5. อุปกรณ์ล่องหน

หรงหรงเบิกตาโตอย่างตกตะลึง นางมองเห็นอุปกรณ์การแพทย์ที่ทันสมัยปรากฎขึ้นมาอย่างงุนงง และยาอีกหลายชนิดมากมาย

"อาเฉิน...ตอนนี้ไม่ต้องกังวลว่าบาดแผลจะติดเชื้ออีกแล้ว....? หรงหรงสวมกอดโม่เฉินทันทีอย่างลืมตัว

เมื่อได้สติขึ้นมา หรงหรงจึงรีบปล่อยมือที่โอบกอดบุรุษตรงหน้าออกอย่างรวดเร็ว นางรู้สึกเขินอายขึ้นมาเล็กน้อย

กลิ่นหอมอ่อนๆจากตัวนาง ทำให้โม่เฉินรู้สึกผ่อนคลายลง เขารู้สึกเช่นนี้เป็นครั้งแรก

"สิ่งนั้นคือ....? โม่เฉินมองไปดูสิ่งของในมือสตรีตรงหน้าอย่างสงสัย

หรงหรงตกใจ นึกว่าจะเห็นแค่นางคนเดียว

"ท่านเห็นด้วยหรือ..?

"อืม..เห็นสิ...."

"สิ่งนี้เป็นของที่สำคัญมาก สามารถช่วยชีวิตท่านได้.."

หรงหรงเริ่มล้างแผลที่ไหล่ซ้าย จากนั้นนางจึงล้างแผลไปที่บริเวณบาดแผลที่สำคัญก่อน อย่างชำนาญและรวดเร็ว

ที่แท้นางก็รู้วิชาแพทย์ อายุยังน้อยกลับเชี่ยวชาญด้านวิชาแพทย์ โม่เฉินรู้สึกอึ้งไปชั่วขณะ

"อันนี้เรียกว่าเข็มฉีดยา ในหลอดคือยาชา ทำให้ไม่รู้สึกเจ็บเวลาเย็บแผล ข้าจะฉีดยาชารอบแผลที่มีขนาดใหญ่ให้ท่านก่อน จากนั้นจะเริ่มไล่ฉีดยาชาในบริเวณที่ได้รับบาดเจ็บ จะได้ไม่ต้องเสียเวลาในขั้นตอนการเย็บแผล..." สตรีร่างบางอธิบายขึ้น กลัวว่าเขาจะไม่เชื่อนาง

"อืม..." บุรุษตรงหน้าได้แต่พยักหน้ารับฟังอย่างตั้งใจ ไม่แสดงท่าทีหวาดกลัวแม้แต่น้อย

หลังจากฉีดยาชาไปทุกตำแหน่งที่สำคัญ สตรีร่างบางนั่งนับเวลารออยู่ภายในใจอย่างมีสมาธิ

"อืม...ยาชาน่าจะเริ่มออกฤทธิ์ ต่อไปข้าจะเริ่มเย็บแผลที่หลังให้ท่านก่อน แล้วจะเย็บแผลส่วนอื่นให้ท่านตามลำดับ"

โม่เฉินพยักหน้าให้ความร่วมมือทันที

หรงหรงลงมือเย็บแผลอย่างรวดเร็ว นางใช้เวลาไม่ถึงอึดใจ บาดแผลที่มีขนาดใหญ่ก็ถูกเย็บจนเสร็จหมดเรียบร้อย จากนั้นนางจึงเริ่มพันแผลที่แผ่นหลัง และบริเวณส่วนอื่นให้เขาอย่างไม่รีรอ

"เสร็จเรียบร้อย....." หรงหรงรีบเอามือปากเหงื่ออย่างโล่งใจที่ทำผลงานชิ้นโบว์แดงสำเร็จ

"เร็วปานนี้เชียว.....? โม่เฉินกล่าวขึ้นอย่างตกตะลึง ก่อนจะหันไปมองบาดแผลที่ถูกเย็บอย่างมีระเบียบและปราณีต

สตรีตรงหน้าหยิบยาออกมาสองเม็ด จากนั้นก็ยืนไปให้โม่เฉิน

"ใช่แล้ว นี้คือยาฆ่าเชื้อกับยาลดไข้ กลืนมันลงไปสะ..." กล่าวจบหรงหรงรีบเดินไปตักน้ำ

โม่เฉินหยิบยาขึ้นมาดู ยาสองเม็ดที่มีหน้าตาแปลกประหลาด เขาพึ่งจะเคยสัมผัสเป็นครั้งแรก เขารีบเอายาใส่เข้าไปในปาก ก่อนจะค่อยๆ บรรจงเคี้ยวกลืนลงคออย่างช้าๆ เพราะไม่รู้วิธีกิน

"แค้ก...แค้ก...ขมจัง" โม่เฉินสำลักยาทันที ถือเป็นยาที่ขมที่สุดในโลก ตั้งแต่เขาเคยกินมา

หรงหรงเดินกลับมาพร้อมกับขันน้ำในมือ นางมองไปที่โม่เฉิน

"อ้าว...แล้วยาละ นี้น้ำ...?

โม่เฉินรีบดื่มน้ำตามในทันทีโดยไม่พูดไม่จา แล้วจึงรีบเอ่ยขึ้น

"ข้าเคี้ยวมันไปหมดแล้ว..."

"ห่ะ ท่านเคี้ยวไปได้อย่างไร ขมจะตายชัก ฮ่าฮ่าฮ่า ท่านนี้ช่างน่าทึ่งจริงๆ" หรงหรงหัวเราะออกมาอย่างขบขัน

"ก็เจ้าบอกให้ข้ากลืนลงไปมิใช่หรือ...?

"ใช่ข้าบอก แต่ไม่ได้บอกให้ท่านเคี้ยว ยาขมจะตาย คิก..คิก " หรงหรงยังคงหัวเราะอย่างท้องขัดท้องแข็ง