7. ท่านเซียน

หรงหรงตื่นแต่เช้าตรู่ ก่อนจะลงมือเข้าครัวทำอาหารตั้งแต่รุ่งสาง หลังจากนั้นนางรีบออกไปหาบน้ำที่ท้ายหมู่บ้านมาใส่ไว้ในตุ่มจนเต็ม

เรือนแต่ละหลังก็เริ่มทยอยตื่นขึ้นมาแล้วประปราย

"หรงเอ๋อร์...เจ้าช่างขยันจริงเชียว ตื่นมาหาบน้ำตั้งแต่เช้าตรู่ นางเมิงช่างโชคดีที่มีบุตรสาวเช่นเจ้าจริงๆ" ลุงจางในหมู่บ้านตะโกนถามไถ่สารทุกข์สุกดิบแล้วเอ่ยชื่นชมนาง

"ท่านลุงก็พูดเกินไปเจ้าคะ นี้เป็นหน้าที่ของข้าในฐานะลูกเจ้าคะ.."

"อืม...ตอนนี้แม่เจ้าเป็นอย่างไรบ้าง...?

"ท่านแม่ดีขึ้นมากแล้วเจ้าคะ ขอบน้ำใจท่านลุงจางที่ยังเป็นห่วง ข้าต้องกลับไปแล้ว จะรีบกลับไปดูแลท่านเเม่ต่อเจ้าคะ.."

"ได้...ไปดีมาดีนะนางหนู..."

"เจ้าคะท่านลุง"

หรงหรงกลับมาจากหาบน้ำ ก่อนจะเข้าไปดูอาการมารดาของเจ้าของร่างเดิม เมื่อเห็นสภาพหญิงชราตรงหน้า หรงหรงถึงกับตกตะลึง

ร่างกายหญิงชราตรงหน้า ดูซูบผอมเกือบเหลือแต่โครงกระดูก หน้าตาที่อิดโรยเหมือนนอนรอความตาย นี้คงไม่ได้เจ็บไข้ปกติธรรมดาแล้วกระมัง....?

หรงหรงยืนไตร่ตรองอยู่ครู่หนึ่ง เเม่ของเจ้าของร่างเดิมก็เหมือนแม่ของนาง ถึงแม้ว่าชาติภพที่นางอยู่แม่ของนางจะตายจากเพราะอุบัติเหตุตั้งแต่นางยังเด็กก็ตาม แต่ในเมื่อสวรรค์ให้นางได้ใช้ชีวิตใหม่อีกครั้งในร่างนี้ นางจะต้องดูแลรักษามารดาเจ้าของร่างเดิมให้กลับมาเป็นปกติอีกครั้งให้จงได้

ทันทีที่คิดได้ หรงหรงรีบล่วงมือเข้าไปในแขนเสื้ออย่างฉับพลัน นางรีบถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก เมื่อจับโดนกล่องยาขนาดเล็กซ่อนอยู่ภายในนั้น นางลองหยิบกล่องยาออกมา กล่องยาก็ขยายใหญ่ขึ้นเองอัตโนมัติ เช่นนั้นแล้ว....นางก็ไม่ต้องกังวลเรื่องวิธีรักษาอาการของโม่เฉินและหญิงชราอีกต่อไป

"แค้ก แค้ก แค้ก หรงเอ๋อร์...เจ้าตื่นแล้วรึ...? นางเมิงเอ่ยขึ้นมา ด้วยน้ำเสียงแหบแห้งไร้เรี่ยวแรง

"เจ้าคะ ท่านแม่...ข้าจะเริ่มรักษาอาการป่วยเบื้องต้นให้ท่านก่อน..." หรงหรงรีบเก็บกล่องยาเข้าไปตามเดิมทันที

"อย่าได้พูดจาเพ้อเจ้อ บ้านเราไม่มีเงินมากพอที่จะไปจ่ายค่าหมอค่ายา กว่าเจ้าจะทำงานหาเงินมาได้ ใช่เพียงแค่วันสองวันเสียที่ไหน เจ้าเก็บเงินเอาไว้เถิด ยามที่เจ้าได้ออกเรือนไป จะได้มีสินเดิมเอาไว้ใช้ในยามจำเป็น อย่าได้พูดเรื่องนี้ขึ้นมาอีกเลย แม่แก่แล้ว ไม่จำเป็นต้องรักษาให้สิ้นเปลืองเงินทอง...แค่ก...แค่ก...." นางเมิงไม่อยากฟุ่มเฟือยสิ้นเปลืองเงินทองไปโดยไร้ประโยชน์ นางรู้ดีว่าร่างกายนางคงอยู่ได้อีกไม่นาน เมื่อนางเมิงจากไป บุตรสาวจะได้มีเงินก้อนเก็บไว้ใช้ในยามจำเป็น ไม่ต้องมาสิ้นเปลืองไปกับค่ารักษาที่ไร้ประโยชน์

"ใครบอกว่าข้าจะไปเรียกหมอมารักษาท่านกันเล่า..."

"อ้าว....แล้วที่เจ้าเอ่ยมา หมายความว่าเช่นไร....?

"ข้านี้แหละหมอ..."

"เหลวไหล....เจ้าจะเอาสิ่งใดมารักษาแม่ เจ้ามิเคยร่ำเรียนวิชาแพทย์ เลิกล้อแม่เล่นได้แล้ว..." นางเมิงส่งยิ้มให้บุตรสาว นางรู้ว่าบุตรสาวเป็นเด็กที่กตัญญูรู้คุณ คงแค่พูดเอาใจคนแก่ก็เท่านั้น

"ล้อเล่น....ข้านี้นะจะล้อท่านเล่น นี้ข้าพูดจากใจจริง ท่านแม่ยื่นมือออกมาก่อน ขอข้าตรวจดูชีพจรท่านแค่แปปเดียว..."

นางเมิงเริ่มไม่เชื่อหูตัวเอง แต่เมื่อเห็นบุตรสาวกำลังนำกล่องสี่เหลี่ยมออกมาวางไว้ตรงหน้า นางเมิงถึงกับตกตะลึงมองอย่างสงสัย

ถึงสายตานางเมิงจะไม่ค่อยดีนัก แต่ก็ยังพอมองเห็นได้อย่างชัดเจน ว่ากล่องตรงหน้านั่นคือสิ่งใด....

"นั้นมัน....? นางเมิงอุทานเสียงหลง

หรงหรงเปิดกล่องยาออก เพื่อหยิบอุปกรณ์มาตรวจดูอาการมารดา

หญิงชราเพ่งมองกล่องสี่เหลี่ยมตรงหน้าอย่างงุนงง เหตุใดบุตรสาวนางถึงได้มีไว้ในครอบครอง แล้วกล่องสิ่งนี้เหตุใดจู่จู่ถึงได้ปรากฏขึ้นมาอย่างน่าอัศจรรย์

"นี้คือกล่องยาวิเศษ เมื่อวานเข้าป่าได้ไปเจอกับท่านเซียนท่านหนึ่งเข้าโดยบังเอิญ ท่านแม่รู้หรือไม่ ท่านเซียนบอกว่า...ลูกสาวท่านเป็นคนจิตใจดีมีเมตตา จึงได้มอบกล่องยาวิเศษนี้ให้มา แล้วท่านเซียนยังถ่ายทอดวิชาแพทย์ให้อีกเยอะแยะมากมาย ท่านแม่....ท่านอย่าได้แพร่งพรายเรื่องนี้ออกไปให้คนนอกรู้โดยเด็ดขาดเลยนะเจ้าคะ ท่านจะต้องเก็บเรื่องนี้เอาไว้เป็นความลับ แล้วท่านเซียนยังย้ำข้าอีกว่า....หากไม่รีบรักษาท่าน ลูกสาวท่านจักต้องมีอันตรายถึงแก่ชีวิตเชียวนะเจ้าคะ..." หรงหรงพูดไปด้วยสีหน้าที่จริงจัง จนนางเมิงเริ่มคล้อยตาม

"ต้ายจริง...ร้ายแรงปานนั้นเชียว...? นางเมิงอุทานออกมาอย่างตกใจ เมื่อได้ฟังสิ่งที่บุตรสาวกล่าว

"ใช่เจ้าคะ ท่านแม่ลองไตร่ตรองดูเอาเถิด ข้าเป็นเพียงหญิงสาวชาวบ้านธรรมดาทั่วไป ท่านแม่รู้ดีที่สุด ข้าจะมีของวิเศษเช่นนี้ได้อย่างไรเจ้าคะ....?