ทำไมต้องโกหกว่าตาย

เมื่อทั้งคู่มาถึงร้านบะหมี่ ก็นั่งลงเจ้าของร้านเป็นชายชราท่าทางใจดีคนนึงเด็กสาวที่อยู่ข้างๆคงเป็นหลานสาว นางทำงานคล่องแคล่วเพียงพริบตาก็จัดร้านเรียบร้อยซ่งจื่อหรูนั่งลงสั่งบะหมี่ทันที

"ท่านตาเอาบะหมี่เนื้อสองชาม ขอไข่ดาวด้วยนะเจ้าคะ"

"อ้อๆๆ ได้ๆๆๆ อาหลิงเอ๊ยต้อนรับลูกค้าหน่อยเร็วๆเข้า"ชายชรารับคำก่อนจะหันไปสั่งเด็กน้อยที่ช่วยงานอยู่

"เจ้าค่ะท่านปู่ พี่ชาย พี่สาวสวัสดีเจ้าค่ะรับน้ำชาแล้วรอบะหมี่สักครู่นะเจ้าคะ"

เด็กน้อยเจื้อยแจ้วก่อนจะรินชาใส่ชามสองใบส่งให้ทั้งคู่ คนเริ่มพลุกพล่านร้านค้าเริ่มร้องตะโกนขายของ

"บะหมี่มาแล้วเจ้าค่ะทานให้อร่อยนะเจ้าคะ ลูกค้าสามท่านต้องการรับอะไรดีเจ้าคะ"

เด็กน้องยกบะหมี่มาวางจากนั้นก็รีบวิ่งไปรับรองอีกโต๊ะ บนใบหน้ามีแต่รอยยิ้มหญิงชราคนนึงกำลังล้างผักอยู่ใกล้ๆคงจะเป็นย่าของเด็กน้อย ซ่งจื่อหรูหันหลังไปมองตามเด็กน้อยไป ทันใดก็เห็นสตรีคนที่ใส่หมวกคลุมผ้าเลิกผ้าขึ้นพร้อมกับยกน้ำชาขึ้นดื่มซ่งจื่อหรูตัวชา ไม่ใช่แค่เหมือนแน่ๆแต่ว่าเป็นคนๆเดียวกันชัดเจน นางไม่มีคู่แฝดเป็นลูกคนเดียว ซ่งจื่อหรูอยู่ในภวังค์จนไม่ได้ยินเสียงหลี่เหิงเรียก

"น้องสี่ น้องสี่ น้องสี่ เจ้าเป็นอะไรไป อย่าทำข้าตกใจสิ"หลี่เหิงเรียกนางหลายครั้ง

"พี่ใหญ่ ท่านบอกข้าทีท่านว่าคนที่ตายไปแล้วจะฟื้นคืนชีพมาได้หรือไม่"

"น้องสี่ สำลักบะหมี่จนน้ำแกงขังในหัวเจ้าหรือไง คนตายที่ไหนจะฟื้น"

"แล้วหากบอกคนอื่นว่าตายไปแล้วล่ะ แต่ที่จริงยังไม่ตายล่ะ"

"น้องสี่เจ้าเป็นอะไรไป รีบกินรีบกลับเถอะ หากจื่อเย่วจื่อห่าวตื่นมาไม่เจอจะเสียขวัญ"

ซ่งจื่อหรูพยักหน้า เมื่อทั้งคู่กินบะหมี่เสร็จก็จ่ายเงินบะหมี่เนื้อราคาชามละ7อีแปะใส่ไข่ด้วยเป็น10อีแปะ ซ่งจื่อหรูนับเงินอีแปะจ่ายร้านบะหมี่จากนั้นก็จูงมือหลี่เหิงออกมา ในหัวนางกำลังคิดถึงผู้หญิงอีกคนที่เพิ่งบังเอิญเจอ

"น้องสี่ เจ้ามีเรื่องกังวลใจหรือ วางใจเถอะข้าจะไม่ให้ท่านย่าขายน้องห้ากับพวกเจ้าแน่ๆ"