บทที่240 นิทานเรื่องหนึ่ง

ตอนกู้ชิวเหลิ่งกลับไป อวี้ฉือจ้านกำลังดูจดหมายที่ต้าเยียนส่งมา และหลังจากที่กู้ชิวเหลิ่งมา อวี้ฉือจ้านจึงค่อยวางสิ่งที่อยู่ในมือลง และถามว่า"วันนี้ข้างนอกร้อน ข้าให้จีเฟิงเตรียมโจ๊กเห็ดหูหนูขาวไว้ ดื่มคลายร้อนหน่อย"

กู้ชิวเหลิ่งมองไปที่โต๊ะ ได้เตรียมไว้ชามหนึ่งแล้วจริงด้วย แถมยังเป็นแบบเย็นด้วย เพียงแค่ดมกลิ่นก็สามารถได้กลิ่นอันแสนหวานนั้นแล้ว

กู้ชิวเหลิ่งกล่าวว่า"ได้เวลาเริ่มแผนการของพวกข้าแล้ว"

อวี้ฉือจ้านเห็นกู้ชิวเหลิ่งพูดอย่างชัดเจนเช่นนี้ ก็กล่าวว่า"ดูเหมือนว่าน้องนางจะเดาออกแล้ว"

"เป็นเพราะคุณชายมู่ลาด เขารู้ว่าตอนนี้วี่เฟยเหนียงเหนียงหมดหนทางแล้ว ดังนั้นข้าจึงได้เตรียมเส้นทางแห่งการแก้แค้นหลังตายเอาไว้แล้วมอบให้กับวี่เฟยเหนียงเหนียง วี่เฟยเหนียงเหนียงทำความเข้าใจได้ดี"

โดยปกติหากอยู่ต่อหน้ากันเอง กู้ชิวเหลิ่งจะเรียกจวินหวาเทียนว่า“คุณชายมู่”ต่อหน้าอวี้ฉือจ้าน แต่แท้จริงแล้วในใจของอวี้ฉือจ้านรู้ดีว่า ความสัมพันธ์ระหว่างทั้งสองนั้นไม่ธรรมดาแน่

อีกอย่างโรงเตี๊ยมในวันนั้น เขาได้ยินการสนทนาระหว่างทั้งสองคนแล้ว ตอนนั้นกู้ชิวเหลิ่งเรียกจวินหวาเทียนว่า “หวาเทียน” ซึ่งนี่ก็สนิทสนมกันมากแล้ว

ดวงตาของอวี้ฉือจ้านมืดลง และพูดว่า"จริงๆแล้ว……เจ้าไม่จำเป็นต้องปิดบังข้า"

น้อยนักที่อวี้ฉือจ้านพูดด้วยน้ำเสียงที่เบาเช่นนี้ ทันใดนั้นห้องก็เงียบไป รอยยิ้มของกู้ชิวเหลิ่งแข็งทื่อเล็กน้อย จากนั้นก็ปกปิดมันเอาไว้อย่างดี เหมือนกู้ชิวเหลิ่งไม่ได้ยินอะไรเลย นางกล่าวว่า"เมื่อครู่ท่านพูดอะไรรึ？ข้าได้ยินไม่ชัด"

อวี้ฉือจ้านทำหน้าจริงจังขึ้นมา เดิมทีเขาคิดว่าตัวเองไม่สนใจ แต่ทุกครั้งที่เห็นกู้ชิวเหลิ่งตื่นจากฝันร้าย ก็อดใจหายไม่ได้ เขารู้แล้วว่าความสัมพันธ์ของกู้ชิวเหลิ่งกับมู่หรงชิวนั้นไม่ธรรมดา แม้กระทั่งรู้สึกว่าทั้งสองเป็นคนเดียวกัน แต่ทั้งหมดนี้ แม้เขาจะกล่าวว่าไม่ถือสา แต่ในใจก็ยังคงหวังว่ากู้ชิวเหลิ่งจะสารภาพเรื่องทั้งหมดนี้ต่อหน้าเขา

ระหว่างสามีภริยากัน หากแม้แต่ความไว้วางใจยังไม่มี แล้วจะอยู่ร่วมกันได้อย่างไร?

กู้ชิวเหลิ่งเห็นความคาดหวังในสายตาของอวี้ฉือจ้าน นางรู้ว่าอวี้ฉือจ้านเดาอะไรบางอย่างได้บ้างแล้ว แต่ต่อให้นางพูดออกมา อวี้ฉือจ้านจะคิดอย่างไร？นางเป็นเพียงดวงวิญญาณที่อาศัยอยู่ในร่างนี้หลังตายแล้วเท่านั้น ส่วนอวี้ฉือจ้าน เขาเป็นเซ่อเจิ้งหวางแห่งต้าเยียน ไม่เชื่อเรื่องผีและเทวดาแถมไม่กลัวเรื่องอะไรสักอย่างด้วย หากรู้ว่าภรรยาของตัวเองนั้นตายไปนานแล้ว จะรู้สึกและคิดอย่างไร？

กู้ชิวเหลิ่งเพียงแค่คิดแบบนี้ ก็ละทิ้งความคิดที่จะบอกความจริงออกมาแล้ว

ในเวลานี้ อวี้ฉือจ้านก็พูดขึ้นว่า: "จริงๆแล้วเจ้าไม่ต้องปิดบังต่อข้า ข้าเคยบอกว่าจะไม่บังคับให้เจ้าทำอะไร แต่ ……"

แต่ทุกครั้งที่มองดูแผนหลังและสายตาที่หลบหนีของกู้ชิวเหลิ่งนั้น เขาก็จะรู้สึกเหงาขึ้นมาอย่างอธิบายไม่ถูก

เขาเป็นเทพสงครามแห่งต้าเยียน ไม่เคยคิดถึงห่วงหาอาทรอย่างมากเพราะเรื่องหนึ่งหรือคนคนหนึ่ง สีหน้ากังวล มีเพียงกู้ชิวเหลิ่งคนนี้เท่านั้นที่สามารถทำให้ใจของเขาวุ่นวายได้ แม้แต่สายตาหนึ่งของกู้ชิวเหลิ่ง เขาก็จะใส่ไว้ในใจ

กู้ชิวเหลิ่งอ้าปากจะพูด ก็ถูกอวี้ฉือจ้านกอดจากด้านหลัง วางโจ๊กเห็ดหูหนูขาวในมือลง กู้ชิวเหลิ่งกล่าวอย่างเฉยชาว่า"ถ้าอย่างนั้นข้าเล่านิทานเรื่องหนึ่งให้เจ้าฟังดีหรือไม่？"

ร่างกายของอวี้ฉือจ้านแข็งทื่อไปครู่หนึ่ง เขารู้ว่าสิ่งที่กู้ชิวเหลิ่งจะพูดถึงในต่อไปก็คือสิ่งที่เขาอยากรู้