บทที่237 การตายของวี่เฟยเหนียงเหนียง

"แต่ข้าไม่ได้ฆ่านาง! เรื่องที่ข้าไม่เคยทำทำไมต้องยอดรับด้วย？！"

วี่เฟยเหนียงเหนียงมองดูกู้ชิวเหลิ่งอย่างเย็นชา จวินฉีเซิ่งไม่ได้ช่วยนางแก้ตัว ยังคงตกตะลึงกับการเปลี่ยนแปลงของวี่เฟยเหนียงเหนียงในเมื่อครู่อยู่

กู้ชิวเหลิ่งถือโอกาสพูดว่า: "การตายของหลิ่วกุ้ยเหรินเป็นเพียงความจริงที่ยืนยันว่าเจ้าเป็นคนฆ่าฉินเฟยเอง เจ้าฆ่า ฉินเฟยตาย และใช้วิธีเดียวกันฆ่าหลิ่วกุ้ยเหรินตาย คนในวังแคว้นฉีนี้ยังมีบุคคลที่สองที่เชี่ยวชาญในเรื่องพิษกู่ของเหมียวเจียงหรือ？ตอนนี้เจ้าน่าสงสัยมากสุด ผิดอาชญากรรมร้ายแรงทั้งสองแคว้น เจ้ารู้หรือไม่ว่าจะได้รับผลกรรมอย่างไร？"

วี่เฟยเหนียงเหนียงจะไม่รู้ได้อย่างไรกัน นางบอกว่า"พระชายาของเซ่อเจิ้งหวางอยากโยนความผิดมาให้ข้าขนาดนี้ พระราชวังนี้ หรือว่าต้าเยียนของพวกเจ้าก็มีการมุ่งหมายอะไรบางอย่าง？”

อย่างที่ทราบกัน ขณะนี้ท้องพระคลังของแคว้นฉีว่างเปล่า ต้าเยียนมีความแข็งแกร่งในด้านทหาร บวกกับมีซีจิ้งที่แข็งแกร่งเช่นนี้เป็นผู้ช่วย หากสองแคว้นสู้สงครามกันในเวลานี้ ไม่มีเหตุผลที่จะพ่ายแพ้เลยจริงๆ

กู้ชิวเหลิ่งหรี่ตาเล็กน้อยและกล่าวว่า“วี่เฟยเหนียงเหนียงหมายความว่า ข้ากับเซ่อเจิ้งหวางเป็นคนใส่ร้ายเจ้า จากนั้นก็กระตุ้นให้ทั้งสองแคว้นเกิดสงครามกัน？”

“ใช่แล้วจะทำไม! ไม่มีทางเป็นไปได้รึ?”

จู่ๆอวี้ฉือจ้านก็หัวเราะ และพูดกับจวินฉีเซิ่งที่อยู่ข้างๆว่า: “ฮ่องเต้ฉีจำคำสัญญานั้นได้หรือไม่？”

ใบหน้าของจวินฉีเซิ่งแข็งทื่อ เขาจะจำไม่ได้ได้อย่างไร? เพื่อสิ่งนี้แล้วเขาสูญเสียทองคำหนึ่งล้านตำลึงเงินและสองเมืองที่ร่ำรวยไป

“จำได้อยู่แล้ว ภายในห้าปี จะไม่ทำสงครามกับต้าเยียนโดยเด็ดขาด นี้เป็นสิ่งที่เซ่อเจิ้งหวางเสนอออกมา”

กู้ชิวเหลิ่งมองดูวี่เฟยเหนียงเหนียงที่อยู่บนพื้น กล่าวว่า: “คำขอที่เซ่อเจิ้งหวางเสนอเอง ยังสามารถบอกว่าพวกข้าเป็นคนทำเองหรึ?”

วี่เฟยเหนียงเหนียงไม่รู้เรื่องนี้ และเมื่อได้ยินเรื่องนี้ก็รู้สึกตกตะลึงเป็นอย่างยิ่ง จวินฉีเซิ่งจะไม่ปกป้องนางอีกต่อไป แม้ว่าจะปกป้องเหมียวเจียง ในขณะนี้ จวินฉีเซิ่งไม่มีทางสู้กับอวี้ฉือจ้านและกู้ชิวเหลิ่งแล้ว เพราะเขาไม่กล้าล่วงเกินต้าเยียน ในอดีตจวินฉีเซิ่งดูถูกต้าเยียน และอวี้ฉือจ้านเกินไป

วี่เฟยเหนียงเหนียงหันมองจวินฉีเซิ่งอย่างไม่รู้ตัว บนใบหน้าของจวินฉีเซิ่งดูเคร่งขรึม วี่เฟยเหนียงเหนียงรู้ว่า จวินฉีเซิ่งกำลังคิดอยู่ และคิดอยู่ว่า จะสละเหมียวเจียงและสละนางทิ้งอย่างไร

วี่เฟยเหนียงเหนียงกำหมัดไว้แน่นๆ เพียงได้ยินจวินฉีเซิ่งพูดว่า: "ตอนนี้แล้ว คดีทั้งหมดชี้ไปที่วี่เฟยเหนียงเหนียง แต่มันเป็นเรื่องใหญ่ ข้าคิดว่า ควรค่อยๆปรึกษากันดีกว่า"

ค่อยๆปรึกษากัน? กู้ชิวเหลิ่งเหมือนคิดอะไรออก และพูดว่า: “ถ้าเป็นอย่างนั้น ก็เชิญฮ่องเต้ฉีตัดสินใจ เพียงแต่ว่าการตายของฉินเฟยและหลิ่วกุ้ยเหรินนั้น ขอให้ฮ่องเต้ฉีพิจารณาอย่างรอบคอบ เช่นเดียวกับที่ฮ่องเต้ฉีกล่าว เรื่องนี้เป็นเรื่องใหญ่ ต้องไม่ก่อให้เกิดภัยพิบัติใดๆที่ไม่ควรจะเกิดขึ้นอีก"

ตอนกู้ชิวเหลิ่งพูดคำนี้ ก็หันไปมองวี่เฟยเหนียงเหนียงเหมือนอย่างจงใจและไม่จงใจ หากวี่เฟยเหนียงเหนียงฉลาดพอ ก็คงจะรู้แล้วว่าจวินฉีเซิ่งจะทำอะไร

หลังจากกู้ชิวเหลิ่งและอวี้ฉือจ้านจากไป จวินฉีเซิ่งเหลือบศพของ "มู่หรงอี๋" ที่อยู่บนพื้น ทำเสียงเชอะใส่วี่เฟยเหนียงเหนียงแล้วจากไป

วี่เฟยเหนียงเหนียงยังไม่ทันได้บอกแม้แต่คำว่าถูกปรักปรำให้กับจวินฉีเซิ่งเลย

“จบแล้ว ทุกอย่างจบลงแล้ว”

วี่เฟยเหนียงเหนียงได้เห็นชะตากรรมในอนาคตของตัวเองจากความโหดร้ายของจวินฉีเซิ่งที่มีต่อนางแล้ว

เพียงแต่นางไม่รู้ว่าเหตุใดจวินฉีเซิ่งจึงไม่ฆ่าชีวิตนางทิ้งในตอนนี้เลย

เป็นเพราะยังมีรักแท้ต่อนางอยู่อีกเล็กน้อย? จะเป็นไปได้อย่างไร?

หรือเพราะความเกรงกลัวต่อเหมียวเจียง? ความเป็นไปได้ของข้อนี้อาจมากกว่าสินะ

วี่เฟยเหนียงเหนียงนั่งทรุดตัวลงกับพื้น ไม่เห็นสายตาแปลกประหลาดของผู้คนรอบข้างเลย

คนเหล่านั้นมองนางเหมือนกำลังมองปีศาจ

ชิงจวี๋ประคองตัววี่เฟยเหนียงเหนียงขึ้นมาและพูดว่า"จะทำเยี่ยงไรดี？"

วี่เฟยเหนียงเหนียงกล่าวว่า"ยังจะทำไงได้ล่ะ？นิสัยของจวินฉีเซิ่งเป็นอย่างไร ข้ารู้ดีอยู่แล้ว เขาจะไม่ปล่อยให้ข้ามีชีวิตอยู่อย่างแน่นอน"

ดึกแล้ว กู้ชิวเหลิ่งยังไม่ขึ้นเตียงนอน แต่กำลังอ่านคำภีร์ร้อยกรอง เพื่อมาฆ่าเวลากลางคืนอันยาวนาน