หลี่อ้ายเสิ่น

ทั้งสองคนเดินมาถึงกลางทางระหว่างท้ายหมู่บ้านก็เจอกับอาหญิงของนางหลี่อ้ายเสิ่นและบุตรสสวของลุงใหญ่หลี่ม่านอวี้ ทันทีที่เห็นซ่งจื่อหรู หลี่อ้ายเสิ่นก็เปิดปากด่าทอ แต่ละคำล้วนไม่น่าฟัง

"นังเด็กเหลือขอไหนว่าใกล้ตายแล้วไง ทำไมยังออกมาลอยหน้าข้างนอกได้อีก"หลี่อ้ายเสิ่นเปิดปากก็ด่าทอซ่งจื่อหรู

"น้องสี่ เจอกับท่านอาเล็กเจอกับข้าเหตุใดเจ้าจึงไม่ทำความเคารพ อีกทั้งยังเมินเฉย" หลี่ม่านอวี้ที่คอยเป็นลูกไล่ของหลี่อ้านเสิ่นต่อว่าซ่งจื่อหรูเช่นกัน

สองดรุณีน้องแต่งกายด้วยกระโปรงผ้าฝ้ายลายดอกสีชมพูคือหลี่อ้ายเสิ่น ส่วนชุดกระโปรงสีฟ้าคือหลี่ม่านอวี้ บนศรีษะปักด้วยดอกไม้เข้ากันกับชุด แม้ว่าหน้าตาไม่ถือว่าโดดเด่นแต่สำหรับหมู่บ้านเล็กๆ แห่งนี้ก็ถือได้ว่าเป็นไม้งาม

ซ่งจื่อหรูคร้านจะสนใจคนทั้งสองจึงเดินผ่านหน้าไป หลี่อ้ายเสิ่นเห็นคนที่เดินตามหลังซ่งจื่อหรู ก็ทนไม่ได้เห็นแล้วก็แทบจะเข้าไปฉีกอกซ่งจื่อหรูให้ขาดเป็นชิ้นๆ ฮั่วเฟยหรงนั้นเป็นหนุ่มรูปงาม สตรีในหมู่บ้านใครบ้างเห็นแล้วจะไม่หวั่นไหว บางคนถึงกับละเมอใฝ่ฝันหนึ่งในนั้นก็มีหลี่อ้ายเสิ่นอยู่ด้วย หลี่อ้ายเสิ่นอายุสิบสามอีกไม่กี่วันก็จะอายุสิบสี่ปีสามรถพูดคุยเรื่องแต่งงานได้แล้ว แต่แม่เฒ่าหลี่หวังสูงไม่ต้องการให้บุตรสาวของตนต้องแต่งงานกับชาวนาขาเปื้อนโคลน หลี่อ้ายเสิ่นเอ่ยปากทักทายบุรุษตรงหน้าน้ำเสียงคนละอย่างที่ใช้กับซ่งจื่อหรูเห็นได้ชัด

หลี่อ้ายเสิ่น"ท่านพี่เฟยหรง ไม่ทราบว่าท่านเป็นอย่างไรบ้าง สบายดีหรือไม่เจ้าคะ พอดีข้าต้องช่วยงานท่านแม่และต้องปักผ้าจึงไม่ค่อยได้พบหน้าท่านเท่าไหร่ หวังว่าท่านจะไม่ถือสาข้านะเจ้าคะ"

เสียงหวานเลี่ยนนั้นเอ่ยทักทาย ท่าทางกระมิดกระเมี้ยนนั่นชวนให้ขนลุกยิ่งนักซ่งจื่อหรูอดหัวเราะออกมาไม่ได้ นางยอมรับว่าฮั่วเฟยหรงนั้นหน้าตาดีจริงๆ เขาดูสง่างามยิ่งกว่าบรรดาดาราหรือเน็ตไอดอลในชาติที่แล้วของนางเสียอีก ดูเหมือนครอบครัวของเขาจะไม่ใช่ชาวบ้านธรรมดา แต่ใครกันเล่าที่ไม่มีความลับ อยากรู้เรื่องคนอื่นให้น้อยลงก็มีชีวิตยืนยาวเพิ่มขึ้น ซ่งจื่อหรูเอ่ยกระซิบเบาๆ

"พี่หรง..ท่านว่าผู้ใดจะได้วาสนานี้ไปครอบครองกัน"

"เจ้าเด็กน้อย..อย่าใส่ใจเรื่องไร้สาระ เรื่องโชคร้ายของผู้อื่นใครใช้ให้เจ้าอยากรู้"

เห็นได้ชัดว่าหมอนี่รังเกียจหลี่อ้ายเสิ่น เฮ้อ..ถ้าเป็นนางคงม้วนเสื่อกลับบ้านแล้ว เมื่อเห็นว่าซ่งจื่อหรูหัวเราะหลี่อ้ายเสิ่นก็รู้สึกโกรธ จึงตวาดออกไป กิริยาที่นางกระทำช่างขัดต่อใบหน้าเสียจริงๆ

"เจ้าหัวเราะอันใดนังตัวขาดทุน เอ๊ะ แล้วนั่นไก่ฟ้ารึ หนอยนังเด็กสารเลวนังของชดเชย เหตุใดหาสัตว์ป่ากลับมาได้ กลับไม่ไปกตัญญูต่อท่านย่าของเจ้า แต่กลับมาเดินลอยหน้า วางท่าเป็นนางจิ้งจอกยั่วยวนบุรุษ ช่างหน้าด้านเสียจริงๆ "

หลี่อ้ายเสิ่นเห็นไก่ในมือที่ซ่งจื่อหรูหิ้วมาก็เกิดความละโมบ เสียงของนางนั้นดังมากจึงเริ่มดึงดูดผู้คนให้เข้ามามุงดู

ขณะที่หลี่อ้ายเสิ่นกำลังด่าทอซ่งจื่อหรู หลี่ม่านอวี้ถือโอกาสลอบวิ่งกลับบ้านไปตามแม่เฒ่าหลี่ย่าของนาง

"ท่านย่าๆ ท่านย่าอยู่ที่ไหนเจ้าคะ"

"โหวกเหวกโวยวายอะไรของเจ้า บ้านแม่เจ้ามีคนตายรึยังไง"แม่เฒ่าหลี่ด่าหลี่ม่านอวี้ นางกำลังเอนหลังนั่งเด็กบ้านี่แหกปากเสียงดังทำไมกัน หวังซื่อที่กำลังหั่นผักหมูได้ยินก็ไม่พอใจ

"เอ๊ะ .ท่านแม่เหตุใดต้องแช่งบ้านมารดาของข้าด้วยเจ้าคะ"

"ก็ดูลูกสาวเจ้าสิโวยวายเสียจริงเชียว"

"ม่านอวี้ มีเรื่องอะไร ใครรังแกเจ้ากันถึงรีบวิ่งมาขนาดนี้" หวังซื้อหันมาหาบุตรสาว