บทที่ 189 แหวนหายไป

กู้ชิวเหลิ่งจงใจกล่าวถาม: “ฮ่องเต้ฉีเป็นอะไรไปน่ะ? สีหน้าดูไม่ค่อยดีเลย”

ความอึดอัดใจบนใบหน้าของจวินฉีเซิ่งหายวับไปในชั่วพริบตา กล่าวว่า: “ไม่มีอะไร จวิ้นจู่ช่างตาแหลมจริงๆ ไห่ถังเบ่งบานได้ดีที่สุด

ในสวนยวี่ฮวาแห่งนี้นี่แหละ”

กู้ชิวเหลิ่งหัวเราะออกมา: “จริงหรือ?”

จวินฉีเซิ่งอืมออกมาคำหนึ่งด้วยเสียงที่ทุ้มต่ำ

ความจริงคำพูดของจวินฉีเซิ่งกึ่งหลอกกึ่งจริง ไห่ถังที่สวยที่สุดในเมืองหลวงแห่งนี้คือไห่ถังสองสามต้นที่อยู่หน้าห้องส่วนตัวของกู้ชิวเหลิ่งพวกนั้น แต่ว่าหลังจากคนที่เขาส่งไปจุดไฟเผาทำลาย ไห่ถังพวกนั้นก็ถูกเปลวไฟโหมกระหน่ำเผาไหม้ไปจนหมดแล้ว

แม้แต่เขาก็ไม่รู้เช่นกันว่า ทำไมไห่ถังในวังหลวงถึงเบ่งบานได้ดีเช่นนี้ บางทีอาจจะเป็นเพราะคนทำสวน หรือบางทีวิญญาณของมู่หรงชิวในตอนนั้นอาจจะยังอยู่ที่ไห่ถังของสวนยวี่ฮวาก็เป็นได้

เพียงแค่คิดเช่นนี้ จวินฉีเซิ่งก็รู้สึกว่าหัวใจเต้นโครมคราม ราวกับกำลังจะกระแทกขึ้นไป

“ไอ๊หยา! นั่นคืออะไร?”

หลังจากเสียงกรีดร้องของกู้ชิวเหลิ่ง จวินฉีเซิ่งก็ได้สติกลับมาทันที เมื่อครู่นี้ในหัวยังคิดถึงเงาร่างของมู่หรงชิวไม่สามารถลบเลือนออกไปได้ มองไปทางต้นไห่ถังที่กู้ชิวเหลิ่งชี้ไป ก็ยิ่งทำตัวเองให้สะดุ้งตกใจ

กู้ชิวเหลิ่งจงใจหลบไปอยู่ด้านหลังของจวินฉีเซิ่ง กล่าวว่า: “ดูเหมือนมีใครกำลังเคลื่อนไหว”

กลางวันแสกๆ เดิมทีไม่มีใครจะคิดไปถึงเรื่องภูตผีวิญญาณอะไรทำนองนั้น แต่ว่าจากแววตาของกู้ชิวเหลิ่ง จวินฉีเซิ่งดูเหมือนจะมองเห็นมู่หรงชิวอีกครั้ง

จวินฉีเซิ่งทำหน้าบึ้งตึง กล่าวว่า: “ทหาร รีบไปดูสิว่าตรงนั้นมันเกิดอะไรขึ้น!”

ขันทีหนึ่งในนั้นรีบวิ่งเข้าไป ไม่รู้ว่าขยับกลับไปกลับมาอะไรในพุ่มหญ้า ท่าทางนั่นดูเหมือนกับถูกดึงลากไป สิ่งนี้ทำให้จวินฉีเซิ่งยิ่งประหม่ามากขึ้น

กู้ชิวเหลิ่งเพียงแค่เกี่ยวมุมปากขึ้นมาเล็กน้อย ก็เห็นขันทีเดินเข้ามาพร้อมกับอุ้มแมวตัวขาวราวกับหิมะตัวหนึ่งเอาไว้ในมือจริงๆ ดวงตาสีฟ้าเขียวของแมวตัวนั้น ดูสวยงามมาก

“นี่คือ......”

ขันทีเอ่ยปากกล่าวว่า: “ฝ่าบาท นี่คือแมวที่กุ้ยเฟยเหนียงเหนียงเลี้ยงเอาไว้ ไม่รู้ว่ามันวิ่งมาถึงที่นี่ได้อย่างไร”

จวินฉีเซิ่งโบกไม้โบกมือ กล่าวว่า: “ส่งแมวกลับไปให้กุ้ยเฟย”

“บ่าวน้อมรับพระบัญชา”

กู้ชิวเหลิ่งมองไปที่แมวขาวครู่หนึ่ง เหมือนกับกำลังป่วยอยู่ สายตาจ้องมองเขม็ง ราวกับต้องการจะเห็นอะไรบางอย่าง

จวินฉีเซิ่งยืนเอามือไขว้หลัง กล่าวว่า: “ทำให้จวิ้นจู่ตื่นตกใจ ต้องขออภัยด้วยจริงๆ”

กู้ชิวเหลิ่งส่ายหน้า กล่าวว่า: “เพียงแต่ไม่รู้ว่าทำไมจู่ๆแมวของกุ้ยเฟยถึงวิ่งมาถึงสวนยวี่ฮวาได้ ดูแล้วช่างมีจิตวิญญาณมากจริงๆ”

ยังไม่ทันที่จวินฉีเซิ่งจะได้พูด ก็เห็นอี้ชุ่ยวิ่งเข้ามา แล้วคุกเข่าลงไปต่อหน้าของจวินฉีเซิ่ง กำลังจะพูดออกมา กลับพบว่ากู้ชิวเหลิ่งก็อยู่ด้านข้าง คำพูดที่ต้องการจะพูดก็ชะงักไปในทันที

จวินฉีเซิ่งขมวดคิ้ว กล่าวถาม: “ทำไมเจ้าถึงมาได้?”

อี้ชุ่ยรู้สึกลังเลเล็กน้อย ไม่ได้พูดออกมาสักคำเดียว จวินฉีเซิ่งกำลังหงุดหงิดเพราะเรื่องของแมวขาว เห็นท่าทางอ้ำๆอึ้งๆของอี้ชุ่ย ในใจก็ยิ่งไม่พอใจ น้ำเสียงเย็นชาเล็กน้อย: “พูด!”

“ทูล......ทูลฝ่าบาท แหวนมรกตในมือของกุ้ยเฟยหายไป กำลังสั่งคนไปตามหา น่าเสียดายที่หาไม่พบ”