างหน้าตาของเจ้าก็ไม่เด็กแล้ว น่าจะถึงวัยที่ออกจากวังได้แล้วใช่ไหม?”

“เรียนจวิ้นจู่ บ่าวล่วงพ้นวัยที่จะออกจากวังนานแล้ว”

กู้ชิวเหลิ่งกล่าวว่า: “ดูท่ากุ้ยเฟยเหนียงเหนียงจะชอบเจ้ามากจริงๆ ไม่อยากปล่อยเจ้าออกจากวังไปเลย”

อี้ชุ่ยเพียงแค่ยิ้มออกมาเล็กน้อย ไม่กล้าพูดอะไร

ถึงแม้ว่ามู่หรงอี๋จะให้นางออกจากวัง นางก็ไม่กล้าออกจากวังเช่นกัน

มู่หรงอี๋เป็นคนแบบไหน นางติดตามอยู่ข้างกายของมู่หรงอี๋มาสี่ปีรู้ชัดเจนอย่างมาก

นางรู้ความลับของมู่หรงอี๋กับจวินฉีเซิ่งมากมายขนาดนี้ ยังไม่ต้องพูดว่ามู่หรงอี๋ไม่กล้าปล่อยนางออกจากวังไป แม้แต่นางก็ไม่กล้าออกจากวังเช่นกัน เพราะด้วยนิสัยของมู่หรงอี๋ ต้องไม่ปล่อยให้นางมีชีวิตรอดออกไปจากวังหลวงพร้อมกับความลับอย่างแน่นอน

แทนที่จะอกสั่นขวัญแขวนอยู่นอกวัง ระหกระเหินเร่ร่อนไปทั่ว นางไม่สู้อยู่ปรนนิบัติรับใช้เป็นคนสนิทอยู่ข้างกายมู่หรงอี๋ดีกว่า ไม่เพียงแค่กินดีอยู่ดี ยังมีสถานะที่แน่นอนอีกด้วย

เปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จแล้ว กู้ชิวเหลิ่งมองดูตัวเองในกระจก นี่ไม่ใช่ชุดกระโปรงดอกไห่ถัง แต่เป็นเพียงชุดกระโปรงดอกบัวสง่างามเรียบๆที่มีเนื้อผ้าดีมากเท่านั้น

ดูท่าถึงแม้จะผ่านไปสี่ปีแล้ว มู่หรงอี๋ก็ยังคงหลีกเลี่ยงไห่ถังอย่างมาก

ใช่แล้ว ฆ่านางอย่างโหดเหี้ยมขนาดนั้น จะไม่กลัวนางกลายเป็นผีร้ายกลับมาได้อย่างไรกัน?

แม้แต่จวินฉีเซิ่งก็หวาดกลัวอย่างมากใช่ไหม

แต่ว่านางกลับมาแล้ว กลายเป็นผีร้าย กลับมาทวงชีวิตกับพวกเขาแล้ว

“จวิ้นจู่ พอดีตัวหรือไม่?”

กู้ชิวเหลิ่งมองดูตัวเองในกระจก นี่คือชุดที่เหมาะสมมากจริงๆ ไม่ว่าจะเป็นขนาดใหญ่เล็ก หรือระดับความสบายในการสวมใส่ ทุกอย่างล้วนดีมาก ถึงแม้จะเป็นด้านการใช้วัสดุมู่หรงอี๋ก็ไม่ได้ตระหนี่เลย

กู้ชิวเหลิ่งพยักหน้าอย่างพึงพอใจ: “เครื่องแต่งกายของแคว้นฉีพวกเจ้ายิบย่อยกว่าของต้าเยียนเราเล็กน้อย แต่ว่าสวมใส่อยู่บนตัวกลับดูสวยงามมาก จำได้ว่าก่อนหน้านี้เคยพบหยินเฟยเหนียงเหนียงที่แคว้นฉี ชุดที่สวมใส่ก็ทำให้รูปร่างดูผอมเพรียว”

เอ่ยถึงหยินซวงซวง ใบหน้าของอี้ชุ่ยแข็งทื่อขึ้นมาอย่างเลี่ยงไม่ได้

หยินซวงซวงเข้าวังมาไม่นาน แต่ว่าไม่ถูกชะตากับมู่หรงอี๋เลย คนหนึ่งคือหญิงงามที่ล่มชาติล่มเมือง คนหนึ่งคือหญิงมีความสามารถที่มีเสน่ห์และความสง่างามมากมาย

ตั้งแต่หยินซวงซวงเข้าวังมา ทั้งสองคนสามารถพูดได้ว่าสู้กันเสมือนไฟที่โหมไหม้

อี้ชุ่ยทำได้เพียงกัดฟันเปลี่ยนหัวข้อสนทนา: “จวิ้นจู่หน้าตาก็งดงามราวกับเทพธิดาเช่นกัน เสื้อผ้าชุดนี้สวมใส่อยู่บนตัวจวิ้นจู่แล้ว ไม่มีอะไรจะเหมาะสมกว่านี้แล้ว”

กู้ชิวเหลิ่งหันกลับมา กล่าวด้วยรอยยิ้ม: “จริงหรือ? ดูท่าเจ้าไม่เพียงแต่มีไหวพริบเฉียบแหลมชำนาญงานเท่านั้น แม้แต่ปากก็ยังหวานมากเช่นกัน”

“จวิ้นจู่ชมเกินไปแล้ว บ่าวรู้สึกหวาดหวั่นจริงๆ”

อี้ชุ่ยมองดูแผ่นหลังที่เดินผ่านนางไปของกู้ชิวเหลิ่ง รู้สึกงุงงงเล็กน้อย

กู้ชิวเหลิ่งกล่าวว่า: “เสื้อผ้าสองชุดที่กุ้ยเฟยเหนียงเหนียงสั่งให้เจ้านำมามอบให้ข้าชอบมาก วางของเอาไว้ พวกเจ้าไปได้แล้ว”

อี้ชุ่ยถึงได้ตอบสนองกลับมา กล่าวว่า: “กุ้ยเฟยเหนียงเหนียงบอกว่าจะพาจวิ้นจู่ไปเดินเล่นในสวน ถ้าอย่างไรจวิ้นจู่ก็สวมชุดนี้ไปเลยเถอะ ดอกบัวนี้เหมาะกับจวิ้นจู่มากเลย”

“งั้นหรือ?”

“เจ้าค่ะ”

กู้ชิวเหลิ่งกล่าวว่า: “ในเมื่อกุ้ยเฟยเหนียงเหนียงเชิญชวน เช่นนั้นข้าก็จะทำตามที่ท่านต้องการ”

อี้ชุ่ยกล่าวว่า: “จวิ้นจู่เชิญ”