ช่วยเหลือท่านปู่เก้า

ยามเหมาแล้วซ่งจื่อหรูตื่นแต่เช้า แม้ไม่มีอาหารจะเลี้ยงแขกได้แต่เกาลัดคั่วก็คงไม่น่าเกลียดเกินไป ที่จริงนางอยากใช้สิ่งนี้หาเงินแต่หลังจากที่ได้ยินว่าหลานชายของลุงเก้าป่วยเพราะที่บ้านไม่มีอาหารซ่งจื่อหรูจึงไม่คิดหวงสิ่งนี้ อีกอย่างการขายเกาลัดโดยพาน้องไปด้วยคงไม่สะดวกในห้วงกำไลพอมีผลไม้กับไข่ ให้พอประทังไปสักระยะจนกว่าจะขึ้นเขาครั้งต่อไป

ซ่งจื่อหรูนำหม้อที่เก็บไว้ออกมาใช้และนำเกาลัดมาต้มเป็นโจ๊ก เมื่อคืนนำตระกร้าเก่าที่ไม่ได้ใช้มาซ่อมแซมแล้วแอบวางดักไว้ ฝนตกตอนยามอวิ๋น(03.00-04.59)อาจมีปลาที่ชะตาขาดหลงมาติดก็ได้ ซ่งจื่อหรูยังคงก่อเตาไฟด้วยหินสามก้อน หลังจากต้มเกาลัดจนเป็นโจ๊กเนื้อเนียน ก็ลดไฟลงก่อนจะเปิดประตูบ้านเดินไปยังลำธาร อยากหยิบไข่ในห้วงกำไลออกมาจะขาดใจแต่หาที่มาของไข่ไม่ได้จะเดือดร้อนอีก

เมื่อถึงลำธารก็ยกตระกร้าขึ้นเป็นไปตามคาด ปลาติดในตระกร้าเกือบยี่สิบตัว หนักตัวละเกือบห้าชั่ง นำปลามาขอดเกล็ดควักใส้ ล้างจนสะอาด ค่อยไล่เป็นชิ้นไม่บางไม่หนา จากนั้นเดินไปถอนต้นหอมป่าและของตรงข้างรั้วติดฝั่งลำธารที่สำรวจเจอก่อนหน้า ล้างต้นหอมและขิง

กลับเข้าบ้านตั้งหม้ออีกใบใส่น้ำ ตามด้วยขิงทุบกับต้นหอม เติมฟืนในเตาพอน้ำเดือดใส่หัวและก้างปลาลงไป เคี่ยวจนเข้มข้น เหยาะเกลือปรุงรสจากนั้นรินเอาแต่น้ำ ค่อยๆเทลงหม้อโจ๊กทีละน้อยคนเรื่อยๆจนเป็นเนื้อเดียวกันเนื้อปลาที่แร่ไว้ใส่ลงในหม้อ กดด้วยทัพพีไม้เบาๆให้โดนความร้อน เนื้อปลาสุกก็ลดไฟลง

"จื่อเย่ว จื่อห่าว ตื่นหรือยัง"

"ตื่นแล้วเจ้าค่ะ พวกเราพับผ้าห่มและเก็บที่นอนเรียบร้อยแล้ว พี่ใหญ่ผ้าห่มท่านตานุ่มมากอุ่นด้วยนะเจ้าคะ"ซ่งจื่อเย่วที่เพิ่งตื่นวิ่งมาหาพี่สาวซ่งจื่อหรูกอดเด็กทั้งสอง หอมหน้าผากพวกเขาคนละทีก่อนจะสั่งให้ไปล้างหน้าบ้วนปาก

"ไปล้างหน้าเถอะ พี่จะไปบ้านปู่เก้าสักหน่อยได้ยินว่าอาไช่ป่วย ปู่เก้าอยู่กับอาไช่แค่สองคนอาหารการกินคงลำบาก"

"พี่ใหญ่ท่านไปเถอะ ข้ากับน้องเล็กจะรอท่านกลับมาเจ้าค่ะ"

ซ่งจื่อหรูตักโจ๊กใส่ชามไม้ไผ่ที่นางทำขึ้นเองสองชามจากนั้นคลุมด้วยผ้า ปู่เก้าไม่ใช่คนพูดมากอีกอย่างอยู่ห่างไกลบ้านคนอื่นพอสมควร ซ่งจื่อหรูจึงล้วงเอาไข่จากห้วงกำไลออกมาสี่ฟอง ใส่ไว้ในตระกร้าพร้อมมันเทศสามหัวเดินมาถึงทางตะวันตกของหมู่บ้านพบบ้านดินหลังนึง สภาพแทบจะอยู่อาศัยไม่ได้นางว่าตนเองยากจนแล้วแต่สภาพบ้านหลังนี้ไม่รู้จะบรรยายอย่างไร

"ท่านปู่เก้า ท่านปู่เก้าอยู่หรือไม่เจ้าคะ"ซ่งจื่อหรูตะโกนเรียก

"อยู่ๆ ใครนะ"

ชายชราคนนึงเดินออกมา มือเหี่ยวย่นค่ยๆคลำประตูคอยเงี่ยหูฟัง ปู่เก้าหลี่ชุนสายตาฝ้าฟางแล้วมองไม่ค่อยชัดเนื่องจากขาดสารอาหารหนักมาก บุตรชายตายจาก สะใภ้ถูกบ้านเดิมบังคับให้แต่งงานเป็นอนุเศรษฐีคนนึงยามที่ส่งข้าวของมาให้ คนจากบ้านเดิมนางก็ตามมาแย่งสองปู่หลานเสมอช่างเป็นญาติที่ชั่วร้ายจริงๆ