สกุลฮั่ว

ซ่งจื่อหรูหาไม้ง่ามมาได้สองอันก็ปักลงด้านบนปากหลุมทั้งสองฝั่งๆ ล่ะหนึ่งอัน เขี่ยกองฟืนให้เป็นถ่านแดงนำมันเทศวางลงไปพร้อมกลบถ่านจากนั้นนำปลามาวางบนไม้ง่ามค่อยๆ พลิกไปมา จนปลาย่างเริ่มส่งกลิ่น เกือบจะปลายยามเหมาแล้วเด็กสองคนถูกกลิ่นหอมของปลาย่างปลุกให้ตื่น ซ่งจื่อหรูนำมันเทศที่สุกแล้วกับปลาย่างวางบนใบบัวที่ตัดมาเมื่อวาน จากนั้นก็นำหม้อแตกครึ่งใบมาต้มน้ำ

ซ่งจื่อเย่วได้กลิ่นจึงวิ่งมาหาพี่สาว

"พี่ใหญ่..ท่านทำอะไรหอมจังเลยเจ้าค่ะ"

"พี่ย่างปลาน่ะ จื่อเย่วกับจื่อห่าวพับผ้าห่มให้เรียบร้อยแล้วมาล้างหน้าพี่ต้มนำอุ่นให้แล้ว"

แม้จะเริ่มเข้าสู่ฤดูร้อนแต่เนื่องจากอยู่ติดเชิงเขาอากาศจึงหนาวเย็นกว่าที่อื่น เด็กๆพากันเก็บที่นอนพับผ้าห่มเก่าที่ถูกปะชุนจนหาสีเดิมไม่ได้ เอ๋มีผ้าห่มผืนใหม่ด้วย พี่ใหญ่คงเอามาจากใต้เตียงท่านตาแน่ๆ มิน่าเมื่อคืนนี้พวกเขาอุ่นมากแถมพี่ใหญ่ยังกอดพวกเขาอีกด้วย

มือน้อยๆ ช่วยกันพับผ้า จากนั้นก็มาล้างหน้า ซ่งจื่อหรูนำหมั่นโถวสามลูกห่อใบบัววางอุ่นในหม้อแตก หม้ออีกใบถูกใช้ต้มน้ำดื่ม ซ่งจื่อหรูค่อยๆบิมันเทศและหมั่นโถวให้ซ่งจื่อห่าว จากนั้นก็แกะเนื้อปลาให้น้องทั้งสอง เมื่ออิ่มแล้วจึงดับไฟในหลุม

ซ่งจื่อหรูนำจอบเล่มเล็กออกมาและมีดอันใหญ่กับเลื่อยขนาดกลางๆ สำหรับถางทางและตัดต้นไม้ ใส่ตระกร้า นำผ้าห่มเก็บที่เดิม หลังจากนั้นปิดกล่องล๊อคแล้วก็นำแผ่นหินมาปิดทับคลุมด้วยหญ้าฟางที่ใช้นอนอีกที

"วันนี้พี่จะขึ้นเขา ในบ้านไม่มีของกินแล้วไปกันเถอะ"

ซ่งจื่อหรูเอ่ยกับน้องชายน้องสาวหลังจากนั้นก็สะพายตระกร้า ซ่งจื่อหรูก็จูงมือเด็กทั้งสอง พวกเขาคิดว่าพี่สาวจะพาไปบ้านท่านป้าหูแต่ผิดทางพี่ใหญ่ พาเดินมายังชายป่าถัดจากกระท่อมพวกเขาประมาณร้อยก้าว ก่อนจะหยุดหน้ากระท่อมหลังนึงแล้วตะโกนเรียก

ซ่งจื่อหรูเรียกคนด้านใน

"ท่านอาฮั่ว ท่านอาสะใภ้ฮั่วท่านอยู่หรือไม่เจ้าคะ"

"มาแล้วๆ ..ใครกันมาเรียกกันแต่เช้าเชียว แค่กๆ"

เสียงสตรีดังมาจากด้านในพร้อมกับเสียงไอไม่หยุด ไม่นานก็มีสตรีคนนึงเดินออกมา แต่งกายด้วยผ้าฝ้ายธรรมดาแต่ก็สะอาดสะอ้าน ร่างกายนางผ่ายผอม เหมือนใบไม้ที่เริ่มเหลืองใกล้ร่วงหล่นเต็มที แต่กระนั้นก็มิอาจปกปิดคงามงามของนางได้

นางคือฮั่วหรานภรรยาของฮั่วหย่ง ทั้งคู่เพิ่งจะย้ายมาอยู่หมู่บ้านหลี่ซานได้สี่ปีกว่าแล้ว อาศัยฮั่วหย่งพอมีฝีมือจึงออกล่าสัตว์ป่าบนเขาไปขาย ทั้งคู่มีบุตรชายอายุ15 เขามักไม่ค่อยยุ่งเกี่ยวกับคนนอก และยังมีบุตรสาวอายุสี่ขวบ ร่างกายฮั่วหรานไม่ค่อยจะดีนัก มาอยู่ที่นี่ตอนใกล้คลอด

หลังจากคลอดบุตรสาวสุขภาพก็อ่อนแอมาตลอด ท่านอาฮั่วหย่งมีฝีมือในการล่าสัตว์ เหตุใดไม่พาภรรยาไปหาหมอในเมืองกัน เอาแต่หาหมอเท้าเปล่าอยู่เช่นนี้ ช่างเถอะเรื่องบ้านคนอื่นอย่ายื่นมือเป็นดีที่สุด จากนั้นจึงเอ่ยถึงจุดประสงค์ของการมา

"สวัสดีเจ้าค่ะท่านอาสะใภ้ฮั่ว"ซ่งจื่อหรูทักทายสตรีตรงหน้า

"จื่อเย่ว จื่อห่าว สวัสดีอาสะใภ้ฮั่วขอรับ/เจ้าค่ะ"

"เอ๋ พวกเจ้าคือบุตรสาวบุตรชายของพี่สาวหว่านเอ๋อร์กับพี่ต้าซานกระมัง"ฮั่วหรานจำซ่งจื่อหรูได้

ฮั่วหรานหลังจากย้ายมาอยู่ที่นี่ก็พอได้ยินเรื่องราวของสกุลหลี่มาบ้าง หลังจากที่หลี่ต้าซานตายนางซ่งถูกไล่ให้มาอยู่บ้านเดิมจึงมีโอกาสพูดคุยและสนิทกัน หลี่ต้าซานนับเป็นผู้มีพระคุณของนางก็ว่าได้ แต่หลังจากที่แม่ของเด็กเหล่านี้จากไปก็แทบจะไม่ได้เจอหน้ากันอีกเลย

"เป็นข้าเองเจ้าค่ะ มิทราบว่าท่านอาฮั่วและอาสะใภ้สบายดีนะเจ้าคะ"