บทที่232 งานที่ไปหาที่ตาย

กลางคืนที่เงียบสงบ นอกประตูก็ยังมีองครักษ์เฝ้าอยู่เช่นเคย มู่หรงอี๋ผลักประตูห้องโถงออก ก็เห็นหลี่ต้าไห่กับองครักษ์ที่แซ่จางนั้นอีกครั้ง

เสียงของมู่หรงอี๋นั้นแหลมเล็กน้อย แต่กลับไม่ค่อยดังนัก ราวกับว่าลดระดับเสียงลง: "พวกเจ้าใครเป็นผู้นำองครักษ์ในที่นี้?"

หลี่ต้าไห่กล่าวว่า"ข้าน้อยเองขอรับ"

"ถ้าอย่างนั้นเจ้าเข้ามา"

"เข้า……เข้ามา？”

หลี่ต้าไห่มองดูมู่หรงอี๋ที่จงใจแต่งตัว และสีหน้าของเป่ยไห่เฟิงตอนออกคำสั่งให้เขาในวันนี้นั้น ทันใดนั้นก็รู้สึกว่าตัวเอง……มีพรแล้ววันนี้

องครักษ์จางดันหลี่ต้าไห่ ในดวงตานั้นเต็มไปด้วยความหยอกล้อ

หลี่ต้าไห่กระซิบข้างหูองครักษ์จางว่า: "ข้าไม่ได้ เมียข้าคงฆ่าข้าตายแน่เลย เพื่อน ไม่เช่นนั้นเจ้าช่วยข้าหน่อยสิ"

องครักษ์จางเลียริมฝีปากล่าง และพูดว่า"ก็ได้"

องครักษ์จางเดินเข้าไปในห้องโถงด้วยรอยยิ้ม มู่หรงอี๋กล่าวว่า"ข้าเรียกเขา"

องครักษ์จางกล่าว"ผู้ใดก็เหมือนกัน หากท่านมีเรื่องอะไร ก็สั่งให้เขาโดยตรงเลย"

"ข้าให้เจ้าช่วยข้าพาเซ่อเจิ้งหวางกับพระชายาของเซ่อเจิ้งหวางมา เช่นนี้เจ้าก็ทำได้หรือ？"

สีหน้าขององครักษ์จางแย่ลงในทันที เซ่อเจิ้งหวางกับพระชายาของเซ่อเจิ้งหวางเป็นคนเยี่ยงไร? เขาเป็นเพียงองครักษ์เล็กๆคนหนึ่งจะไปเชิญมาได้อย่างไรกัน? นี่เป็นงานที่ไปหาที่ตายชัดๆ

ต่อให้เขาจะบ้ากามและกล้ามากเพียงใด ก็ไม่กล้าทำเรื่องที่ร้ายแรงเช่นนี้

ยิ่งไปกว่านั้น หากมู่หรงอี๋เผยเรื่องที่เขาเคยข่มขืนนางสนมของฝ่าบาทต่อหน้าเซ่อเจิ้งหวางและพระชายาของเซ่อเจิ้งหวาง ถึงตอนนั้น คงไม่เพียงแค่ถูกประหารชีวิตเท่านั้นแน่?

มือข้างหนึ่งของมู่หรงอี๋ลูบหน้าอกขององครักษ์จางอย่างเบาๆ และพูดอย่างอ่อนโยนว่า“เจ้าไม่ต้องกังวล การที่นางสนมแอบมีความสัมพันธ์กับคนอื่นนั้นเป็นเรื่องถึงโทษประหารชีวิต ข้าไม่ได้โง่ขนาดนั้น เจ้าเพียงแค่ให้เพื่อนของเจ้า ผู้นำองครักษ์ไปหาเซ่อเจิ้งหวาง และบอกว่าข้ามีความลับของคนคนนั้น หากเขาอยากรู้ ก็มาพบข้า ทำไม? เรื่องเล็กแค่นี้ เจ้าก็ไม่กล้า？”

องครักษ์จางกลืนน้ำลาย มู่หรงอี๋เป็นคนเกลี้ยกล่อมเขาเอง ยิ่งไปกว่านี้หลี่ต้าไห่บอกแล้วว่าเรื่องนี้เขาจัดการเอง เช่นนั้นเขาก็สบายใจได้ อย่างไรสุดท้ายเรื่องนี้ก็ไม่เกี่ยวข้องอะไรกับเขาอยู่แล้ว

องครักษ์จางได้โยนมู่หรงอี๋ลงบนเตียงแล้ว และภายใต้แสงเทียนจางๆ ก็มีรอยยิ้มอันเจ้าเล่ห์ปรากฏขึ้นบนในหน้าของมู่หรงอี๋

จวินฉีเซิ่ง ข้าจะให้เจ้าดูชะตากรรมของการทรยศข้า

เช้าวันนี้ หลี่ต้าไห่ก็ได้แอบเข้าไปตำหนักด้านข้างที่กู้ชิวเหลิ่งกับอวี้ฉือจ้านอาศัยอยู่ อวี้ฉือจ้านไปสอบสวนคดีแล้ว เหลือเพียงกู้ชิวเหลิ่งผู้เดียว

หลี่ต้าไห่เดินลังเลไปมาที่หน้าประตูลานเป็นเวลานาน ก่อนหน้านี้เป่ยไห่เฟิงสั่งไว้ว่าต้องบอกให้อวี้ฉือจ้าน แต่ก็ไม่ได้บอกว่าจะนำแผนการนี้บอกให้กับกู้ชิวเหลิ่ง แต่ดูจากรูปลักษณ์ของเจ้านายในก่อนหน้านี้แล้ว ดูเหมือนว่าจะโปรดปรานต่อพระชายาของเซ่อเจิ้งหวางที่เรียกว่ากู้ชิวเหลิ่งนี้มากนัก เช่นนั้นควรทำตามแผนเดิมหรือบอกกู้ชิวเหลิ่งโดยตรง? นี่เป็นปัญหาใหญ่สำหรับหลี่ต้าไห่

คอยกู้ชิวเหลิ่งไม่ได้ แต่กลับคอยจีเฟิงได้ จีเฟิงเห็นหลี่ต้าไห่เดินไปมาที่นอกลานอย่างลับๆล่อๆนานแล้ว จีเฟิงจับคอเสื้อของหลี่ต้าไห่และเดินเข้าไปในลานโดยไม่พูดอะไร

“บอกมา？เจ้าเป็นใคร! ถ้าไม่พูด……”

“โอ้ พี่ชาย ข้าไม่ได้บอกว่าไม่บอก ท่านปล่อยมือก่อน ข้าบอก!”