ตอนที่ 3 ระวังตายในกำมือของสตรี!

แม่นมเติ้งตกใจร้องลั่น “ตายแล้ว คุณหนูรอง มือของท่าน!”

พูดพลางรีบเข้าไปพยุงลั่วเยว่อิ๋ง พร้อมด่าด้วยความโกรธ “สตรีชั่วคนนี้ช่างไม่รู้จักดีชั่วเลยเสียจริง ท่านแย่งการแต่งงานของคุณหนูรองไป คุณหนูรองมีน้ำใจป้อนยาให้ แต่ท่านกลับผลักนาง!”

ในชั่วพริบตา ร่างหนึ่งพุ่งตัวเข้ามาในห้องอย่างรวดเร็ว เข้ามาหยุดอยู่ข้างกายลั่วเยว่อิ๋งด้วยสีหน้าเป็นห่วงอย่างยิ่ง “เยว่อิ๋ง!”

ลั่วเยว่อิ๋งขมวดคิ้ว ยกฝ่ามือที่เต็มไปด้วยเลือดขึ้นมา ทำให้คนที่เห็นรู้สึกปวดใจ

ฟู่เฉินหวนเห็นมือของลั่วเยว่อิ๋งที่เต็มไปด้วยเลือด แววตาก็เต็มไปด้วยความโกรธจนมีรังสีสังหารพุ่งตรงไปยังลั่วชิงยวน

ลั่วชิงยวนรีบพูดขึ้นทันที “ข้า...”

ทว่ายังไม่ทันพูดคำอธิบายออกมา ก็มีเงาใหญ่พุ่งเข้ามา ร่างของนางถูกแรงมหาศาลกระแทกจนตกจากเตียงอย่างแรง นางยังไม่ทันทรงตัวได้ดี ฝ่ามืออันหนักหน่วงก็ฟาดเข้าที่ใบหน้า

ทันใดนั้นศีรษะของนางก็รู้สึกมึนงง แก้มแสบร้อนอย่างเจ็บปวด

สตินางยังไม่ทันกลับมา ลั่วเยว่อิ๋งก็รีบคว้าแขนเสื้อของฟู่เฉินหวนทันที พร้อมกล่าวขอร้องว่า “ท่านอ๋อง เป็นข้าที่ไม่ระวังเอง ไม่ใช่ความผิดของพี่หญิงเพคะ!”

แม่นมเติ้งรีบกล่าวฟ้องต่ออ๋องผู้สำเร็จราชการ “ท่านอ๋อง ข้าน้อยเห็นกับตาอย่างชัดเจน คุณหนูรองมีน้ำใจป้อนยาให้นาง แต่นางไม่เพียงไม่ซาบซึ้ง ยังผลักคุณหนูรองจนล้ม เป็นคุณหนูรองที่มีจิตใจดี จึงไม่อยากถือโทษโกรธเคือง แต่ก็ไม่ควรถูกรังแกเช่นนี้เพคะ!"

“พาคุณหนูรองไปทายา” ฟู่เฉินหวนสั่งด้วยเสียงเย็นชา

“เพคะ” แม่นมเติ้งพยุงลั่วเยว่อิ๋งออกจากห้องไปทันที

ในห้องเหลือเพียงลั่วชิงยวนกับฟู่เฉินหวนเพียงสองคน เขาก้มลงมองนางด้วยสายตาเต็มไปด้วยรังสีอาฆาต นิ้วที่เย็นเยียบบีบคางของนางอย่างแรง หากนิ้วนั้นเปลี่ยนเป็นบีบที่ลำคอของลั่วชิงยวน นางคงขาดอากาศหายใจตายไปแล้วเป็นแน่

“คิดว่าตนเองเป็นพระชายาจริง ๆ อย่างนั้นหรือ? หากมิใช่เพราะเยว่อิ๋งขอร้องไว้ ข้าคงฆ่าเจ้าตายไปแล้ว! หากเกิดเรื่องเช่นนี้อีก มือไหนของเจ้าทำร้ายนาง ข้าจะตัดมือนั้นของเจ้า!”

น้ำเสียงของฟู่เฉินหวนเต็มไปด้วยโทสะ คำพูดข่มขู่ทำให้ใจคนหวาดหวั่น

ลั่วชิงยวนกุมแก้มที่ร้อนผ่าวและมองสายตาด้วยเฉียบคม พร้อมหัวเราะเยาะ “ท่านเห็นด้วยตาตัวเองตั้งแต่เมื่อใดว่าข้าทำร้ายนาง!”

“แม่นมเป็นพยานเช่นนี้ เจ้ากล้ายังจะหาข้ออ้างอีกหรือ?!” ฟู่เฉินหวนทั้งแปลกใจและโมโหที่คาดไม่ถึงว่าตอนนี้สตรีคนนี้จะรู้จักหาข้ออ้าง!

แต่ก็ไม่ใช่เรื่องน่าแปลกใจอะไร สตรีที่จิตใจชั่วร้ายเช่นนี้ ตอนนี้แค่เผยธาตุแท้ออกมาแล้วเท่านั้นเอง

ลั่วชิงยวนอัดอั้นใจจนแทบระเบิด นางไปทำอะไรให้กัน พอเข้ามาก็โดนตบทันที

นางพิจารณาใบหน้าของฟู่เฉินหวนอย่างละเอียด โครงหน้าชัดเจนมีมิติ ดวงตาเรียวยาวดุจตาฟีนิกซ์ที่ใสกระจ่างแต่สง่างาม มีสันจมูกโด่งและตรง ลักษณะเช่นนี้เป็นลักษณะของผู้สูงศักดิ์ ระหว่างคิ้วมีรอยเส้นลึกที่ดูคล้ายกับมังกรกำลังเงยหน้าขึ้นมา เป็นลักษณะของผู้มีอำนาจเหนือใคร

แต่ช่างน่าเสียดาย เขาจะมีชีวิตไม่ยืนยาว

“ชายที่ตัดสินคนจากรูปลักษณ์ ไม่แปลกใจเลยที่ใจมืดบอด ท่านอ๋องมีเส้นเลือดฝอยเต็มดวงตา ที่หว่างคิ้วมีแสงสีแดงเลือนราง เป็นคนขี้โมโห ฉุนเฉียวง่าย แววตาขุ่นมัว อีกไม่นานจะมีเคราะห์ร้ายแรง! เพราะถูกสตรีทำให้หลงจนตาบอด ระวังจะตายในกำมือของสตรี!”

นางคือนักบวชผู้ยิ่งใหญ่แห่งแคว้นหลี ชำนาญการทำนายชะตาชีวิต ทำนายโชคชะตา และศาสตร์ฮวงจุ้ย จนถึงตอนนี้ยังไม่เคยทำนายพลาดแม้แต่ครั้งเดียว!

เมื่อนางพิจารณาท่าทีของฟู่เฉินหวนที่ปกป้องลั่วเยว่อิ๋ง นางกล้ายืนยันเลยว่าเขาจะต้องถูกลั่วเยว่อิ๋งทำร้ายแน่นอน

เพราะเดิมทีลั่วเยว่อิ๋งไม่ได้อยากแต่งงานกับเขา! มิเช่นนั้นนางจะยุยงให้ลั่วชิงยวนแต่งแทนได้อย่างไร?

หากลั่วเยว่อิ๋งไม่ร่วมมือด้วย ลั่วชิงยวนย่อมไม่สามารถลอบเข้าไปในจวนผู้สำเร็จราชการที่มีการป้องกันแน่นหนาได้ และคงไม่สามารถลอบทำให้ลั่วเยว่อิ๋งในห้องหอจนหมดสติได้อย่างง่ายดาย

ใครจะรู้ว่าเมื่อฟู่เฉินหวนได้ยินคำพูดที่เหมือนชี้ว่าลั่วเยว่อิ๋งมีปัญหา ใบหน้าของเขาเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึมทันที เขาบีบลำคอของนางอย่างแรงและพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา “เจ้าอยากให้ข้าตัดลิ้นเจ้าหรือ?”