บทที่231 ความปรารถนาดี

จวินหวาเทียนไออย่างรุนแรง เห็นได้ชัดว่าสุขภาพของเขาแย่มากแล้ว แม้ในตำหนักจะจจุดถ่านไว้ก็ตาม แต่ก็ยังคงรู้สึกว่าร่างกายอ่อนแอยิ่งนัก

กู้เจินกล่าวว่า: "ตอนนี้หลิ่วกุ้ยเหรินถูกกักบริเวณและลดตำแหน่ง แต่สำหรับพวกเขาแล้วมันอาจมีการเปลี่ยนแปลงก็ไม่แน่ หรือพวกข้าต้องใช้แผนการที่ร้ายกว่านี้"

"ไม่ต้องรีบร้อน พระชายาของเซ่อเจิ้งหวางมีแผนการอยู่แล้ว เจ้าเพียงแค่ทำเรื่องพิธีศพตามเดิม เมื่อถึงยามจำเป็นก็เผยแพร่เรื่องไสยศาสตร์ ดำเนินการตามแผนเดิม ยังไม่ถึงเวลาวางยาประสาทหลอน ทุกอย่างในนอกวังได้เตรียมการพร้อมหมดแล้ว ข้าเพียงแต่รอโอกาสอยู่ในวัง ส่วนเรื่องอื่นก็ไม่ต้องกังวลแล้ว”

ทันใดนั้นจวินหวาเทียนก็รู้สึกว่าสิ่งที่ตัวเองสามารถทำได้นั้นมันมีจำกัด แม้ว่าทุกสิ่งในนอกวังนั้นจะได้ทำการเตรียมการเสร็จเรียบร้อยแล้ว แต่ก็หลีกเลี่ยงที่จะมีการเปลี่ยนแปลงอื่นไม่ได้ ขั้นตอนต่อไปก็คงต้องรบกวนกู้ชิวเหลิ่งกับอวี้ฉือจ้านอีกแล้ว

จู่ๆจวินหวาเทียนก็ไอขึ้น กู้เจินหยิบผ้าเช็ดหน้าแล้วยื่นให้จวินหวาเทียน เห็นเพียงแต่ในผ้านั้นเต็มไปด้วยเลือด

“ร่างกายของท่านทรุดโทรมถึงขั้นนี้แล้วรึ?”

“ไม่เป็นอะไร”

แม้ว่าจวินหวาเทียนจะพูดเช่นนั้น แต่ก็ถามว่า“หาคนคนนั้นเจอหรือยัง？”

“เจอแล้ว เพียงแต่ว่าตอนนี้ยังไม่สะดวกที่จะประกาศตัวตนที่แท้จริงของเขาออกมา"

จวินหวาเทียนพยักหน้าอย่างอ่อนแรง และกล่าวว่า"ค่ำแล้ว เจ้ากลับไปพักผ่อนก่อนเถอะ"

กู้เจินมองดูจวินหวาเทียนอย่างกังวลใจ จวินหวาเทียนกล่าวว่า"ข้าไม่เป็นไร เจ้าไปเถอะ"

หลังกู้เจินจากไป จวินหวาเทียนก็เริ่มคิดเหม่อลอย เมื่อสี่ปีก่อนที่จวินฉีเซิ่งกบฏวังหลวง ตอนนั้นรัชทายาทของพระชายารองได้ตั้งครรภ์แล้ว แม้ว่าสถานการณ์ในตอนนั้นจะวุ่นวายยิ่งนัก แต่ก่อนที่องค์รัชทายาทจะแขวนคอตาย เขาก็คงหาวิธีส่งเชื้อพระวงศ์ออกไปจากวังได้แล้ว ในเมื่อเด็กคนนั้นยังมีชีวิตอยู่ ตอนนี้เด็กก็คงมีอายุสามขวบแล้วสินะ

อวี้ฉือจ้านกอดกู้ชิวเหลิ่งไว้ในอ้อมแขน ก็ได้ยินกู้ชิวเหลิ่งถามว่า: "วันนี้ต้าเยียนส่งข่าวอะไรมา？ข้าเห็นท่านทำหน้าเคร่งขรึม เกิดเรื่องอะไรขึ้นหรือเปล่า？"

"ก็ไม่มีอะไร เพียงแต่ว่าเซียวอวิ๋นเซิงหายตัวไป ฝู้จื่อโม่รู้สึกแปลก ดังนั้นจึงถือโอกาสพูดถึงเรื่องนี้"

กู้ชิวเหลิ่งรู้สึกได้เสมอว่าตอนอวี้ฉือจ้านพูดคำเหล่านี้นั้น ในใจของเขานั้นเกิดความหึงหวงเล็กน้อย

“สนใจเซียวอวิ๋นเซิงรึ？เซ่อเจิ้งหวางผู้สูงศักดิ์มีความสนใจต่อเซียวอวิ๋นเซิง?”

อวี้ฉือจ้านเลิกคิ้วและกล่าวว่า“เขาตามจีบเจ้า เหตุใดข้าต้องไม่สนใจด้วย？”

กู้ชิวเหลิ่งหัวเราะจางๆ ก็ได้ยินอวี้ฉือจ้านพูดว่า“เขาคงไปที่แคว้นเป่ยแล้ว ในช่วงหลายปีที่ผ่านมานี้เขามักจะไปที่นั่นสองสามวันทุกปี"

เมื่อพูดถึงแคว้นเป่ย กู้ชิวเหลิ่งก็หยุดหัวเราะ แคว้นเป่ยเป็นที่ที่ฉู่สวินอยู่ นางรู้ตั้งแต่เนิ่นๆแล้วว่าความสัมพันธ์ระหว่างเซียวอวิ๋นเซิงและฉู่สวินนั้นไม่ธรรมดา แต่คิดไม่ถึงว่าปฏิสัมพันธ์ของทั้งสองคนจะสนิทสนมกันถึงเยี่ยงนี้

อวี้ฉือจ้านเหมือนจะรู้สึกถึงร่างกายที่แข็งทื่อของกู้ชิวเหลิ่ง ถามว่า"เป็นอะไรรึ?"

"ไม่มีอะไร ข้าแค่แปลกใจ ท่านโหวเย๋น้อยคนหนึ่งของต้าเยียนกลับมีความเกี่ยวพันกับแคว้นเป่ย"

"คงไปพบใครสักคนแหละ ได้ยินว่าความสัมพันธ์ของเขากับฉู่สวินนั้นไม่ธรรมดา"

"ตัวประกันของแคว้นเป่ยสินะ？"

"อืม"