บทที่238 ทุกอย่างอยู่ภายใต้การควบคุม

เช่นเดียวกับปีนั้นที่เจ้าฆ่าเด็กในครรภ์ของข้าด้วยมือเอง

ความเศร้าโศกบนใบหน้าของจวินฉีเซิ่งนั้นปะปนไปด้วยความโหดเหี้ยม กู้ชิวเหลิ่งรู้ว่าทำไมจวินฉีเซิ่งถึงต้องฆ่าลูกสาวแท้ๆของตัวเอง สำหรับจวินฉีเซิ่งแล้ว เขายังหนุ่ม และในอนาคตยังสามารถมีลูกได้หลายคน แต่องค์หญิงเฟิงกลับไม่สามารถมีชีวิตอยู่บนใต้หล้านี้ได้ เพราะแม่ของนางถูกคนมากมายตัดสินว่าเป็นปิศาจไปแล้ว

จวินฉีเซิ่งจะปล่อยให้ลูกสาวของปิศาจมีชีวิตอยู่บนใต้หล้านี้ได้อย่างไร? แม้เขาจะรู้ว่านี่ไม่ใช่ความจริง วี่เฟยเหนียงเหนียงไม่ใช่ปิศาจ แต่เขาไม่สามารถปิดปากฝูงชนได้ ทำได้เพียงให้วี่เฟยเหนียงเหนียงลูกของวี่เฟยเหนียงเหนียงตายไปพร้อมกัน และวี่เฟยเหนียงเหนียงก็บ้าคลั้งฆ่าตัวตายเพราะการตายขององค์หญิงเฟิง ก็ถือเป็นเรื่องตามหลักธรรมชาติของมนุษย์อยู่แล้ว เหมียวเจียงก็จะไม่มีความสัมพันธ์ที่ไม่ดีกับจวินฉีเซิ่งเพราะเหตุนี้ นี่ก็ถือเป็นการยิงธนูนัดเดียวได้นกสองตัว

ในสายตาของจวินฉีเซิ่ง ไม่มีอะไรสำคัญไปกว่าอำนาจและฐานะ เมื่อกู้ชิวเหลิ่งรู้ถึงสิ่งนี้ ก็รู้ชะตากรรมของวี่เฟยเหนียงเหนียงกับองค์หญิงเฟิงแล้ว

ทั้งสองคนตกอยู่ในสถานการณ์ที่จำเป็นต้องตาย และนางก็จะไม่ยั้งมือไว้ไมตรีแน่นอน

กู้ชิวเหลิ่งพูดอย่างเฉยชาว่า“ฮ่องเต้ฉีโปรดไว้อาลัย”

จวินฉีเซิ่งฝืนยิ้ม เขานึกเรื่องเมื่อครู่ขึ้นได้ จู่ๆก็รู้สึกเศร้าใจเล็กน้อย แม้จะกำจัดสิ่งที่เป็นภัยต่อเขาที่สุดทิ้งแล้ว แต่ก็ไม่อาจดีใจขึ้นได้

เขาส่งคนไปฆ่าลูกสาวตัวเอง และจงใจให้คนไปแจ้งข่าวนี้ให้กับวี่เฟยเหนียงเหนียงทราบในวินาทีแรก เขาสั่งให้คนไปเปลี่ยนยาที่ชิงจวี๋พกติดตัวไว้นั้นเป็นยาทำให้คนบ้าคลั้ง ไม่นาน ผมของวี่เฟยเหนียงเหนียงก็ขาวไปหมดใบหน้าผอมแห้งเหมือนมัมมี่

เมื่อเขาเดินเข้าไปในตำหนัก ก็คือวี่เฟยเหนียงเหนียงในสภาพแบบนี้ สีหน้าของเขาเฉยชาไม่มีอารมณ์ใดๆ ท่าทางของวี่เฟยเหนียงเหนียงดูเหี้ยมโหด: "จวินฉีเซิ่ง! ท่านจงใจมาทำร้ายข้า!"

"เฟิงเอ๋อร์ตายแล้ว เจ้าไว้ใจ ข้าจะประกอบพิธีฝังให้นางตามเกียรติขององค์หญิง เจ้าก็ไปอย่างสงบสุขได้แล้ว”

“ถึงตอนนี้แล้วท่านยังจะมามือถือสาก ปากถือศีลอีก？อย่าคิดว่าข้าจะไม่รู้ว่าในใจของท่านกำลังคิดอะไรอยู่! ต่อให้ท่านฆ่าข้าเดี๋ยวนี้ ความลับเหล่านั้นของท่านก็ซ่อนเอาไว้ไม่ได้นานแล้ว!"

เมื่อจวินฉีเซิ่งได้ยินคำว่า "ความลับ" ก็พุ่งเข้าไปจับปลอกคอของวี่เฟยเหนียงเหนียง และพูดอย่างเย็นชาว่า "มู่หรงอี๋บอกอะไรกับเจ้าบ้าง？เจ้ารู้อะไรแล้วบ้าง？!"

วี่เฟยเหนียงเหนียงกล่าวว่า"สิ่งเหล่านั้น ยังต้องการมู่หรงอี๋มาบอกข้าอีกหรือ？จวินฉีเซิ่ง ท่านจะเสียใจที่ฆ่าข้าทิ้ง ข้าจะใช้วิธีที่โหดร้ายที่สุดจัดการกับท่าน เจ้าคอยดูละกัน ข้าจะให้เจ้าชดใช้ให้เฟิงเอ๋อร์ของข้า!”

จวินฉีเซิ่งโยนวี่เฟยเหนียงเหนียงทิ้ง ใช้ผ้าขาวพันคอของวี่เฟยเหนียงเหนียงเอาไว้แล้วแขวนไว้บนคาน และพูดอย่างเย็นชาว่า“ทหาร! ลงมือ!”

มีองครักษ์ลับคนหนึ่งปรากฏตัวในความมืด ใช้ผ้าขาวพันคอวี่เฟยเหนียงเหนียงเอาไว้ และแขวนไว้บนคาน เดิมทีวี่เฟยเหนียงเหนียงก็ไม่มีแรงอะไรอยู่แล้ว หลังจากดิ้นรนไปสักพัก ดวงตาก็โผล่ออกมา และตายอย่างอนาถไป

เดิมทีนี่เป็นวิธีที่เขาเตรียมให้มู่หรงอี๋ แต่สุดท้ายกลับใช้กับนาง

อวี้ฉือจ้านกล่าวว่า: "ในเมื่อเรื่องได้รับการตรวจสอบอย่างชัดเจนแล้ว เช่นนั้นข้าก็ไปแจ้งให้ฝ่าบาทได้ทราบ ส่วนเรื่องทั้งหมดในนี้ ก็ต้องรบกวนฮ่องเต้ฉีจัดการแล้ว"

จวินฉีเซิ่งพยักหน้าอย่างหนักแน่ๆ และกล่าวว่า“วี่เฟยเหนียงเหนียงได้ให้กำเนิดองค์หญิง แถมรับใช้ข้ามานานหลายปี แม้จะได้ทำความผิดอันใหญ่ลงไป แต่สุดท้ายก็ได้ฆ่าตัวตายไป ท้ายที่สุดก็ได้รับบาปกรรมที่ตัวเองทำเอาไว้ ข้าอยากจะประกอบพิธีฝังให้ตามเกียรติยศของกุ้ยเฟย ไม่ทราบว่าทั้งสองคิดอย่างไร"

กู้ชิวเหลิ่งกล่าวว่า"นี่เป็นเรื่องครอบครัวของฮ่องเต้ฉี พวกข้าก็ไม่สะดวกที่จะไปยุ่งเกี่ยวอะไร ในเมื่อนางได้จากไปแล้ว พวกข้าก็ไม่มีเหตุผลที่จะมาทรมานนางอยู่แล้ว ฮ่องเต้ฉีเป็นคนตัดสินเองเลย"

หลังจากพูดจบ กู้ชิวเหลิ่งก็ควงแขนของ อวี้ฉือจ้านและกล่าวว่า"พวกข้าขอจากไปก่อน"

จวินฉีเซิ่งทำท่าทางเชิญ และกล่าวว่า"ข้ามีเรื่องต้องยุ่งเยอะ ไม่ไปส่งพวกเจ้าแล้ว"

อวี้ฉือจ้านและกู้ชิวเหลิ่งพยักหน้า ตอนจากไปก็ต่างส่งสายตาให้กัน

ลมในกลางคืนนั้นเย็นสบายยิ่งนัก

กู้ชิวเหลิ่งกล่าวว่า"ท่านรู้ตั้งนานแล้วใช่หรือไม่？"

"ก่อนวี่เฟยเหนียงเหนียงกำลังจะตาย ได้พบคนคนหนึ่งไป"