3. ขอความช่วยด้วย

ตอนนี้หรงหรงรู้สึกปวดหัว ราวกับจะระเบิดแตกออกเป็นเสี่ยงๆ ยิ่งความทรงจำเริ่มประทุมากขึ้นเท่าไหร่ นางก็ยิ่งสงสารเจ้าของร่างเดิมมากขึ้นเท่านั้น

"เฮ้ออ...ทำไมโชคชะตาชีวิตของเจ้าถึงได้น่าอนาถใจถึงเพียงนี้ อายุยังน้อย บิดาต้องมาตายตั้งแต่เจ้ายังไม่ทันได้ลืมตาดูโลก อีกทั้งมารดาก็ดันมาป่วยใกล้ตายโดยไร้สาเหตุ ส่วนตัวเจ้าเองก็ไร้ซึ่งวาสนา ในเมื่อข้าได้มาเกิดใหม่ในร่างของเจ้า ข้าจะทวงคืนความยุติธรรมให้กับเจ้าเอง จงหลับไปให้สบายเสียเถิด ต่อไปนี้..แม่ของเจ้าก็เหมือนกับแม่ของข้า ข้าจะดูแลนางแทนเจ้าเอง ข้าขอให้สัญญา"

สิ้นเสียงที่นางเอ่ยจบ เหมือนว่าวิญญาณเจ้าของร่างเดิมจะรับรู้ได้ พลันมีเสียงลมพายุพัดกระโชกเเรงขึ้นมาอย่างกระทันหัน ไม่นานนักเสียงลมก็พลันเงียบสงบลงไปเอง

"ฟิ้ววววว....."

กระต่ายน้อยสองตัววิ่งผ่านหน้านางไปอย่างรวดเร็ว หรงหรงแอบเผยรอยยิ้มชั่วร้ายออกมา อย่างไรวันนี้ นางก็ต้องได้ของติดมือกลับไป

หรงหรงรีบใช้กิ่งไม้กิ่งหนึ่ง เหลาปลายกิ่งไม้ให้แหลมคม ก่อนจะใช้แรงทั้งหมดที่มี เขวี้ยงไปเสียบเข้าที่กลางลำตัวของกระต่ายทั้งสอง จนนอนแน่นิ่งไปในที่สุด

หรงหรงจึงเดินฮัมเพลงลงจากเขา ในมือยังหิ้วกระต่ายสองตัวแกว่งไปมาอย่างอารมณ์ดี ร่างเล็กๆค่อยๆเดินลัดเลาะลงเขาอย่างคล่องแคล้วว่องไว ก่อนจะหยุดชะงักฝีเท้าอย่างฉับพลัน นางสัมผัสได้ถึงสายตาคู่หนึ่ง เหมือนกำลังเพ่งมองมาที่นาง

เมื่อเหลือบไปเห็นหยดเลือดสีแดงที่ไหลนองเป็นทางอยู่เบื้องหน้า นางค่อยๆเดินตามรอยเลือดไป แล้วไปหยุดชะงักระหว่างต้นไม้ใหญ่ต้นหนึ่ง

เมื่อค่อยๆกวาดสายตามองไปยังกองเลือดที่เปียกโชกเหมือนกับสายน้ำ นางถึงกับอุทานเสียงหลงออกมาอย่างตกใจ

"ตายแล้วนี้มัน....?

ร่างบุรุษปริศนานอนจมกองเลือดอยู่เบื้องหน้า เนื้อตัวเขาเต็มไปด้วยเลือดสีแดงสดไหลนองอยู่ บาดแผลฉกรรจ์เต็มร่างกาย สภาพดูน่าสยดสยอง

"ไม่ได้ๆ ข้าจะเข้าไปยุ่งเรื่องของผู้อื่นไม่ได้เด็ดขาด ข้าพึ่งจะข้ามเวลามา ไม่รู้ว่านิสัยใจคอของคนที่นี้เป็นเช่นไร ข้าจะหาเรื่องใส่ตัวไม่ได้ ข้าต้องรีบกลับ ไม่เห็น....ข้าไม่เห็นอะไรทั้งนั้น..." หรงหรงบ่นพึมพำกับตัวเองเสียงเบา ก่อนจะตั้งท่าเดินจากไป

บุรุษผู้นั้นใช้กำลังเฮือกสุดท้ายรีบเปล่งเสียงออกมาทันที เมื่อเห็นว่าสตรีร่างบางกำลังจะเดินจากเขาไป

"ช..ช่วย....ด้วย..." น้ำเสียงแหบแห้งสั่นเทาดังแว่วมา ทำให้สตรีร่างบางหยุดชะงักลงเมื่อได้ยิน

"ข้า...ข้าคงช่วยอะไรเจ้าไม่ได้หรอก..." กล่าวจบนางกำลังจะก้าวเดินต่อ

"ข้ากำลังจะตาย...?

"นั้นมันเรื่องของเจ้า..."

"ข้า...กระหาย..น้ำ..." น้ำเสียงคล้ายจะหมดสิ้นลมหายใจเอ่ยขอร้อง

"น้ำหรือ.....ถือซะว่าข้าช่วยเจ้าเป็นครั้งสุดท้ายก็แล้วกัน โชคดีที่ข้าหยิบขวดน้ำติดมือมาด้วย พอข้าช่วยเจ้าดื่มน้ำเสร็จ เราก็ทางใครทางมัน..."

หรงหรงค่อยๆก้มตัวลงนั่งข้างๆบุรุษตรงหน้า แล้วจึงถอนหายใจออกมาอย่างแผ่วเบา

"เฮ้ออออ....ข้าทนเห็นเลือดบนใบหน้าของเจ้าไม่ได้ แค่เห็น...ข้าก็รู้สึกอยากจะอาเจียน รีบหลับตาลงเถิด......?

บุรุษตรงหน้าทำตามนางอย่างว่าง่าย

หรงหรงค่อยๆเทน้ำลงไปบนใบหน้าบุรุษตรงหน้า นางค่อยๆถูคราบเลือดออกจากใบหน้าของเขาอย่างเบามือที่สุด ไม่นานน้ำก็ถูกชะล้างคราบเลือดออกจากใบหน้าของบุรุษปริศนาผู้นั้นที

ตอนนี้เริ่มมีเค้าโคลงใบหน้าให้เห็นเด่นชัดขึ้น ไม่นานก็ล้างคราบเลือดออกจากใบหน้าให้เขาอย่างสะอาดหมดจด

พระเจ้า...หรงหรงถึงกับอุทานขึ้นมาภายในใจ มองเขาจนตาค้าง

"น้ำ...? บุรุษตรงหน้าเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา หรงหรงจึงได้สติขึ้นมาอีกครั้ง

"อ่อ...นี้น้ำ...อ้าปากเสียสิ..." บุรุษตรงหน้าดื่มน้ำเข้าไปหลายอึกด้วยความหิวกระหาย ก่อนจะสำลักออกมา เพียงเพราะไม่ได้กินน้ำมาเป็นเวลาหลายวัน

"แค่ก...แค่ก...."

"ไม่มีใครแย่งหรอก ดื่มช้าๆก็ได้"

นี้มันเทพบุตรตกสวรรค์ชัดๆ หล่อยิ่งกว่าพระเอกฮอลลีวูดสะอีก...แต่เมื่อได้สติอีกครั้ง นางจึงรีบสะบัดความคิดฟุ้งซ่านทิ้งไป....

หลังจากกระหายน้ำมาเป็นเวลานาน พอได้ดื่มน้ำลงไป ก็ทำให้บุรุษปริศนารู้สึกดีขึ้นมาบ้างเล็กน้อย ลำคอที่เคยแห้งเหือด ตอนนี้หายเจ็บลงบ้างเล็กน้อย....

"ข้ารู้ว่าแม่นางมีน้ำใจ..ได้โปรดช่วยข้าด้วย.."