บทที่ 96 วิกฤตที่เป็นอันตรายอย่างใหญ่หลวง

ปิ่นของกู้ชิวเหลิ่งถูกสั่นสะเทือนจนตกลงบนพื้น ผมสยายลงมา มีเลือดซ่อนอยู่ที่มุมปาก ส่วนฮุยเยาที่อยู่ข้างๆก็ใกล้ตายแล้ว

ส่วนสายลับที่เหลือก็ได้กำจัดศพทิ้งอย่างสะอาดแล้ว เหลือแต่ฮุยเยา

ตอนอวี้ฉือจ้านวิ่งมา กู้ชิวเหลิ่งกำลังจับไหล่ซ้ายของตัวเองไว้แล้วดันขึ้นอย่างโหด ฮืมเบาๆไปคำหนึ่ง กระดูกถึงค่อยต่อเสร็จ

อวี้ฉือจ้านนั่งยองๆลง สายตาจับจ้องไปที่แขนที่เคลื่อนไปของกู้ชิวเหลิ่ง และมุมปากที่เปื้อนเลือด สายตาที่กังวลและโกรธนั้นทำให้กู้ชิวเหลิ่งอึ้งไปเล็กน้อย

ในขณะที่กู้ชิวเหลิ่งกำลังอึ้งอยู่ อวี้ฉือจ้านก็ได้หยิบกระบี่ยาวในมือขึ้นมาแล้วตัดแขนซ้ายของฮุยเยาทิ้ง สุดท้ายก็แทงไปที่หน้าท้องของฮุยเยาอย่างแรง

ฮุยเยาร้องอย่างดัง แต่ในไม่ช้าเขาก็หมดลมหายใจไปแล้ว

"ท่าน......!"

กู้ชิวเหลิ่งมองดูอวี้ฉือจ้านอย่างไม่น่าเชื่อ: "ท่านรู้หรือไม่ว่าพยานปากที่รอดตายนี้สำคัญมาก! ท่านจะต้องใช้เขามาเพื่อล่อจวินฉีเซิ่งออกมา! พยานปากที่รอดตายมาอย่างยากลำบาก ท่านจะฆ่าเขาทิ้งได้อย่างไร! "

อวี้ฉือจ้านโยนกระบี่ยาวในมือทิ้ง และพูดอย่างเย็นชาว่า:"สุนัขที่กัดคนไปมั่ว เหลือไว้ก็เป็นความหายนะ เจ้ายังจำสิ่งที่เจ้าพูดกับข้าในครั้งที่แล้วได้หรือไม่?"

อวี้ฉือจ้านหันหลังกลับมา อุ้มกู้ชิวเหลิ่ง หน้าด้านข้างของเขาโดนเลือดพ่นใส่ ทำให้คนดูแล้วเวียนหัวเล็กน้อย

"ในเมื่อจะล่อ เช่นนั้นก็ใช้คนตายล่อซะ"

ตาของกู้ชิวเหลิ่งกะพริบไปครู่หนึ่ง เอ่ยปากพูดว่า:"ถ้าอย่างนั้นท่านก็ควรจำได้ ข้าเคยบอกท่านว่า บนตัวของพวกเขานั้นล้วนมีพิษกู่ หากคนตายไปแล้ว ศพก็จะกลายเป็นศพที่เป็นพิษ หน้าตาเปลี่ยนไปหมด"

อวี้ฉือจ้านอุ้มกู้ชิวเหลิ่งขึ้นไปบนหลังม้า มองดูนางด้วยความอ่อน: "เมื่อครู่ยาที่เจ้าย่อมเสี่ยงโรยลงบนบาดแผลของเขานั้นใช้ทำอะไร?"

กู้ชิวเหลิ่งยักคิ้วขึ้น:"หากสิ่งที่ข้าโรยนั้นไม่ใช่ยาที่ระงับพิษกู่ล่ะ?"

"เป็นไปไม่ได้"

น้ำเสียงที่มั่นใจของอวี้ฉือจ้าน ทำให้กู้ชิวเหลิ่งไม่รู้จะพูดไรต่อดี ทันใดนั้นก็รู้สึกว่าแม้ว่าจะหักล้างต่อไปก็ไร้ประโยชน์ เพราะตอนนี้ร่างของฮุยเยา ไม่ได้เปลี่ยนไปเลย

หลังจากกำจัดศพเสร็จ อวี้ฉือจ้านก็พูดด้วยน้ำเสียงที่เย็นชาว่า:"พวกเจ้าไปปกป้องและตรวจสอบความปลอดภัยของฮ่องเต้ และรักษาร่างของนักฆ่าไว้ให้ดี"

"ขอรับ!"

ร่างเหงาของคนหกคนหายไปในกลางป่าไม้

ไหล่ซ้ายของกู้ชิวเหลิ่งเจ็บมากนัก แม้ว่าจะต่อแขนซ้ายเข้าที่เรียบร้อยแล้ว แต่ความเจ็บปวดกลับไม่ได้ลดลงแม้แต่นิดเลย

"เจ็บมาก?"

"ยังดี"

"ข้ารู้สึกว่านี้คือบทเรียนบทหนึ่ง"

ตอนอวี้ฉือจ้านพูดประโยคนี้ ในน้ำเสียงนั้นมีความตามใจเล็กน้อย

กู้ชิวเหลิ่งพูดว่า:"แต่ข้ากลับรู้สึกว่า แผลนี้เป็นภาระอย่างหนึ่ง"

ในความเป็นจริง มันก็เป็นภาระจริง

กู้ชิวเหลิ่งมีลางสังหรณ์ที่ไม่ดีเกิดขึ้นในใจ พูดว่า:"คราวนี้ท่านกับข้าต่างก็เดาผิดแล้ว ท่านไม่ควรปล่อยให้พวกเขาไปเร็วขนาดนี้"

กู้ชิวเหลิ่งรู้สึกได้แล้วว่าบรรยากาศในรอบๆนี้ผิดปกติ เดิมทีบรรยากาศที่ตึงเครียดควรได้รับการผ่อนคลายลงแล้ว แต่ประสาทของนางกลับเริ่มตึงแน่นขึ้นเรื่อยๆ มันแปลกมากนัก