บทที่233 นกดีเลือกกิ่งไม้พำนักนอน

กู้ชิวเหลิ่งพูดกับจีเฟิงว่า: "เรื่องนี้ไม่ต้องบอกให้อวี้ฉือจ้านทราบ เจ้าเข้าใจหรือไม่?"

จีเฟิงพูดอย่างลำบากใจว่า: "ข้าน้อย……"

กู้ชิวเหลิ่งกล่าวว่า“เจ้าไม่ต้องกังวล ข้าจะไม่เป็นอะไรแน่ ด้วยความสามารถในตอนนี้ของมู่หรงอี๋แล้ว ไม่อาจทำร้ายเส้นผมของข้าแม้แต่เส้นเดียว อีกอย่างหากนำเรื่องนี้บอกให้อวี้ฉือจ้านทราบ ข้ากลัวเขาจะฟุ้งซ่าน”

จีเฟิงที่เคยถูกกู้ชิวเหลิ่งหลอกมาแล้วครั้งหนึ่งนั้นก็ยังไม่จำขึ้นใจเหมือนเดิม: "ข้าน้อยเข้าใจขอรับ"

กู้ชิวเหลิ่งปิดประตูห้อง ตรงมุมปากของนางนั้นมีรอยยิ้มจางๆ

งานศพของฉินโม่เอ๋อร์ได้เตรียมพร้อมหมดแล้ว เรื่องนี้หยินซวงซวงเป็นคนทำเองกับมือทั้งหมด แม้ว่าตอนนี้ยังจับตัวฆาตกรไม่ได้ก็ตาม แต่ตอนนี้มันเป็นช่วงฤดูร้อนที่ร้อนระอุ หากยังไม่รีบนำไปฝังที่สุสานหลวง ก็ถือเป็นการผิดหลักการเหตุผลแล้ว

จีเฟิงนำอาหารเช้า กู้ชิวเหลิ่งกล่าวว่า: "ก่อนหน้านี้ไม่ได้ถามสักที สถานการณ์ปัจจุบันของตระกูลฉินและตระกูลกู้นั้นเป็นอย่างไรบ้าง？"

จีเฟิงกล่าวว่า: "ตระกูลฉินกับตระกูลกู้ทะเลาะกันจนต่างฝ่ายต่างก็ไม่สนใจกันแล้ว ฝ่าบาทและฝู้ซื่อจื่อได้แอบขจัดพรรคพวกของทั้งคนไปจำนวนมากอย่างลับๆแล้ว ตระกูลฉินไม่ต้องพูดถึง หลายปีที่ผ่านมานี้ตระกูลฉินหยิ่งยโสยิ่งนัก มีจุดอ่อนหลายจุดตกอยู่ในมือของตระกูลกู้แล้ว ตอนท่านอ๋องมา ตระกูลกู้ก็ได้เขียนพรรคพวกทั้งหมดของตระกูลฉินไว้ในฏีกา และนำให้ฝ่าบาทโดยตรง ตอนนั้นฝ่าบาทก็ได้สั่งให้ประหารข้าราชการทุกคนที่ โลภมาก บิดเบือนกฎหมาย รังแกคนอ่อนแอ ตอนนั้นเล่าฮูหยินของตระกูลฉินก็ได้โมโหจนล้มป่วย หลังจากนั้นสองวัน ก็ได้จากไปแล้ว"

"แล้วตระกูลกู้ล่ะ？"

ไม่ว่าจะยังไงก็ตาม คนตระกูลกู้ที่เหลือนางไม่ได้สนใจมากเท่าไหร่นัก เพียงแต่ว่ากู้ชิวถาง นางไม่สนใจไม่ได้ ในตระกูลกู้นี้พี่ชายคนโตคนนี้จริงใจกับนางจริงๆ นางไม่อยากทำให้กู้ชิวถางต้องเดือดร้อนไปด้วยจริง

จีเฟิงคิดว่ากู้ชิวเหลิ่งเป็นคนของตระกูลกู้ ดังนั้นเมื่อพูดอะไรก็ค่อยระมัดระวังเป็นอย่างมาก: "ตระกูลกู้ถูกตระกูลฉินลับทำร้าย……ดูเหมือนว่าก็จะแพ้ลงแล้ว แต่ฝ่าบาทชื่นชมแม่ทัพกู้ยิ่งนัก หากอนาคตต้องการขุดรากถอนโคนตระกูลกู้และตระกูลฉินจริง แม่ทัพกู้ก็มีจวนของตัวเองอยู่แล้ว คงไม่พัวพันถึงแม่ทัพกู้"

เมื่อรู้ว่ากู้ชิวถางไม่เป็นไร กู้ชิวเหลิ่งก็โล่งใจลง ส่วนตระกูลกู้จะเป็นไรนางไม่สนใจแม้แต่นิดเลย จีเฟิงกล่าวว่า "เอี้ยนซานเหนียงกลายเป็นฮูหยินแล้ว พบความผิดไม่น้อย เกรงว่าอีกไม่นานตระกูลกู้ก็คงจะพัวพันไปด้วยแล้ว"

จีเฟิงสังเกตสีหน้าของกู้ชิวเหลิ่งอย่างรอบคอบ กลัวความไม่พอใจจะปรากฏขึ้นบนใบหน้าของกู้ชิวเหลิ่ง แต่สีหน้าของกู้ชิวเหลิ่งนั้นเฉยชาอยู่เสมอ จนกระทั่งเขาพูดประโยคสุดท้ายนั้นออกมา บนใบหน้าของกู้ชิวเหลิ่งก็มีรอยยิ้มปรากฏขึ้น: "ทำไม？ดูปฏิกิริยาของเจ้าเมื่อครู่นี้ เหมือนกลัวว่าข้าโกรธ？หรือคิดว่าข้าจะเป็นห่วงตระกูลกู้？"

"ข้าน้อย……"

คนที่เป็นลูก ก็จะคิดถึงผลประโยชน์ของตระกูลตน ดังนั้นเขาจึงคิดว่ากู้ชิวเหลิ่งก็ต้องใส่ใจตระกูลกู้มากเช่นกัน แต่คิดไม่ถึงว่ากู้ชิวเหลิ่งจะพูดเรื่องพวกนี้ออกมาอย่างสงบและเฉยชาแบบนี้ แถมบนใบหน้ายังมีรอยยิ้มด้วย

กู้ชิวเหลิ่งกล่าวว่า: "หลายสิ่งหลายอย่างไม่ได้ง่ายอย่างที่เห็น สำหรับข้าแล้วตระกูลกู้เป็นเพียงอดีตที่อยู่อาศัยเท่านั้น โดยไม่มีความผูกพันทางอารมณ์ใดๆ เจ้าวางใจได้ ผู้ที่เป็นคนริเริ่มเสนอต่อหน้าอวี้ฉือจ้านว่าสามารถทำให้ตระกูลกู้สูญหายไปนั้น คือข้าเอง”

บนใบหน้าของจีเฟิงจะไม่มีความตื่นตระหนกได้อย่างไร? ผู้หญิงคนหนึ่ง กลับต้องการให้ตระกูลของตัวเองล่มสลาย? ในต้าเยียนตระกูลกู้เป็นถึงจวนโหว เป็นตระกูลสูงศักดิ์และมีชื่อเสียงที่หาได้ยาก ผู้สนับสนุนอยู่เบื้องหลังที่แข็งแกร่งเช่นนี้ พระชายากลับบอกว่าไม่เอาก็ไม่เอา แถมยังเป็นผู้ที่ขอทำลายมันด้วยมือตัวเอง

กู้ชิวเหลิ่งวางตะเกียบในมือลงแล้วพูดว่า“ตกตะลึงแล้วรึ? นกดีเลือกกิ่งไม้พำนักนอน ตระกูลกู้หมดประโยชน์แล้ว สำหรับต้าเยียน เป็นที่ต้องกำจัดทิ้งอยู่แล้ว เจ้าเข้าใจหรือยัง？”

"ข้าน้อย……เข้าใจขอรับ"

แท้ที่จริงด้วยสมองของจีเฟิง ไม่มีทางที่จะเข้าใจอยู่แล้ว