ฮั่วหย่ง

ฮั่วหย่ง

1580 คำ

หลังจากกลับมาถึงบ้านซ่งจื่อหรูก็ให้เด็กไปช่วยกันเก็บกวาดบริเวณบ้าน ตนเองนำมันเทศไปล้าง แกะเอาเมล็ดเกาลัดออก คว้าเลื่อยไปตัดต้นไผ่มาหนึ่งต้น เลื่อยต้นไผ่ออกเป็นท่อนละประมาณ8ชุ่น ล้างจนสะอาด ก่อไฟโดยใช้หินสามก้อนวางแทนเตา นำหม้อออกมาสองใบ จากนั้นนำหม้อใส่น้ำตั้งไฟ นำข้าวสารมาล้าง หั่นมันเทศเป็นสี่เหลี่ยม ผ่าครึ่งเกาลัด นำสามอย่างมารวมกันโรยเกลือเล็กน้อย คลุกเบาๆเหยาะน้ำมันเล็กน้อย จึงนำมากรอกใส่ท่อนไม้ไผ่ที่เตรียมไว้ นำใบบัวมาปิดปากกระบอก แล้วเรียงตั้งในหม้อคอยเติมน้ำ สักพักก็ได้กลิ่นหอมของข้าว ปลายังเหลือ1ตัวเอาออกมากจากโอ่งแตก ทำความสะอาดขอดเกล็ดควักใส้ เคล้าเกลือแล้วนำมาย่าง

"พี่ใหญ่...หอมจังเลยเจ้าค่ะ"ซ่งจื่อเย่วทำจมูกฟุดฟิด

"พี่ใหญ่ มีข้าวด้วยหรือขอรับ"ส่งจื่อห่างท้องร้องเขาไม่ได้กินข้ามานานแล้ว

"ได้ๆเจ้าแมวจอมหิวโหยสองคน วันนี้เจ้าจะได้กินปลากับข้าวสวยร้อนๆ"

"พี่ใหญ่เก่งจังเลยเจ้าค่ะ พวกเรามีข้าวกินแล้วไม่ต้องกินแต่น้ำในลำธารอีกแล้ว"

"เด็กดี ต่อไปต้องขยันห้ามเกียจคร้าน คนขยันจึงไม่อดตาย จื่อเย่วกับจื่อห่าวเป็นเด็กดีพี่ใหญ่จะให้ได้กินข้าวขาวทุกวันดีหรือไม่"

"ดีเจ้าค่ะพี่ใหญ่ วันนี้ที่บ้านอาสะใภ้มีข้าวด้วยข้ากลัวนางหิว แต่อาสะใภ้ป่วยต้องรอพี่เฟยหรงกลับมาหุงข้าวเจ้าค่ะโชคดีที่มีมันเทศกับปลาย่างที่พี่ใหญ่เอาไปฝาก นางจึงไม่บ่นหิว"

"เอาละๆ รีบกินเถอะพี่จะเอาข้าวอบเกาลัดกับมันเทศไปฝากอาสะใภ้ฮั่วสักหน่อย พวกเจ้านั่งกินดีๆ ช่วงนี้ท่านย่าน่าจะไม่มาหาเรื่องพวกเราสักพัก"

"เอ๋...จริงหรือเจ้าคะดีจัง"

"นั่นเป็นเรื่องดีที่สุดที่นางควรทำขอรับ"

แม่เจ้าไอ้ความพูดน้อยต่อยหนักนี่ แม้จะคนละภพละชาติแต่นิสัยคือคนเดียวกันไม่ผิดแน่ไม่ว่าจะเป็นอวิ่นห่าวหรือจื่อห่าว ซ่งจื่อหรูลูบหัวเด็กน้อยก่อนจะลุกขึ้น หยิบตระกร้านำกระบอกข้าวอบใส่สามอันก่อนจะเดินไปยังบ้านสกุลฮั่ว

"พี่หรง ท่านอาสะใภ้ ข้าเองจื่อหรูเจ้าค่ะ"

"อาหรูรึ เข้ามาเถอะหรงเอ๋อร์อยู่ในครัวน่ะ"

ซ่งจื่อหรูเดินเข้ามาบริเวณบ้าน เห็นฮั่วเฟยเซียนนั่งเล่นอยู่จึงทักทาย

"น้องเซียนเซียน วันนี้สนุกหรือไม่"

"สนุกเจ้าค่ะ ข้าชอบให้พวกเขามาอีก เมื่อไหร่พวกเขาจะมาอีกเจ้าคะพี่จื่อหรู ท่านชื่อจื่อหรูใช่หรือไม่เจ้าคะ"

"ใช่ พี่ชื่อซ่งจื่อหรู ไว้คราวหน้าพี่จะพาพวกเขามาอีก พี่สัญญา"

มีคนในบ้านเดินออกมาแต่ไม่ใช่ฮั่วเฟยหรงหรือฮั่วหรานแต่อย่างใด กลับเป็นชายอายุประมาณสี่สิบกว่าปี รูปร่างราวกับหยกสลักมีความละม้ายคล้ายฮั่วเฟยหรงถึงแปดส่วน ร่างกายสูงโปร่ง รัศมีน่าเกรงขาม หากฮั่วเฟยหรงดูดีแล้ว คนๆนี้กลับดูดียิ่งขึ้นไปอีก ไม่ใช่ใครอื่น เขาคือฮั่วเฟยหย่งเจ้าบ้านสกุลฮั่วนั่นเอง

"คาราวะท่านอาฮั่ว ข้าจื่อหรูเจ้าค่ะ"

"อืม มีธุระอะไรกับหรานเอ๋อร์หรือหรงเออร์ล่ะ"

"อ้อ คือว่าท่านอานี่เป็นข้าวอบเกาลัดกับมันเทศ หากพวกท่านไม่รังเกียจโปรดรับไว้ด้วยเจ้าค่ะ"

"แค่กๆๆๆ อาหรูเหตุใดต้องลำบากถึงเพียงนี้ เจ้าเองก็ใช่ว่าจะเหลือกิน แค่กๆ"

"อาสะใภ้เกรงใจแล้ว มันเทศกับเกาลัดไม่ได้ซื้อหามาเจ้าค่ะ ข้าต้องกลับก่อน ที่บ้านยังมีคนรออยู่ ลานะเจ้าคะท่านอาฮั่ว อาสะใภ้"

ซ่งหรูคำนับก่อนจะหันหลังเดินออกประตูรั้วไป ร่างสูงมองตามคนที่จากไปจนลับสายตาเหตุใดจึงรู้สึกคุ้นเคยใบหน้านี้เสียเหลือเกิน จากนั้นจึงเดินไปปิดประตูรั้ว ไก่ตัวนั้นถูกทำเป็นน้ำแกง ฮั่วเฟยหรงค่อนข้างเลือกกิน จึงทำให้เขาฝึกการทำอาหารได้ไม่ยาก

"ท่านพ่อ อาหารพร้อมแล้วทานข้าวเถอะขอรับ"

หลังจากนั่งลงก็หยิบกระบอกไม้ไผ่ที่ซ่งจื่อหรูนำมาให้ ดึงใบบัวออกก็ได้กลิ่นหอมของข้าวกับมันเทศ เทข้าวออกมาก็ได้แต่แปลกใจ