บทที่ 210 ผีพุ่งไต้

กู้ชิวเหลิ่งไม่ยิ้มเช่นนี้ให้เขาแน่นอนอยู่แล้ว เพราะตั้งแต่เริ่มแรก กู้ชิวเหลิ่งก็เข้าวังมาพร้อมกับจุดประสงค์ และภารกิจแรกในการเข้าวัง ก็คือการผลักดันให้จวินฉีเซิ่งลงมาจากบัลลังก์

กู้ชิวเหลิ่งกินอาหารที่อวี้ฉือจ้านคีบมาให้ ยังไม่ทันกลืนลงไป อวี้ฉือจ้านก็คีบมาอีกชิ้นหนึ่งแล้ว เขามักจะรู้สึกว่าหลังจากกลับมาครั้งนี้เหนียงจื่อของตัวเองผอมลงไปไม่น้อย ดังนั้นจึงเพิ่มเนื้อเข้าไปในนั้นอีกไม่น้อย

การกระทำนี้ ทำให้มู่หรงอี๋กับจวินฉีเซิ่งต่างก็รู้สึกไม่พอใจ คนหนึ่งมาจากความอิจฉาอย่างมากของผู้หญิง อีกคนมาจากความขุ่นเคืองเพราะหึงหวงของผู้ชายคนหนึ่ง

ดนตรีและการร่ายรำเริ่มต้นขึ้น มู่หรงอี๋ไม่จำเป็นต้องคิดถึงความรู้สึกของกู้ชิวเหลิ่งเลย บรรดานางรำมีอ้วนมีผอมแต่ละคนมีข้อดีแตกต่างกันไป หากจะพูดถึงสาวงามอวบอิ่ม ทุกคนที่อยู่ที่นี่ล้วนเพียงพอที่จะทำให้ผู้ชายน้ำลายสอจนจะหยดลงมาทุกคน และสาวงามที่เพรียวบางยิ่งทำให้คนรักและเอ็นดูอย่างยิ่ง

กู้ชิวเหลิ่งมองดูละครฉากนี้อย่างเฉยเมย เป็นงานเลี้ยงชมดอกไม้จริงๆ ผู้หญิงมากมายราวกับดอกไม้สีสันสดใส ถ้าหากนางเป็นผู้ชาย คาดว่าคงจะรู้สึกเหมือนอยู่ในแดนสวรรค์แล้ว

“ดี!”

จวินฉีเซิ่งปรบมือ กล่าวกับอวี้ฉือจ้านว่า: “เซ่อเจิ้งหวาง ข้าดื่มคารวะท่านหนึ่งจอก”

จวินฉีเซิ่งเงยหน้าดื่มลงไป ท่าทางนั่นดูแล้วกำลังสนุกสนานอย่างมาก

อวี้ฉือจ้านก็ดื่มลงไปเช่นกัน แต่ยังคงพูดคุยหัวเราะต่อกระซิกกับกู้ชิวเหลิ่ง ไม่ได้คิดจะมีความเกรงใจต่อจวินฉีเซิ่งมากมายเท่าไหร่

และในขณะนี้ ผู้หญิงที่มีรูปร่างอวบอิ่มที่ไม่รู้ว่ามาจากไหนคนหนึ่ง สวมชุดที่เดิมทีก็บางเบาอยู่แล้วเต้นมาทางนี้ บังเอิญมาถึงข้าง

กายของอวี้ฉือจ้านพอดี รินสุราด้วยสายตาออดอ้อน รินสุราไปได้ครึ่งเดียว กลับจะล้มลงบนตัวของอวี้ฉือจ้านโดยตรง

อวี้ฉือจ้านขมวดคิ้ว จีเฟิงที่อยู่ข้างกายก็จับผู้หญิงคนนั้นโยนออกไปไกลเกินสามฟุตแล้ว ผู้หญิงคนนั้นตกใจสุดขีด เกือบจะหมดสติไป

จวินฉีเซิ่งรีบร้อนลุกขึ้นมา มองดูอวี้ฉือจ้านด้วยสีหน้าที่ไม่ค่อยดีเท่าไหร่: “เซ่อเจิ้งหวาง นี่......”

“นี่ก็คือนางรำของแคว้นฉีพวกท่านหรือ? ทักษะการร่ายรำดูแล้วยังดีไม่เท่าการล้มตัวเข้าไปในอ้อมแขนของผู้ชายเลย”

อวี้ฉือจ้านชักกระบี่ยาวออกมาแล้ว กล่าวว่า: “กฎข้อบังคับของข้า ผู้หญิงทุกคนที่เข้าใกล้ข้าภายในรัศมีสามฟุต นอกเสียจากว่าเป็นคนตาย ไม่เช่นนั้น ก็คือคนที่อยากจะตาย กฎข้อนี้ทุกคนต่างก็รู้กันดี หญิงสาวนางนี้กับหญิงสาวที่คิดจะยั่วยวนข้าในห้องเมื่อครู่นี้กลับใจกล้ามากจริงๆ”

“เซ่อเจิ้งหวางเรื่องนี้......”

จวินฉีเซิ่งยังคิดจะอธิบาย แต่ว่าอวี้ฉือจ้านก็ใช้มีดบินเอาชีวิตของหญิงสาวนางนั้นแล้ว และการกระทำรวดเร็วและแม่นยำ ไม่แม้แต่จะกะพริบตาเลยตั้งแต่ต้นจนจบ

นางรำที่ได้รับความตกใจ ณ ที่เกิดเหตุเหล่านั้นวิ่งออกไปไกล ยืนกรานไม่ยอมเข้าใกล้อวี้ฉือจ้านภายในสามฟุตอีก

มู่หรงอี๋เห็นสถานการณ์กระอักกระอ่วนอยู่ตรงนี้ ตอบสนองกลับมาในทันที: “เซ่อเจิ้งหวางกับพระชายาเซ่อเจิ้งหวางเพิ่งแต่งงานใหม่ ในสายตาย่อมไม่มีที่ว่างสำหรับคนอื่นอยู่แล้ว เพียงแต่ว่าวันหน้าช้าเร็วก็ต้องรับสนมเช่นกัน พระชายาเซ่อเจิ้งหวางก็จำเป็นต้องยอมหน่อยเช่นกัน”

ไปๆมาๆเช่นนี้ กลับกลายเป็นว่าเพราะนางหึงหวงจนยอมรับคนอื่นเอาไว้ไม่ได้

ธรรมเนียมและกฎหมายของแคว้นฉีกับต้าเยียนเหมือนกัน ผู้หญิงขี้หึงสามีสามารถหย่ากับภรรยาได้ และนี่ก็เป็นการละเมิดกฎเจ็ดข้อแล้ว

กู้ชิวเหลิ่งยิ้มออกมาเล็กน้อย กล่าวว่า: “ใครว่าช้าเร็วก็จะรับสนม?”

มู่หรงอี๋กล่าวด้วยรอยยิ้ม: “ตั้งแต่สมัยโบราณผู้ชายล้วนมากรักหลายเมียทั้งนั้น มีข้อยกเว้นที่ไหน พระชายาก็ต้องปล่อยวางบาง”

อวี้ฉือจ้านกำลังจัดแต่งปอยผมข้างหูของกู้ชิวเหลิ่งอย่างตั้งใจ กล่าวว่า: “ข้าได้กล่าวคำสาบานต่อหน้าบรรดาขุนนางในวังหลวงของต้าเยียนแล้ว ไม่หย่าภรรยาไม่รับสนม ไม่มองผู้หญิงอื่นอย่างเด็ดขาด ชีวิตนี้จะมีกู้ชิวเหลิ่งเป็นภรรยาเพียงคนเดียวเท่านั้น หากผิดคำสาบาน ฟ้าดินลงโทษไม่ได้ตายดี หรือกุ้ยเฟยกำลังจะบอกว่าสิ่งที่ข้ากล่าวเป็นเท็จ?”

คนทั้งคนของมู่หรงอี๋ตะลึงงันอยู่กับที่ ไม่หย่าภรรยาไม่รับสนม นี่มันเป็นไปได้อย่างไร? และยังใช้คำสาบานที่ร้ายแรงแบบนี้อีก หากเป็นผู้ชายคนหนึ่งก็น่าจะทนไม่ไหวใช่ไหม?

ไม่เพียงแค่มู่หรงอี๋เท่านั้น สีหน้าของจวินฉีเซิ่งก็ดำมืดลงมาเช่นกัน