หลี่เหิง

"ท่านอ๋อง ลูกเราโตแล้วพระองค์เองก็อย่าทรงชักสีหน้าใส่เด็กคนนั้นเลยเพคะ หม่อมฉันเองก็แปลกใจเหตุใดจึงรู้สึกผุกพันกับนางนักก็ไม่รู้"

"เจ้าต้องลมหนาวไม่ได้นางยังเอาเด็กสองคนมาฝากให้ดูแลจนเจ้าต้องออกมานั่งเฝ้าพวกเขาด้านนอกจะไม่ให้โมโหนางบ้างเกรงว่าจะไม่ได้ จริงสิเมื่อคืนไม่ได้ยินเสียงเจ้าไอเลยขอโทษนะหรานเอ๋อร์ข้าละเลยเจ้าจริงๆดูท่าข้าควรรีบสะสางเรื่องราวแล้วพาเจ้ากลับเมืองหลวงสักที"

"เมื่อคืนไม่มีอาการไอแถมยังรู้สึกอุ่นด้วยเพคะ อาจเพราะหรงเอ๋อร์ทำมันต้มน้ำขิงให้กินเห็นบอกว่าอาหรูบอกมาว่ากินน้ำขิงร่างกายจะอุ่นขึ้น ท่านอ๋องถ้าไม่ได้บิดาของเด็กสามคนนั้นยอมเดินฝ่าหิมะไปตามหมอในตำบล ยอมทิ้งศักดิ์ศรีบุรุษให้หมอตำแยขึ้นหลังมาหม่อมฉันกับลูกหญิงก็อาจไม่รอดแล้ว ต่อไปเจอหน้าพวกนางทรงทำดีสักหน่อยเถอะเพคะอย่าให้ใครว่าได้ว่าพวกเราเป็นถึงเชื้อพระวงศ์แต่ไร้คุณธรรมไม่รู้คุณคน"

"ได้ๆหรานเอ๋อร์ทุกอย่างล้วนฟังเจ้า นอนพักอีกหน่อยเถอะเซียนเอ๋อร์ยังไม่ตื่นเลยอีกอย่างฟ้าก็ยังไม่สว่าง"

"ไม่แล้วเพคะเมื่อคืนหลับสบายนัก หม่อมฉันไม่ได้นอนหลับสนิทเช่นนี้มานานแล้วทุกคืนพออากาศเย็นต้องลุกขึ้นมาไอ"

"ถ้าเช่นนั้น ข้าจะให้คนไปขุดมันเทศเหล่านั้นมาต้มให้เจ้ากินเยอะๆดีหรือไม่"

"อย่าลำบากเลยเพคะเห็นหรงเอ๋อณบอกว่าชายรั้วบ้านอาหรูมีต้นขิงไม่น้อยนางบอกว่าหากที่บ้านหมดให้ไปขุดเองได้เลย พูดก็พูดเมื่อก่อนนางไม่คุยไม่สูงสิงหม่อมฉันยังกังวลว่าจะตอบแทนพวกเขาอย่างไร หลังจากหรงเอ๋อร์ขึ้นเขากับนางลูกบอกหม่อมฉันว่านางเพียงแค่ไม่อยากหาเรื่องใส่ตัว นั่นก็เป็นเพราะอาหญิงของนางเด็กคนนั้นเลยไม่อยากเข้าใกล้หรงเอ๋อร์กับพวกเรา"

"แม่หนูแซ่หลี่คนนั้น กิริยามารยาทน่าเกลียดนักมาถูกใจซื่อจื่อของเรานางคู่ควรที่ไหน พระชายาหากไม่ใช่เพราะนางไปฟ้องมารดาแม่หนูซ่งคงไม่ถูกแม่เฒ่าปีศาจคนนั้นทุบตีจนสลบหรอกพะย่ะค่ะ"จิงอี้ไม่ชอบหลี่อ้ายเสิ่นเท่าไหร่เจอหน้ากันมักปะทะคารมกันเสมอ

"แม่เฒ่าปีศาจเหมือนข้าจะได้ยินซ่งจื่อห่าวพูดอยู่ครั้งนึง หมายถึงหญิงชราแซ่หลี่คนนั้นหรือ

"นางคือย่าของเด็กสามคนพะย่ะค่ะ หลี่อ้ายเสิ่นคนนั้นไม่รู้ว่าตัวเองเป็นใคร อายุยังไม่เพิ่งจะสิบสี่ดีกลับหมายตายั่วยวนบุรุษ ช่างน่ารังเกียจเสียจริงๆ"

"จิงอี้ จิงเสียนจำไว้อย่าให้คนประเภทนี้เข้าใกล้ซื่อจื่อมากเกินไป "

"พะย่ะค่ะท่านอ๋อง"

ทั้งสองรับบัญชาจากนั้นก็หายไปในความมืด ฮั่วหรานเดินย่ำน้ำค้างหน้าบ้านสีหน้าดูดีขึ้นนางไม่ได้ออกนอกบ้านยามเช้าตรู่มานานแล้ว หลังจากให้กำเนิดฮั่วเฟยเซียนมักถูกอากาศเย็นไม่ได้ บ้านเชิงเขามักจะอากาศเย็นแต่เช้านี่ทุกอย่างช่างสดชื่นยิ่งนัก ฮั่วหย่งเห็นพระชายาของตนมีควาสุขไม่รู้ตัวเลยว่าได้รับเอาบุญคุณซ่งจื่อหรูวางไว้ในใจแล้ว

ปลายยามเหมาซ่งจื่อหรูก็มาถึงประตูทางเข้าตำบล นางนั่งรอสักพักพอฟ้าสว่างทหารที่ประจำป้อมก็เปิดประตู

ซ่งจื่อหรูจ่ายค่าผ่านทาง3อีแปะ มิน่าฮั่วเฟยหรงจึงบอกว่าไก่สองตัวนั้นไม่คุ้มให้เดินทางมา ทั้งเสียเวลาทั้งยังต้องจ่ายค่าเข้าเมือง หากวางขายต้องจ่ายค่าเช่าแผงด้วย ร้านค้าเริ่มทยอยเปิดแล้วซาลาเปาหอมกรุ่นยั่วน้ำลายเสียจริงๆ เดินไปจนเจอเข้ากับร้านขายหมูมีเขียงหมูอยู่สองเขียง มีร้านของแห้ง ร้านธัญพืช ร้านผักดอง ไม่มีผักสดสักอย่าง ร้านเครื่องเขียนกับร้านขายผ้านั้นอยู่อีกตรอกนึง

"เร็วๆเข้าขืนชักช้า เจ้ากลับไปไม่ทันก็ไม่ต้องกินข้าว"

"อาสี่ ท่านเลิกทำเช่นนี้เถอะขอรับหากอาจารย์รู้เข้าพวกเราจะถูกไล่ออก เด็กๆที่หมู่บ้านจะลำบากไปด้วย"

"เหอะคนทำคือเจ้าไม่ใช่ข้าสักหน่อย รีบๆเอาไปส่งแล้วรับเงินมาแม่นางกุ้ยฮวายังรอข้าอยู่ที่หอจันทรา"

ซ่งจื่อหรูหลบอยู่อีกมุมเสียงนั่นไม่ผิดแน่ๆนั่นคือหลี่เหิงพี่ใหญ่ของนางกับหลี่ต้าเหวินอาสี่ชั่วร้ายคนนั้น นั่นเป็นร้านหนังสือแต่ทำไมพวกเขาต้องแอบมาหลังร้านกัน สักพักหลี่เหิงก็เดินออกมาหลี่ต้าเหวินแย่งเงินพวงในมือหลี่เหิงครั้งนี้ได้ถึง2พวง