บทที่ 188 องค์หญิงฟง

“บังอาจ! พวกเจ้ากล้าดีอย่างไรมาขวางข้า! เชื่อหรือไม่ว่าข้าจะให้เสด็จพ่อตัดหัวของเจ้าซะ!”

กู้ชิวเหลิ่งที่เดิมทีกำลังเดินอยู่ในสวนยวี่ฮวา จู่ๆก็ถูกเสียงอันนุ่มนวลที่อยู่ไม่ไกลออกไปดึงดูดเอาไว้

ในวังหลังแห่งนี้ยังมีเด็กเล็กๆขนาดนี้อยู่อีกหรือ ถ้าหากว่ามี ก็ต้องเป็นลูกของจวินฉีเซิ่งอย่างแน่นอน

ณ ขณะนั้นกู้ชิวเหลิ่งรู้สึกว่าเลือดในร่างกายแข็งตัวไปหมดแล้ว ลูกของจวินฉีเซิ่ง

กู้ชิวเหลิ่งมองไปทางทิศทางนั้นอย่างควบคุมตัวเองไม่ได้ เห็นเพียงเด็กที่อายุไม่ถึงสี่ขวบคนหนึ่ง ตัวเล็กๆเตี้ยๆยืนอยู่ในพุ่มดอกไม้ มีนางกำนัลหกคน แม่นมหนึ่งคนติดตามอยู่ด้านหลัง ท่าทางหยิ่งสโย เหมือนกันกับจวินฉีเซิ่งไม่มีผิดเลย

“องค์หญิง ท่านช้าๆหน่อย ถ้าหากอวี้เฟยเหนียงเหนียงรู้เข้า เราจะตายกันหมด……”

องค์หญิงน้อยไม่ฟังคำเตือนเลย ทำพุ่มดอกไม้ที่เดิมทีสวยงามยุ่งเหยิงไปหมด ยิ่งเด็ดดอกไม้ที่สีสันสวยงามสดใสลงมาสองสามดอก เหยียบอยู่ใต้เท้า

กู้ชิวเหลิ่งยังไม่เคยเห็นเด็กที่พิเศษเช่นนี้มาก่อนเลย สมกับที่เป็นลูกของจวินฉีเซิ่งกับองค์หญิงหลัวซู่จริงๆ แม้แต่น้ำเสียงการพูดก็ยังคล้ายกัน

กู้ชิวเหลิ่งยิ้มออกมาอย่างเย็นชา เดินไปทางองค์หญิงน้อย

เป็นเช่นนั้นจริงๆ องค์หญิงน้อยที่ไม่เคยเห็นกู้ชิวเหลิ่งมาก่อนสังเกตเห็นนางแล้ว

“เจ้า มานี่!”

กู้ชิวเหลิ่งเหมือนกับเพิ่งจะสังเกตเห็นองค์หญิงน้อย แต่เพียงแค่ยืนอยู่กับที่ ไม่สนใจการเรียกขององค์หญิงน้อยเลย

แม่นมรีบร้อนปิดปากขององค์หญิงน้อยเอาไว้ องค์หญิงน้อยกลับกัดแม่นมอย่างแรง กล่าวขึ้นมาด้วยความโกรธ: “เจ้ากล้าแตะต้องตัวข้า! ทหารลากตัวนางลงไป!”

ถึงแม้ตัวจะเล็กนิดเดียว แต่การระเบิดพลังกลับแข็งแกร่งมาก ไม่มีใครกล้าไม่เคารพองค์หญิงน้อยองค์นี้ ต่างก็พากันกลัวราวกับพญายม

เท้าเล็กๆขององค์หญิงน้อยขยับเข้ามาใกล้ทางกู้ชิวเหลิ่ง คางก็จะยกสูงไปถึงบนท้องฟ้าแล้ว: “เจ้าเป็นสนมของเสด็จพ่อหรือ? เจ้ากล้าไม่เชื่อฟังคำพูดของข้า เชื่อหรือไม่ว่าข้าจะให้พระมารดากับเสด็จพ่อลงโทษเจ้า?”

“เชิญตามสบาย”

สายตาของกู้ชิวเหลิ่งเป็นเหมือนกับทะเลสาบที่กลายเป็นน้ำแข็ง ทำให้องค์หญิงที่อายุน้อยๆตกใจจนคนทั้งคนถอยหลังออกไปก้าวหนึ่ง

แต่เมื่อนึกถึงฐานะที่สูงส่งของตัวเอง แม้แต่ฮองเฮากับกุ้ยเฟยนางยังไม่เห็นอยู่ในสายตา ยิ่งไม่ต้องพูดถึงผู้หญิงที่ไม่รู้ที่มาที่ไปคนหนึ่งเลย

“ทหารทหาร! ข้าจะตีนางให้ตาย!”

กู้ชิวเหลิ่งเข้าไปข้างหน้าหนึ่งก้าว ท่าทางนั่นดูเหมือนกับกำลังจะโกรธ หนึ่งในบรรดานางกำนัลรีบร้อนคุกเข่าลงไปบนพื้น กล่าวว่า: “องค์หญิงยังเด็ก ขอจวิ้นจู่โปรดอย่าถือสา บ่าวจะพาองค์หญิงจากไปเดี๋ยวนี้แหละ”

“จวิ้นจู่? ข้าไม่เคยได้ยินว่ามีจวิ้นจู่อะไรมาก่อน! เสด็จพ่อรักข้า ขอแค่ข้าร้องไห้หน่อย เสด็จพ่อก็จะลงโทษนาง!”

กู้ชิวเหลิ่งมองดูใบหน้าที่ไร้เดียงสาขององค์หญิงน้อยมีความโหดร้ายแวบผ่านไป จู่ๆก็ยิ้มขึ้นมา กล่าวว่า: “ดูท่าเสด็จพ่อของเจ้าจะไม่มีอะไรที่ทำไม่ได้จริงๆ”

“นั่นมันแน่นอนอยู่แล้ว เจ้าจะมาเอาใจข้าตอนนี้ก็สายเกินไปแล้ว ข้าจะลงโทษเจ้าเดี๋ยวนี้แหละ”

กู้ชิวเหลิ่งกล่าวอย่างราบเรียบ: “จีเฟิง เราไปกันเถอะ”

“ห้ามไปนะ!”

ในตอนที่กู้ชิวเหลิ่งหันหลังไป รู้สึกได้ว่ามีคนจะมาดึงกระโปรงของนางเอาไว้ แต่ว่ามือเล็กๆข้างนั้นก็ถูกสายตาของนางจ้องกลับไปอย่างแข็งกร้าว

จวินฉีเซิ่งไม่รู้ว่ามาปรากฏตัวอยู่ด้านหลังเมื่อไหร่ กล่าวออกมาด้วยสีหน้าท่าทางมืดมน: “ฟงเอ๋อร์! ใครอนุญาตให้เจ้าออกมาคนเดียว!”