เข้าเมือง

ซ่งจื่อหรูตรงไปยังโรงเรือน ทันทีที่เห็นก็ใช้มือลูบหน้าอกตัวเองอย่าโล่งใจ พริกที่เพิ่งเก็บเมื่อต้นปีมัดแขวนเรียงราย ข้าวโพด ถั่วเหลืองและถั่วลิสงก็อยู่ในกระสอบ มีข้าวเปลือกอยู่เกือบยี่สิบกระสอบนอกนั้นเป็นไหดินเผาหลายขนาดเรียงรายมีแค่นี้แหละมีแค่นี้จริงๆเฮ้อ

"ไปดูไก่กับลูกหมูสักหน่อยดีกว่า"

เดือนมาถึงโรงเลี้ยง ก็ได้ยินเสียงลูกหมูน้องอี๊ดๆๆๆ นับแล้วมีประมาณ60ตัว สั่งลุงหวังคนดูแลว่าให้รับซื้อมาแค่20ตัวไหงซื้อมาขนาดนี้จะเลี้ยงไงก่อน ดีที่ตอนนั้นขุดบ่อน้ำใกล้โรงเลี้ยงไม่งั้นกว่าจะตักน้ำจากลำธารมาคงเหนื่อยตายพอดี ที่นี่ไม่มีใครเข้ามาได้ซ่งจื่อหรูถอดเสื้อตัวนอกออก ใช้จอบค่อยๆขุดร่องให้มูลของหมูไหลตามร่อง ไปรวมที่เดียวกัน จากนั้นก็ล้างพื้นกรงใช้เวลาชั่วโมงกว่าก็เรียบร้อย

ถัดมาก็ทำความสะอาดโรงเลี้ยงไก่ ลูกไก่ฟักครบแล้วกำลังส่งเสียงเจี๊ยบๆๆๆลั่นระงม ซ่งจื่อหรูกวาดเศษหญ้าฟางที่มีมูลไก่เต็มไปหมดจากนั้นก็กองรวมกัน ก่อนจะขนไปยังลานกว้างตากไว้ทำปุ๋ย ปูหญ้าฟางใหม่ลงไปยังดีที่ก่อนจะฟักลูกไก่และลงลูกหมูในฟาร์ม ได้เตรียมอาหารสัตว์ไว้เพียงพอแล้วทำทุกอย่างเรียบร้อยก็ให้อาหารพวกมัน

แม้ว่าจะสว่างจ้าแต่ในนี้กลับไม่ร้อนแต่อย่างใด เสร็จงานตรงหน้าแล้วเหลือเพียงรดน้ำต้นไม้ในสวนขุดร่องน้ำให้ไหลไปยังสวนต้นไม้รากย่อมยาวและไปได้ไกลเพียงแค่มีแหล่งน้ำใกล้ๆ ก็สามารถดูดซึมได้เอง ซ่งจื่อหรูเสร็จงานทั้งหมดเหลือเพียงแค่ขุดดินพรวนดินเตรียมปลูกผักแต่ตอนนี้ข้างนอกน่าจะใกล้สว่างแล้วนางอยู่ในนี้มาเกิน5ชั่วโมง ซ่งจื่อหรูเด็ดลูกพีชมานั่งกินใต้ต้น จากนั้นก็วักน้ำในลำธารมาดื่ม ล้างเครื่องมือเก็บเข้าที่เรียบร้อย

"พรุ่งนี้ ลองค้นดูว่ามีแบบร่างเครื่องสีข้าวหรือไม่ เฮ้อมิติที่ดีควรแบบเปิดแล้วใช้ได้เลยไม่ใช่ต้องมานั่งรดน้ำพรวนดินแบบนี้นะคะคุณปู่ สงสัยคุณปู่ไม่อ่านนิยายทะลุมิติแน่ๆ ง่วงแล้วไปนอนดีกว่าพรุ่งนี้มีงานต้องทำ"

ซ่งจื่อหรูหยิบเสื้อมาใส่ตามเดิมจากนั้นก็ออกมาจากมิติ เอ๋ทำไมข้างนอกผ่านไปแค่ครึ่งชั่วยามเองละหรือเวลาในนั้นเร็วกว่า ตอนนี้นางง่วงมากพรุ่งนี้ค่อยคิดเถอะ ซ่งจื่อหรูหลับไป โดยไม่รู้ว่ามีสายตากำลังมองนางอยู่อย่างอาลัยอาวรณ์

"ไปกันเถอะ หากเจ้ายังรั้งอยู่แบบนี้เด็กๆจะยิ่งเป็นอันตราย"

" หากเราไปแล้วไม่รู้ว่าเมื่อไหร่จะได้พบกันอีก หรือหากไม่ได้พบอีกเลยขอข้ามองหน้าพวกเขาให้นานหน่อยเถอะเจ้าค่ะ?"

"เชื่อท่านพ่อเถอะ ยังไงก็ต้องจาก ข้าเองรักพวกเขาไม่ต่างกัน แต่ถ้าพวกเรายังอยู่เด็กๆจะยิ่งอันตราย"

เสียงร้องไห้สะอื้นทำให้ซ่งจื่อหรูหงุดหงิด นางพลิกตัวลืมตาแต่กลับไม่เห็นใคร จากนั้นก็ล้มตัวลงจะนอนต่อแต่ข้างตัวกลับมีบางอย่างวางไว้ เมื่อหยิบมาดูก็เป็นตั๋วเงินใบละ100ตำลึง10ใบ และ50ตำลึงกับ10ตำลึงอย่างละยี่สิบใบ ก้อนตำลึง10ก้อน เหรียญอีแปะ3พวง มีจดหมายเขียนประโยคสั้นเพียงแค่

" เงินเหล่านี้เก็บไว้ใช้จ่าย จงใช้ชีวิตให้ดี อย่าไว้ใจใคร"

มุมล่างมีรูปนกเฟิ่งหวง ดูเหมือนตระกูลซ่งจะไม่ง่ายอย่างที่คิด เงินทั้งหมดเป็นจำนวนสองพันสามสิบสามตำลึงช่างเถอะแปลว่าคนที่มาไม่ได้คิดร้าย ซ่งจื่อหรูเก็บตั๋วเงินและจดหมายไว้ในกล่องในมิติก่อนจะล้มตัวนอนต่อ จงใช้ชีวิตให้ดี และอย่าไว้ใจใคร ประโยคนี้หมายความว่าอย่างไร?

เสียงไก่ในหมู่บ้านขันปลุกให้หลายๆบ้านลุกขึ้นมาหุงหาอาหาร ยามเหมาซ่งจื่อหรูอยากจะเลี้ยงอาหารคนที่มาช่วยสักมื้อ จึงล้างหน้าล้างตาก่อนจะเดินไปทางบ้านสกุลฮั่ว นางยืนอยู่ไม่กล้าเรียกคนด้านในเพราะยังเช้าอยู่เหมือนคนข้างในจะรู้ว่ามีคนมา

สักพักก็มีแสงสว่างจากในบ้านส่องออกมาฮั่วเฟยหรงเปิดประตูมองเห็นร่างผอมบางยืนอยู่ด้านนอกรั้ว นางคงมีเรื่องให้ช่วยสินะถึงมาแต่เช้าเด็กคนนี้เมื่อก่อนเดินห่างเขาสามจั้งหลังจากเปิดใจตอนนี้ตื่นมาก็เจอหน้าเขารู้สึกหวานในอกอุ่นในใจยิ่งนัก