4. เปลสนาม

"แขนขวากระดูกร้าว แขนซ้ายหัก ขาทั้งสองข้างหัก ด้านหลังมีรอยดาบลากยาวต้องรีบเย็บ อกด้านขวาก็ต้องรีบเย็บเหมือนกัน มิเช่นนั้นเจ้าคงได้ตายก่อนเลือดหมดตัว เฮ้ออออ......ข้าอยากจะรู้เสียจริง เจ้าไปขวางทางผู้ใหญ่ที่ใดเข้า พวกเขาถึงช่างโหดเหี้ยมอำมหิตเช่นนี้ ดูท่าเจ้าคงสู้พวกเขาไม่ได้เพราะถูกพิษ...?

"พวกเขาคงอิจฉาใบหน้าของข้า....?

*.....*

หรงหรงถึงกับพูดไม่ออก เมื่อได้ยินเช่นนั้น...

"หึ...เจ้าช่างหลงตัวเองเสียจริง.." หรงหรงเบะปากมองบน

"งั้นก็เป็นโชคดีของแม่นาง....?

"ปากเจ้านี้ไม่น่ารอดมาได้ น่าจะโดนฟันทิ้งเสีย....? หรงหรงเผลอยิ้มอย่างหมั่นไส้ออกมา

"ข้าชอบเวลาแม่นางยิ้ม....?

หรงหรงรีบหุบยิ้มลงทันทีเมื่อได้ยิน

"เจ้านี้นะ อย่าได้คิดจะยั่วยวนข้าเชียว...รอข้าอยู่ตรงนี้ ประเดี๋ยวข้าจะรีบกลับมา"

"แต่ว่า...? บุรุษตรงหน้าเหมือนลังเลที่จะพูด

"ข้าไม่หนีไปก่อนหรอกน่า ข้าแค่จะรีบไปตัดไม้ไผ่ ร่างกายบอบบางเช่นข้า คงไม่มีแรงแบกเจ้าลงเขาไปหรอก..."

"เช่นนั้นแม่นาง...ระวังตัวด้วย"

"อืม..." หรงหรงยกยิ้มที่มุมปาก แทนที่เขาจะห่วงตัวเอง แต่กลับทำเป็นมาห่วงนาง

เพียงเวลาไม่นาน หรงหรงเดินกลับมาพร้อมกับไม้ไผ่สองลำ นางนั่งลงผ่าออก ก่อนจะค่อยสานสลับกันไปมาคล้ายเปลสนามอย่างชำนาญ แล้วนำใบไม้มาวางเอาไว้หลายชั้น

"เรียบร้อย...ไปกัน" หรงหรงปาดเหงื่อบนใบหน้าตนเองออกอย่างภาคภูมิใจ

บุรุษปริศนามองดูนางทุกการกระทำอย่างไม่ละสายตา ก่อนจะเอ่ยขึ้น

"ไปไหน...?

"กลับบ้านไง..." หรงหรงตอบกลับเขาทันที

"กลับบ้านรึ...?

"ใช่ หากไม่กลับบ้านจะให้ข้าไปที่ใด...? หรงหรงมองมาที่บุรุษตรงหน้าอย่างสงสัย

"ข้า....จะทำให้แม่นางเดือดร้อนหรือไม่...?

"นอกจากไปกับข้า..เจ้าจะยังมีที่ใดให้ไปได้อีก.....? หรงหรงมองไปที่บุรุษตรงหน้า นางได้แต่ส่ายหน้าไปมาอย่างเอือมระอา

"ข้า..ไม่มีที่ไป..แต่ถ้าคนในหมู่บ้านถาม...?

"ข้า..ก็แค่บอกว่าเจ้าเป็นสามีของข้าก็พอ"

"แม่นาง..ไม่กลัวเสื่อมเสียชื่อเสียง...?

"เจ้าบอกข้าเองมิใช่รึ ชีวิตนี้...เจ้าเป็นของข้า แล้วข้ายังจะกลัวสิ่งใดอีก หรือว่าเจ้ากลัว....?

"ข้าไม่มีสิ่งใดให้ต้องกลัวเช่นกัน"

"ว่าแต่.....เจ้ามีนามว่ากระไร...ข้าชื่อหรงหรง.."

"ข้ามีนามว่า..โม่เฉิน"

"อ่อ...งั้นข้าจะเรียกเจ้าว่า..อาเฉินก็แล้วกัน ฟังดูสนิทสนมดี...เจ้าก็เรียกข้าว่า..หรงหรงนั้นแหละ"

"หรงหรง..เป็นชื่อที่ไพเราะเสียจริง แต่ข้าขอเรียกแม่นางว่า..หรงเอ๋อร์..ได้หรือไม่....?

"ตามใจ...อยากจะเรียกอะไรก็เรียกไปเถอะ" สตรีร่างบางหันไปคลี่ยิ้มให้บุรุษตรงหน้าทันที

"ที่ทำอยู่นั้น.....เรียกว่าสิ่งใด....?