บทที่ 229 พวกเดียวกัน

กู้ชิวเหลิ่งแสดงสีหน้าเย็นชา จวินฉีเซิ่งเป็นคนแบบไหนนางรู้ดีที่สุด เขาใช้วิธีใดเล่นงานคนที่เกลียดชังนางย่อมรู้ดี มิเช่นนั้นในตอนนั้นเหตุใดนางถึงถูกขังไว้ในคุกเล่า? แล้วเหตุใดจวินฉีเซิ่งจึงปล่อยให้มู่หรงอี๋ไปส่งนางเป็นครั้งสุดท้าย? ในใจของจวินฉีเซิ่งอำมหิตมากเพียงใด มู่หรงอี๋ยังไกลเกินเอื้อม

แต่พวกเขาเหมาะสมกัน สมกับเป็นพวกเดียวกันจริง ๆ

กู้ชิวเหลิ่งจิบชาแล้วกล่าวว่า “หาโอกาสดี ๆ ยั่วยุนางเสีย ข้าว่านอกจากจวินฉีเซิ่งจะยั่วยุนางแล้ว เจ้าในฐานะคนเคยเป็นศัตรูกัน ก็ควรจะยั่วยุ ทางที่ดี......ทำให้นางเป็นบ้าจึงจะน่าดู”

เมื่อออกจากตำหนักของหยินซวงซวง กู้ชิวเหลิ่งกำลังเดินกลับได้ครึ่งทาง ตรงหน้าก็ปรากฏบุรุษสวมชุดกี่เพ้าสีฟ้าน้ำทะเล เป่ยไห่เฟิงทำเหมือนว่ากำลังรอนางอยู่ ใบหน้าเผยรอยยิ้มอันสดใส ราวกับมิเคยเกลียดชังกันมาก่อน

กู้ชิวเหลิ่งเพิ่งจะจำได้ว่าเป่ยไห่เฟิงยังอยู่ในตำหนัก เพียงแต่อวี้ฉือจ้านมาแล้ว นางก็ยังมิรู้ว่าเป่ยไห่เฟิงมาทำอะไรที่นี่

“เจ้าน่านน้ำมาเดินเล่นในตำหนักบัดนี้?”

“ครั้งที่แรกข้าช่วยเจ้าไว้ เจ้าจะขอบคุณข้าสักนิดยังมิมีเลยหรือ? เสียเวลาหลายวันที่ข้าเฝ้ารอ แต่ก็มิเห็นเจ้าหรือใครสักคนมาให้รางวัล”

คนที่เป่ยไห่เฟิงพูดถึงคงเป็นอวี้ฉือจ้านที่กลับมาในคืนนั้น จวินฉีเซิ่งทำพฤติกรรมมิดีกับนางไว้

กู้ชิวเหลิ่งยิ้มระเรื่อ พร้อมกับกล่าวว่า “ข้ามิได้ขอให้เจ้าน่านน้ำทำธุระให้สักหน่อย อันที่จริงแล้วในตอนนั้นหากเจ้ามิเข้ามายุ่ง ข้าจะยังมีเรื่องใดได้? แค่กลัวว่าครั้งนี้มาเพื่อหายาแก้พิษกระมัง? ”

คำพูดของกู้ชิวเหลิ่งทำเอาเป่ยไห่เฟิงถึงกับสำลัก กล่าวว่า “นี่ก็สามสี่วันแล้ว ข้ากลัวว่าเจ้ามีอวี้ฉือจ้าน แล้วจะลืมว่าในวังนี้ยังมีข้าเป่ยไห่เฟิงอยู่อีกคน”

เป่ยไห่เฟิงมองกู้ชิวเหลิ่งราวกับว่ายากเกินจะเชื่อถือได้ จึงโดนด่าสาดเสียเทเสียว่า “เจ้า! เจ้ากล้าล้อข้าเล่น?”

กู้ชิวเหลิ่งกล่าวว่า “เจ้าน่านน้ำมิต้องร้อนใจ แต่ก่อนข้าก็แค่เล่นลูกไม้เล็กน้อย ตั้งแต่ที่กินยาแก้พิษ ร่างกายของเจ้าน่านน้ำก็มิมีปัญหา เดิมก็มิถือว่าพิษอะไรหรอก มิจำเป็นต้องแก้พิษด้วยซ้ำ”

กู้ชิวเหลิ่งพยักหน้าลงเล็กน้อยกล่าว่า “เจ้าน่านน้ำเป็นอะไร? ถึงกับให้ยาพิษรุนแรงขนาดนี้กับเจ้า หรือว่าข้าหาเรื่องใส่ตัว? เพียงแค่เมื่อสักครู่อวี้ฉือจ้านมิอยู่ ข้ามิสามารถรับประกันได้ว่าการกระทำของเจ้ามีผลดีกับข้าหรือไม่ จึงล้อเล่นเล็กน้อยเจ้าน่านน้ำอย่าคิดเล็กคิดน้อยกับสตรีตัวเล็ก ๆ เช่นข้าเลย ”

เป่ยไห่เฟิงกัดฟันกล่าวว่า “กู้ชิวเหลิ่ง เจ้ามันแน่!”

อากาศร้อนอบอ้าวเหลือเกิน นางมิอยากจะข้องแวะกับเป่ยไห่เฟิงมากสักเท่าไร กู้ชิวเหลิ่งกล่าวว่า “ขอบคุณคำชมของเจ้าน่านน้ำ มิมีธุระอันใด ข้าขอตัวก่อน เจ้าน่านน้ำเดินเล่นต่อ ข้าขอตัวกลับ”

“ช้าก่อน! ”

กู้ชิวเหลิ่งเพิ่งจะก้าวออกไป เป่ยไห่เฟิงก็ขวางหน้าไว้ นางมองขึ้นไป เอ่ยถามอย่างเย็นชาว่า “เจ้าน่านน้ำยังมีธุระอันใดอีก เชิญกล่าวออกมาตามตรงดีกว่า เมื่อกล่าวจบข้าจะได้ตอบ จะได้มิเสียเวลาซึ่งกันและกัน”

“หากเจ้าคิดว่าการทำแท้งพวกนี้เป็นเรื่องเปลืองเวลา งั้นก็มิต้องฟังหรอก”

กู้ชิวเหลิ่งยิ้มเล็กน้อยกล่าวว่า “ข้ามิเคยตั้งครรภ์ แท้งบุตรเกี่ยวอันใดกับข้าหรือ? ขอตัวก่อน”

“ข้าพูดถึงการแท้งของสนมหลิว! เจ้ามิสนใจไยดีหรือ? ”