ปลดภรรยา

ฮั่วเฟยหรงมองหญิงชราอย่างรังเกียจ แต่ในที่สุดก็เอ่ยปาก

"แม่เฒ่าข้าถามสักคำ ท่านมีเหตุผลใดจะให้เด็กคนนี้กตัญญูต่อท่าน?"น้ำเสียงที่ถามคำถามของฮั่วเฟยหรงนั้นทำเอายายแก่ถึงกับใจคอไม่ดี แต่ต้องเสแสร้งว่าไม่กลัว

"หึ..มันเป็นหลานข้า ข้าเป็นย่ามันต้องมีเหตุผลอันใด"

"เหตุผลนี้ฟังไม่ขึ้น"ฮัวเฟยหรงเอ่ยขัด

"ท่านพี่เฟยหรง...ท่านแม่ข้าแก่แล้ว คนในหมู่บ้านล้วนแต่ต้องกตัญญู ฮ่องเต้พระองค์นี้ให้ความสำคัญกับเรื่องนี้ยิ่งนักนะเจ้าคะ"

หลี่อ้ายเสิ่นกล่าวเสียงหวาน นางมั่นใจว่าเขาต้องคล้อยตาม ความกตัญญูของฮ่องเต้เป็นที่ประจักษ์ และระบุเป็นกฎหมายต้าเย่ว นางกำลังโอ้อวดว่าตนมีความรู้ และคิดว่าเขาต้องพอใจในตัวนาง แต่ฮั่วเฟยหรงกลับไม่ใส่ใจและเมินเฉย

"แม่เฒ่าข้าขอถามท่าน ท่านบอกว่าจะให้เด็กคนนีกตัญญูต่อท่านในฐานะผู้อาวุโส แต่คำนึงนางก็คนนอก อีกคำนางก็คนอื่น ท่านบอกว่าตนเองแซ่หลี่ส่วนนางแซ่ซ่ง ในเมื่อไม่ใช่คนในครอบครัวท่านแล้วจะให้นางกตัญญูด้วยเหตุผลเหล่านี้ข้าคิดว่าคงไม่ได้ ที่ข้ากล่าวมาถูกหรือไม่ขอรับท่านปู่ฝูเหยา"

หลี่ฝูเหยากระแทกไม้เท้าตึงๆสามหน หญิงชราน่ารังเกียจช่างหน้าด้านยิ่งนัก

"นังเฒ่า ข้าเห็นแก่เจ้าที่เป็นเมียเจ้ารอง แต่เจ้ากลับสร้างแต่เรื่อง คนป่วยก็ไม่รักษาแถมยังขับไล่พวกเขาจนบุตรชายตายจากไปปล่อยให้เด็กๆพวกนี้กำพร้าก็ยังไม่พอใจ ได้ๆๆ อีกสองวันซ่งเหวินจะไปเมืองเป่าซาน ข้าจะฝากจดหมายไปให้เจ้ารอง ดูสิว่าเขายังจะเก็บเจ้าไว้หรือไม่ ข้าจะให้เขาหย่าเจ้าซะ"

"ท่านมีสิทธิ์อะไรมาให้ท่านพ่อหย่าท่านแม่ข้า ท่านลุงใหญ่ท่านก็แค่หัวหน้าหมู่บ้าน ไม่ใช่ขุนนางนายอำเภอสักหน่อย"

หลี่อ้ายเสิ่นถูกตามใจจนไม่เห็นผู้ใดในสายตา กล้าต่อว่าผู้นำหมู่บ้านต่อหน้าคนมากมาย นี่เห็นได้ชัดว่าแม่เฒ่าหลี่อบรมบุตรสาวได้แย่ยิ่งนัก

"เจ้า เจ้า เจ้า ดูๆๆเจ้าเลี้ยงลูกสาวเช่นไรดูเอาเถิด"

ซ่งจื่อหรูเดินก้าวไปข้างหน้า ก่อนจะคุกเข่าลงตรงหน้าหลี่ฝูเหยา

"ท่านปู่ใหญ่..หากท่านปู่หย่ากับท่านย่าจะไม่เพียงมีผลต่อการสอบของพี่ใหญ่และอาสี่ แต่มีผลต่อเด็กทุกคนในหมู่บ้านที่กำลังศึกษาเล่าเรียน อีกทั้งการแต่งงานด้วยเจ้าค่ะ"ซ่งจื่อหรูเอ่ยขึ้น

"เหอะ..พี่ใหญ่เจ้าอยากให้ตาเฒ่านั่นหย่าข้าเจ้ากล้ารับประกันผลที่ตามมาหรือไม่"