6. เสียงปริศนา

หรงหรงนั่งลงมืออย่างชำนาญ นางตักน้ำรดโคนผมให้โม่เฉิน เพื่อล้างคราบเลือดออกไปก่อนสองถึงสามรอบ ก่อนจะเทน้ำมันระเหยที่ทำจากธรรมชาติ นวดให้ทั่วทั้งบริเวณศรีษะของเขา และขยี้เบาๆจนเกิดฟองอย่างระแวดระวัง เพราะกลัวว่าหนังศรีษะเขา จะมีบาดแผลในส่วนที่นางมองไม่เห็นอีก

โชคดีที่เจ้าของร่างเดิมทำน้ำมันระเหยเอาไว้หลายขวด...

ปกติชาวบ้านในหมู่บ้านระเเวกแถวนี้ ไม่ค่อยมีฐานะ แค่ข้าวจะกรอกหม้อ ยังต้องใช้แรงงานหลายวันกว่าจะมีปัญญาซื้อมา ชาวบ้านที่นี้จึงอยู่กันอย่างประหยัดมัธยัสถ์ ไม่ค่อยใช่จ่ายฟุ่มเฟือยเหมือนกับคนในเมืองหลวง

หรงหรงสระผมให้โม่เฉิน นางค่อยๆเกาอย่างเบามือ เพราะกลัวว่าเขาจะเจ็บ จากนั้นจึงล้างออกด้วยน้ำสะอาดอีกหลายรอบ

"อาเฉิน ท่านเป็นบุรุษคนแรกที่ข้าสระผมให้ และเป็นบุรุษคนแรกที่ข้าเปลี่ยนเสื้อผ้าให้ ตั้งแต่เกิดมา...ข้าไม่เคยสระผมหรือเปลี่ยนเสื้อผ้าให้บุรุษคนใดมาก่อน ท่านเชื่อข้าหรือไม่...?

"เชื่อสิ...." โม่เฉินก็คิดในใจเช่นเดียวกันกับนาง

โม่เฉินรู้สึกโล่งใจและปลอดภัยในเวลาเดียวกัน ทั้งที่พึ่งรู้จักกับนางได้ไม่นาน แต่ในใจของเขา กลับรู้สึกผ่อนคลายและสงบลงอย่างบอกไม่ถูก

"เอาละเสร็จแล้ว...เดี๋ยวข้าจะเอาเก้าอี้ที่ดันไว้ตรงปลายเท้าท่านออก เช็ดผมพอหมาดๆ นอนพึ่งลมอีกสักพักผมก็แห้งแล้ว ตอนนี้ข้าเริ่มเหนียวตัว อยากจะไปอาบน้ำชำระร่างกายเสียเต็มประดา ประเดี่ยวข้าอาบน้ำเสร็จ ข้าค่อยกลับมาแปลงผมให้ท่านต่อ.."

"ขอบคุณมาก...."

หรงหรงลากเปลที่โม่เฉินนอนอยู่ออกมาให้ห่างจากน้ำที่นางพึ่งสระผมให้เขาไปเมื่อสักครู่พอประมาณ จากนั้นนางจึงเดินจากไป

โม่เฉินแหงนหน้ามองดูท้องฟ้าในยามค่ำคืนด้วยใบหน้าที่เย็นชา เขาช้อนสายตาหันกลับไปมองสตรีร่างเล็กเป็นครั้งคราว เห็นเพียงแผ่นหลังที่กำลังเดินหายลับไปอีกมุมหนึ่ง

"แปลกจริง หายไปไหนแล้วนะ...? หรงหรงพยายามมองหากล่องยา แต่ไม่รู้ว่ากล่องยาล่องหนหายไปไหน

โม่เฉินนอนหลับตาฟังเสียงลมในยามค่ำคืน ยามต้องลมอุณหภูมิร่างกายเย็นยะเยือกจนถึงกระดูก เขาไม่เคยคิดเลยว่า ชีวิตนี้เขาจะได้มาชมบรรยากาศที่เป็นธรรมชาติและเงียบสงบเช่นนี้ นึกว่าจะตายไปแล้วเสียอีก เขาติดหนี้ชีวิตนาง....

"หากได้อยู่แบบนี้ตลอดไปก็คงดี.." โม่เฉินเอ่ยพร้อมทั้งแหงนหน้ามองดูดวงดาวบนท้องฟ้า แววตาพลันเศร้ามอง

" องค์...." เสียงปริศนากำลังจะเอ่ยขึ้น แต่ถูกโม่เฉินใช้สายตาข่ม

"ไสหัวไป หากไม่มีคำสั่งข้า อย่าได้ปรากฏตัวให้ข้าเห็นอีก.." หลังจากโม่เฉินกล่าวจบ เสียงปริศนาก็พลันหายแว้บไปตามคำสั่ง

"ท่านกำลังคุยกับใครอยู่หรือ.....? หลังจากชำระร่างกายเสร็จ หรงหรงเดินกลับมาด้วยผมเผ้าที่เปียกปอน นางเหมือนได้ยินเสียงคนคุยกัน พยายามมองหาเสียงปริศนาแต่ก็ไม่ปรากฏ

" ข้าแค่เพ้อไปเรื่อย ไม่มีอะไรหรอก.."

ภาพที่เห็นตรงหน้า ช่างหาดูได้ยากยิ่ง บุรุษรูปงามนอนหลับตาท่ามกลางท้องฟ้าที่มีดาวระยิบระยับ หรงหรงเผยรอยยิ้มออกมา ก่อนจะเดินไปนั่งลงข้างโม่เฉินอย่างถือวิสาสะ...

โม่เฉินสัมผัสได้ถึงกลิ่นสบู่จางๆออกมาจากด้านข้างเขา เขาเผลอสูดดมกลิ่นหอมนั้น และรู้สึกผ่อนคลายลงอย่างบอกไม่ถูก

"ทำไมยังไม่นอนอีก...? หรงหรงกระซิบถาม

"ข้ารอหรงเอ๋อร์..."

"เหตุใดต้องรอ ถ้าง่วง...ท่านก็รีบนอนเสียเถิด มิต้องฝืนร่างกาย...."

"ข้าแค่อยากจะลองรอใครสักคนดูบ้าง..." โม่เฉินหันไปจ้องมองสตรีร่างบางด้วยแววตาที่อบอุ่น

"ชิ..อย่าได้ใช้คำพูดมายั่วยวนข้า ข้ามิหลงกลท่านหรอก.."

"ช่างเป็นสตรีที่ใจเเข็งนัก...."

แน่นอน...หรงหรงเบะปากมองบน....

หรงหรงถือวิสาสะ เอามือจับปลายผมของโม่เฉิน ขึ้นมาสูดดม

"หอมจัง เมื่อครู่ยังเหม็นกลิ่นคาวเลือดอยู่เลย เส้นผมท่านช่างเงางามอ่อนนุ่มยิ่งกว่าเส้นผมสตรีเสียอีก คริ...คริ" หรงหรงคลี่ยิ้มให้โม่เฉิน

มือเล็กเอื้อมมือไปหยิบผ้าห่มที่ไหลตกลงไปที่ขาของเขา เพื่อดึงผ้าห่มขึ้นมาจัดระเบียบให้โม่เฉินใหม่อีกครั้งอย่างอ่อนโยน

"หนาวหรือไม่...?