บทที่ 209 ลงโทษความผิดเล็กน้อยเพื่อเป็นสั่งสอนไม่ให้ทำผิดใหญ่โต

สักพักหนึ่ง อวี้ฉือจ้านก็รวบเสร็จแล้ว ถึงแม้การกระทำจะดูไม่คล่องแคล่วเท่าไหร่ แต่ก็ดูดีอย่างมาก รวบมวยผมง่ายๆขึ้นมาหนึ่งมวย ใช้ปิ่นปักผมไห่ถังตรึงเอาไว้ ปล่อยปอยผมลงมาเล็กน้อย กลับมีลักษณะท่าทางที่ดูสบายๆเล็กน้อย

อวี้ฉือจ้านฝังตัวเองเข้าไปในบริเวณลำคอของกู้ชิวเหลิ่ง กล่าวขึ้นมาด้วยเสียงที่แผ่วเบา: “เหนียงจื่องดงามที่สุดในแผ่นดิน เหนือกว่าร้อยบุปพา ข้าชื่นชมเจ้าคนเดียวก็เพียงพอแล้ว ยังจะไปเข้าร่วมงานเลี้ยงชมดอกไม้อะไรอีก?”

“ในเมื่อจวินฉีเซิ่งบอกว่าเตรียมงานเลี้ยงชมดอกไม้เอาไว้เพื่อท่าน จะไม่ไปได้อย่างไรกัน?”

ถึงแม้ปากของกู้ชิวเหลิ่งจะพูดเช่นนี้ ในใจกลับเข้าใจความคิดของจวินฉีเซิ่งแล้ว

อวี้ฉือจ้านในฐานะที่เป็นเซ่อเจิ้งหวางแห่งต้าเยียน ขณะเดียวกันกำลังทหารก็ยิ่งสร้างความยำเกรงไปทั่วทุกทิศ เขามีเจตนาจะกำจัดทิ้งนานแล้ว แต่ครั้งก่อนดันทิ้งจุดอ่อนเอาไว้ในมือของอวี้ฉือจ้านกับอวี้ฉือกง ดังนั้นจึงทำได้แค่เอาใจเท่านั้น

ในอดีตอวี้ฉือจ้านไม่ชอบผู้หญิง แต่ตอนนี้มีนางแล้ว ก็ไม่ถือว่าเป็นคนดื้อด้านซะทีเดียว และก็เพราะเห็นในจุดนี้ ด้วยนิสัยของจวินฉีเซิ่ง เกรงว่าคงจะค้นหาพระชายารองหรือไม่ก็อนุภรรยาให้กับอวี้ฉือจ้าน

กู้ชิวเหลิ่งส่ายหน้าและยิ้มเล็กน้อย กล่าวว่า: “อีกสักพักในงานเลี้ยงชมดอกไม้ ท่านต้องชมให้ดีๆนะ”

อวี้ฉือจ้านเลิกคิ้ว กล่าวว่า: “เหนียงจื่อจะให้ข้าชมอย่างดีจริงหรือ?”

กู้ชิวเหลิ่งเม้มริมฝีปากไม่พูดอะไร นางสามารถนึกถึงเรื่องนี้ได้ อวี้ฉือจ้านต้องคิดได้ดีกว่านางอย่างแน่นอน ความคิดของจวินฉีเซิ่งชัดเจนในตัวมันเอง

ทันทีที่ถึงเวลา ด้านนอกก็มีคนยกเกี้ยวนั่งมาสองตัวแล้ว สั่งให้นางกำนัลที่งดงามอย่างมากมาเร่งรัด

“เรียนเซ่อเจิ้งหวาง พระชายาเซ่อเจิ้งหวาง ฝ่าบาทกับบรรดาพระสนมรออยู่นานแล้ว สั่งให้พวกบ่าวมาเชิญเซ่อเจิ้งหวางกับพระชายาเซ่อเจิ้งหวางไปเข้าร่วมงานเลี้ยงพร้อมกันโดยเฉพาะ”

พูดไป นางกำนัลถึงกับเงยหน้าขึ้นมา เผยให้เห็นดวงตาที่มีเสน่ห์อย่างมากคู่หนึ่ง

สายตาของกู้ชิวเหลิ่งเลื่อนลงไป ก็เห็นว่าสองมือของนางกำนัลอ่อนนุ่มเรียวยาว ไม่เหมือนกับคนที่ทำงานหนักคนหนึ่งเลย

อวี้ฉือจ้านกวาดตามองอย่างราบเรียบครู่หนึ่ง แล้วก็ประคองกู้ชิวเหลิ่งเดินออกไปทางนอกประตูราวกับไม่ได้ยิน แต่เพิ่งจะเดินผ่านนางกำนัลคนนั้นไปเล็กน้อย นางกำนัลคนนั้นก็ยื่นมือออกมาข้างหนึ่ง เกี่ยวเข็มขัดของอวี้ฉือจ้านเอาไว้

เดิมทีนี่เป็นการกระทำที่ละเอียดอ่อนมาก ในวังหลวงของแคว้นฉีหากนางกำนัลต้องการจะดีกับใคร ก็จะใช้วิธีแบบนี้ในดึงดูดความสนใจ

แต่ใครจะรู้ว่าวินาทีต่อมา มือทั้งสองข้างของนางกำนัลคนนั้นกลับถูกฟันลงไปพร้อมๆกัน

“อ๊าก——!”

ขันทีที่อยู่นอกประตูได้ยินเสียงตะโกน ทันทีที่เข้าประตูก็เห็นนางกำนัลคนนั้นล้มตัวอยู่บนพื้น ตาทั้งสองข้างถึงกับถูกแทงจนบอด สูญเสียมือทั้งสองข้างไป นอนเจ็บปวดจนหมดสติอยู่บนพื้น

อวี้ฉือจ้านกล่าวออกมาอย่างเย็นชา: “จีเฟิง ถอยไปเถอะ”

จีเฟิงเก็บกระบี่ลง อวี้ฉือจ้านกวาดตามองศพที่อยู่บนพื้นครู่หนึ่ง กล่าวว่า: “หญิงนางนี้มีพฤติกรรมเหลาะแหละ ในฐานะบ่าวถึงกับกล้ามองข้าตรงๆ ข้าก็แค่ลงโทษความผิดเล็กน้อยเพื่อเป็นสั่งสอนไม่ให้ทำผิดใหญ่โต มิเช่นนั้นตอนนี้ที่นอนอยู่ที่นี่ ก็คือศพหนึ่งศพแล้ว”

เซ่อเจิ้งหวางแห่งต้าเยียน ไม่ชอบให้หญิงสาวเข้าใกล้ นี่คือข้อบังคับที่เป็นที่รู้กันดี

เพียงแต่ว่าเพราะอวี้ฉือจ้านแต่งงานมีพระชายาแล้ว ดังนั้นทุกคนจึงมองว่าข้อบังคับนี้ไม่มีอยู่ ตอนนี้ดูแล้ว ข้อบังคับไม่ได้เปลี่ยนไป เพียงแต่ว่าสิ่งที่เปลี่ยนไปมีเพียงอย่างเดียวคือกู้ชิวเหลิ่งเป็นข้อยกเว้นของข้อบังคับนี้

ขันทีคนนั้นสั่งให้องครักษ์ที่อยู่นอกตำหนักพานางกำนัลไปรักษาที่โรงหมอหลวงอย่างตัวสั่นงันงก เดิมทีนี่เป็นคำสั่งของจวินฉีเซิ่ง แต่คิดไม่ถึงว่าอวี้ฉือจ้านจะโหดเหี้ยมขนาดนี้ ทำลายนางกำนัลคนนี้ไปเลยโดยตรง

กู้ชิวเหลิ่งถูกอวี้ฉือจ้านประคองเอาไว้ อดที่จะหัวเราะแล้วกล่าวออกมาไม่ได้: “ตอนนี้คนอื่นจะเห็นข้าเป็นผู้หญิงขี้หึงหรือเปล่า?”