ขึ้นเขา

ทั้งคู่เดินมาเพียงครึ่งถ้วยชาก็ถึงตีนเขา มีรอยเท้าชาวบ้านที่มาหาของป่าเต็มไปหมด ซ่งจื่อหรูจึงหันมาพูดกับฮั่วเฟยหรง

"ท่านพี่ฮั่ว พวกเราไปอีกด้านเถอะทางนี้คงไม่มีอะไรเหลือให้หาแล้ว"ซ่งจื่อหรูชักชวน

"อืม"

ฮั่วเฟยหรงเพียงแค่พยักหน้าแล้วเดินนำซ่งจื่อหรูไปอีกด้าน ซ่งจื่อหรูตัวเตี้ยกว่าจึงส่งมีดให้เขา เมื่อฮั่วเฟยหรงรับมีดมาฮั่วเฟยหรงก็ใช้มันฟันกิ่งไม้ที่ระเกะระกะพร้อมกับมองหาอาหารหรือผักป่าที่กินได้ เดินมาเกือบครึ่งชั่วยามก็ถึงบริเวณที่มีต้นไม้สูงสลับเตี้ย มีลูกหล่นอยู่บนพื้นลักษณะมีหนามแหลมหล่นอยู่ใต้ต้นและบนต้นอีกมากมาย มันคือต้นเกาลัดแม้ว่าล่วงหน้าจะรู้ว่าตรงนี้มีอะไร แต่ซ่งจื่อหรูก็เหนื่อยพอประมาณ

ตอนที่สำรวจนั้นเป็นเพียงร่างวิญญาณ แต่พอตอนนี้ต้องเดินเท้าเข้ามากลับรู้สึกเหนื่อยยิ่งนัก ที่บ้านไม่มีข้าวสาร แต่เกาลัดสามารถต้มเป็นโจ๊กได้ ดูเหมือนพายุฤดูร้อนน่าจะอยู่อีกสองสามวัน หาเจอเห็ดให้มากหน่อยตากแห้งเอาไว้คงพอมีอาหารให้กิน ข้างบ้านมีลำธาร ปลามีไม่น้อยคนยุคนี้ไม่นิยมกินปลาเพราะมีกลิ่นคาว แต่นางกินได้แถมยังสามารถทำให้อร่อยด้วย

"ท่านพี่ฮั่ว เรามาเก็บเกาลัดกันเถอะ"

"หนามแหลมเพียงนี้เจ้าจะเอาไปทำอะไร"

"ข้างในหนามแหลมนี้ผลของมันอร่อยยิ่งนัก ท่านพี่ฮั่วช่วยข้าเก็บหน่อยได้หรือไม่ เดี๋ยวเราค่อยไปต่อ" ซ่งจื่อหรูอธิบายแก่เขา ฮั่วเฟยหรงคิดว่าขากลับค่อยเก็บน่าจะสะดวกกว่า

"ไปก่อนเถอะขากลับค่อยเก็บจะได้ไม่หนัก"

"อืม...เช่นนั้นก็ดีพี่ชายท่านเคยกินเห็ดหรือไม่"

"อืม..แต่เห็ดบางชนิดมีพิษเจ้าไม่มีความรู้ก็อย่าเก็บส่งเดช อาจกินแล้วตายได้"

"ขอบคุณมากเจ้าค่ะท่านพี่ฮั่ว ข้าจะจำไว้"

"เจ้าเรียกข้าเฟยหรงก็พอ ไปกันต่อเถอะ"

"อ้องั้นข้าเรียกท่านว่าพี่หรงแล้วกันนะเจ้าคะ ท่านเรียกข้าอาหรูหรือจื่อหรูก็ได้เจ้าค่ะ"

"งั้นก็ตามใจเจ้าเถอะ ก็แค่คำเรียกขานเท่านั้น"

"จริงสิพี่หรงเมื่อเช้าข้าไปบ้านท่านเหตุใดท่านถึงมาจากทางหมู่บ้านล่ะเจ้าคะ"ซ่งจื่อหรูสงสัยเพราะทางที่เขามาเดินมาจากทางหมู่บ้าน