บทที่ 208 เงอะงะ

หลังจากที่อาบน้ำเสร็จ กู้ชิวเหลิ่งก็รู้สึกสบายตัวขึ้นมาก อวี้ฉือจ้านสั่งการให้จีเฟิงไปเตรียมอาหารเช้าแล้ว ดูแล้วน่าอร่อยอย่างมาก ยิ่งเป็นเกี๊ยวกุ้ง กับขนมไห่ถังที่นางโปรดปราน

อวี้ฉือจ้านอุ้มกู้ชิวเหลิ่งมาถึงบนเก้าอี้ รู้สึกว่ายังไม่พอ สั่งการจีเฟิงที่อยู่ด้านข้างว่า: “ไปเอาเบาะนุ่มมาอันหนึ่ง”

“พ่ะย่ะค่ะ”

จู่ๆกู้ชิวเหลิ่งก็รู้สึกน่าขำขึ้นมา: “ข้าก็แค่กินข้าวเช้าแค่นี้ ท่านจะให้เขาไปยกเบาะนุ่มมาทำไมกัน?”

“เก้าอี้มันแข็ง กลัวเจ้าจะนั่งไม่สบาย”

อวี้ฉือจ้านตักน้ำแกงเมล็ดบัวพุทราแดงเอาไว้ในฝ่ามือถ้วยหนึ่ง แล้วก็เป่าเบาๆ: “ข้าป้อนให้เจ้า”

“เป็นถึงเซ่อเจิ้งหวางแห่งต้าเยียน ถ้าหากถูกใครเห็นท่าทางเช่นนี้ของท่าน จะทำเช่นไร?”

อวี้ฉือจ้านป้อนกู้ชิวเหลิ่งไปหนึ่งคำ กล่าวต่อไปว่า: “ให้พวกเขารู้ว่าข้ากลัวเมียไม่ดีกว่าหรือ? สามารถทำให้คนไม่กล้าแตะต้องเจ้าแม้แต่น้อยโดยที่ดาบไม่เปื้อนเลือดเลย”

“ใช่แล้ว ชายารักของเซ่อเจิ้งหวาง จะมีใครไม่รักตัวกลัวตายกล้ามาแตะต้องหรือ?”

ชั่วครู่หนึ่ง จีเฟิงก็ยกเบานุ่มมาแล้ว และก็ถอยออกไปอย่างรู้งานมาก

อวี้ฉือจ้านประคองกู้ชิวเหลิ่งขึ้นมา จัดวางอยู่บนเบาะนุ่ม กล่าวว่า: “ก่อนที่เจ้าจะออกเดินทางเจ้าปิดบังข้าว่าจะเข้ามาในวังหลวงในนาทีแรก บัญชีนี้จะคิดอย่างไร?”

กู้ชิวเหลิ่งเลิกคิ้วเล็กน้อย กล่าวว่า: “ท่านรู้อยู่แล้วแท้ๆว่าข้าปิดบังท่าน ท่านยังแอบจัดการทุกอย่างให้ข้า บัญชีนี้จะคิดอย่างไร?”

“ข้าเป็นห่วงความปลอดภัยของเหนียงจื่อ”

“มีจีเฟิงอยู่ ท่านยังไม่วางใจอีก?”

อวี้ฉือจ้านเลิกคิ้ว กล่าวว่า: “เหมือนกับเมื่อวานนี้”

ความกล้าหาญของจวินฉีเซิ่งไม่ธรรมดาเลย ถึงกับกล้ามีความคิดเช่นนี้กับกู้ชิวเหลิ่งได้ ถ้าหากตอนนั้นเขามาช้าไปก้าวเดียว ยังไม่รู้จะกลายเป็นแบบไหนเลย

กู้ชิวเหลิ่งกล่าวว่า: “ความสามารถของข้าถึงแม้จะสู้ท่านไม่ได้ แต่ท่านก็อย่ามาดูถูกข้า เมื่อคืนถึงแม้ท่านจะมาไม่ทันเวลา พิษที่อยู่ในแขนเสื้อของข้าก็ไม่ใช่กระจอกนะ?”

ถอยหลังหมื่นก้าวมาพูด จีเฟิงยังเฝ้าอยู่ด้านข้าง ขอเพียงแค่รู้สึกว่าจวินฉีเซิ่งเข้าใกล้อีกก้าวเดียว เขาจะต้องพุ่งตัวออกมาอย่างแน่นอน เพียงแต่ว่าตอนนี้อวี้ฉือจ้านเป็นห่วงจนไม่สามารถมองปัญหาได้อย่างใจเย็นเท่านั้น

คิดถึงตรงนี้ ถึงแม้เบื้องหน้าอวี้ฉือจ้านจะไม่ถือสาแล้ว ในใจกลับแอบจำจวินฉีเซิ่งเอาไว้แล้ว

กู้ชิวเหลิ่งกล่าวว่า: “ท่านรู้หรือไม่ว่าเป่ยไห่เฟิงก็มาเช่นกัน?”

เมื่อเอ่ยถึงเป่ยไห่เฟิง อวี้ฉือจ้านก็กล่าวออกมาทันที: “ทันทีที่เขาออกจากประตูเมืองของเมืองหลวงต้าเยียน ข้าก็รู้แล้วว่าในใจเขาคิดอะไรอยู่ แต่ข้าคิดว่าด้วยไหวพริบความเฉลียดฉลาดของเหนียงจื่อ จะต้องทำให้เขาอ่อนน้อมว่านอนสอนง่ายอย่างแน่นอน ถึงเวลานั้นก็จะกลายเป็นหลักประกันที่สำคัญของเจ้าในวังหลวงของแคว้นฉี”

อวี้ฉือจ้านพูดจบ ก็ถูไปมาตรงบริเวณลำคอของกู้ชิวเหลิ่ง ไม่มีความคิดที่จะกินข้าวเช้าเลยแม้แต่น้อย

“เลิกเล่นได้แล้ว ข้ายังกินข้าวอยู่……”

คำพูดของกู้ชิวเหลิ่งยังพูดไม่ทันจบ ริมฝีปากของอวี้ฉือจ้านก็ประทับลงไปแล้ว มุมปากเกี่ยวขึ้นมาเล็กน้อย: “กินข้าจะไม่ดีกว่าหรือ?”

จีเฟิงเพิ่งจะผลักประตูเข้ามา เห็นภาพฉากนี้ก็รีบก้มหน้าลงในทันใด สีหน้าของอวี้ฉือจ้านเคร่งขรึมลงมา กล่าวถามด้วยเสียงเย็นชา: “มีเรื่องอะไร?”

“ฮ่องเต้ฉีมีคำเชิญ บอกว่าเป็นงานเลี้ยงสังสรรค์ชมดอกไม้อะไรนี่แหละ”

กู้ชิวเหลิ่งยิ้มขึ้นมาเล็กน้อย ใส่ขนมไห่ถังเข้าไปในปาก กล่าวว่า: “ได้บอกไหมว่าเป็นเวลาไหน?”

“ยามซื่อ”

กู้ชิวเหลิ่งกล่าวว่า: “จีเฟิง เก็บของพวกนี้ไปเถอะ”

“พ่ะย่ะค่ะ”