บทที่ 97 รอดจากเหตุการณ์ที่เลวร้าย

เดิมทีหลังที่ขาวสะอาดนั้น กลับมีลายฝ่ามือสีม่วงเขียวปรากฏขึ้น และเห็นได้ชัดว่าคนที่ลงมือนั้นใช้กำลังแรงทั้งหมดเลย นี่เพียงแค่โดนที่ไหล่ หากโดนหัวใจ คงไม่รอดชีวิตแน่

อวี้ฉือจ้านหยิบยารักษาบาดแผลที่เตรียมไว้ล่วงหน้า ค่อยๆโรยลงบนหลังของกู้ชิวเหลิ่งอย่างอ่อนโยน

กู้ชิวเหลิ่งขมวดคิ้วเล็กน้อย บนหน้าผากนั้นมีเหงื่อเย็นไหลออกมา เดิมทีตาที่ปิดไว้นั้นแสดงสีหน้าอันเจ็บปวดออกมา

"ทนไว้หน่อย"

อวี้ฉือจ้านก็ไม่รู้ว่ากู้ชิวเหลิ่งได้ยินที่เขาพูดหรือไม่ แต่เขากลับรู้สึกเจ็บแทนผู้หญิงที่อยู่ตรงหน้าอย่างอธิบายไม่ถูก

ผู้หญิงจะทนความเจ็บปวดอันรุนแรงนี้ได้เช่นนี้? หลังจากเสร็จเรื่องยังสามารถต่อแขนที่เคลื่อนกลับเข้าไปได้โดยไม่กรีดร้องสักคำเลย ต่อให้เป็นผู้ชายที่แข็งแกร่งคนหนึ่ง ก็ไม่อาจทำเช่นนี้ได้

กู้ชิวเหลิ่งคงตื่นเพราะความเจ็บปวด คิ้วบีบเป็นบมเล็กน้อย แต่ก็ยังคงฝืนตั้งสติเอาไว้: "ขอบคุณมาก"

อวี้ฉือจ้านเอื้อมมือไปฉีกเสื้อคลุมสีม่วงของตัวเองออกมา และห่อไหล่ซ้ายที่บาดเจ็บของกู้ชิวเหลิ่ง

"คราวนี้ข้าเป็นคนทำให้เจ้าเดือดร้อนไปด้วยเอง เจ้าพักผ่อนดีๆละ"

กู้ชิวเหลิ่งถูกอวี้ฉือจ้านวางไว้บนเตียงหินอย่างระมัดระวัง

กู้ชิวเหลิ่งนอนตะแคงและพูดอย่างอ่อนแรงว่า:"หากก่อนพระอาทิตย์ตกดินยังไม่คนหามาถึงที่นี่......"

"จีเฟิงจะพาคนของข้ามาที่นี่ เจ้าไม่ต้องกังวล"

อวี้ฉือจ้านนำเสื้อคลุมคลุมไว้บนตัวของกู้ชิวเหลิ่ง เดิมทีนอกถ้ำที่แดดจ้านั้น กลับมืดลงมาทันที

อวี้ฉือจ้านขมวดคิ้วเล็กน้อย กู้ชิวเหลิ่งกลับหัวเราะ: "คนคิดคำนวณมิสู้ฟ้าลิขิต ทุกอย่างย่อมมีการเปลี่ยนแปลงอยู่เสมอ ดูเหมือนว่าจะกลับไปก่อนพระอาทิตย์ตกดินไม่ได้แล้ว"

"เหตุใดถึงหัวเราะ? หากกลับไปก่อนพระอาทิตย์ตกดินไม่ได้ บาดแผลของเจ้าก็จะแย่ลง แม้แต่ข้าก็ไม่สามารถรักษาแขนของเจ้าไว้ได้ "

กู้ชิวเหลิ่งกล่าวอย่างไม่กังวลใจว่า: "หัวเราะ เพราะเห็นว่าเซ่อเจิ้งหวางที่มีชื่อเสียงนั้น ก็มีเรื่องที่ไม่สามารถเปลี่ยนแปลงได้ ก่อนหน้านี้ข้าเคยบอกแล้วว่า ทุกเรื่องย่อมมีการเปลี่ยนแปลงอยู่เสมอ ดูเหมือนว่าเซ่อเจิ้งหวางจะไม่เชื่อ หรือว่าตอนนี้ยังไม่เชื่ออีกรึ?"

"ข้าไม่เคยเชื่อเรื่องโชคชะตา แม้จะมีการเปลี่ยนแปลง แต่ก็ยังคงล้วนอยู่ภายใต้การควบคุมทั้งหมด"

กู้ชิวเหลิ่งขมวดคิ้วเล็กน้อย รอยยิ้มจางๆบนใบหน้าของอวี้ฉือจ้าน ราวกับว่าแม้แต่เรื่องที่ตกลงมาจากหน้าผาก็อยู่ในการควบคุมของเขา

ในถ้ำนั้นมีกิ่งไม้นิดหนึ่ง ด้านนอกนั้นมีฝนตกลงมา สภาพอากาศเช่นนี้ ต่อให้เป็นยอดฝีมือที่เก่งแค่ไหน ก็ไม่มีทางลงถ้ำมาช่วยพวกเขาสองคนออกไปได้

ยิ่งไปกว่านั้นรอบๆนี้ถูกล้อมไปด้วยป่าทึบ หากไม่ระวัง ก็จะทำให้เกิดฟ้าผ่า

เมื่อกู้ชิวเหลิ่งลืมตาขึ้นอีกครั้ง อวี้ฉือจ้านก็กำลังก่อไฟและหากิ่งไม้เพิ่มอย่างไม่หยุดยั้ง

"หนาวมากหรือ?"

กู้ชิวเหลิ่งส่ายหัว ไม่หนาว แต่เป็นเพราะหนาวจนไม่มีความรู้สึกนานแล้ว

อวี้ฉือจ้านเห็นปากที่ซีดของกู้ชิวเหลิ่ง บนใบหน้านั้นไม่มีเลือดแม้แต่นิด เม้มริมฝีปากเล็กน้อย: "ตอนนี้ยังไม่ได้ รอฝนหยุดก่อน ข้าจะปล่อยดอกไม้ไฟเป็นสัญญาณเตือน เจ้ายังทนไหวอยู่หรือไม่?"

เสียงของกู้ชิวเหลิ่งอ่อนแรง: "เซ่อเจิ้งหวางยังพกดอกไม้ไฟไว้ด้วยรึ?"

อวี้ฉือจ้านหยิบมันออกมาจากแขนเสื้อ และในกระบอกสีดำนั้นใส่ดอกไม้ไฟที่เป็นสัญญาณเตือนเอาไว้จริงด้วย