ตอนที่ 1 สิ้นชีวิต

กู้หรูชิงถูกทรมานจนตายทั้งเป็น

เดือนสิบสองตามปฎิทินจันทรคติในเมืองหลวง สายลมเย็นยะเยือกแทงเข้ากระดูก

เซียวจิ่งจือสั่งให้คนถอดเสื้อนาง แล้วโยนลงพื้นหินแข็งที่ปกคลุมไปด้วยหิมะ

น้ำเย็นที่ปนเศษน้ำแข็งถูกเทลงบนศรีษะครั้งแล้วครั้งเล่า

น้ำเย็นได้ไหลเข้าจมูกของกู้หรูชิง เกิดเป็นความเจ็บปวด ทำให้นางทนไม่ไหวจนไอขึ้นมา

เซียวจิ่งจือเอามือไขว้หลังยืนตระหง่านอยู่ตรงหน้า เผยรอยยิ้มที่มุมปาก ในดวงตาแดงเล็กน้อย

“กู้หรูชิง รสชาติการถูกคนเหยียดหยามเป็นอย่างไรบ้าง?”

“ตอนที่ซินเยว่ตายก็เป็นช่วงหน้าหนาวเช่นกัน เวลานั้นนางต้องเจ็บปวดและสิ้นหวังมากเพียงใด”

กู้หรูชิงไม่คิดจะเอ่ยตอบ

นางหนาวจนตัวแข็งทื่อ พยายามโก่งตัวให้มากที่สุด ความเจ็บปวดที่แสนทรมาน ทำให้หัวใจของนางแตกเป็นเสี่ยงๆอย่างไม่เหลือชิ้นดี

เพื่อแก้แค้นให้คนรักที่จากไป เซียวจิ่งจือเก็บตัวเงียบอยู่หลายปี พึ่งพาการสนับสนุนจากครอบครัวของนางจวนผิงหยางโหว จนกลายเป็นกั๋วกงที่อายุน้อยที่สุด

แต่ภายหลังเมื่อเขาได้รับการแต่งตั้ง สิ่งแรกที่เขาทำก็คือหย่ากับนาง ทำลายชื่อเสียงของนาง จากนั้นก็ขังนางไว้ในจวน ทำร้ายทุบตีตลอดทั้งวันทั้งคืน

และยังได้วางแผนอย่างต่อเนื่อง ดึงตัวพ่อและพี่ชายของนางเข้ามาเกี่ยวข้อง ใส่ร้ายป้ายสีให้จวนผิงหยางโหวว่าเป็นกบฏที่ทรยศต่อแคว้น

“ที่แท้คุณหนูใหญ่ของจวนผิงหยางโหวช่างมีจิตใจอำมหิตเช่นนี้?”

“หากคานเพดานไม่ถูกต้อง คานพื้นด้านล่างก็จะไม่ถูกต้องตามไปด้วย จวนผิงหยางโหวคิดจะกบฏต่อแคว้น บุตรสาวที่ให้กำเนิดออกมา จะเป็นคนดีได้อย่างไร!”

ตั้งแต่เช้าจนค่ำ ฝนตกทั่วเมืองหลวง ชื่อเสียงของจวนผิงหยางโหวถูกทำลายอย่างป่นปี้

ผู้เป็นพ่อกับเหล่าพี่ชาย ถูกตัดคอประจานต่อหน้าฝูงชน

ผู้เป็นแม่ไม่อาจทำใจยอมรับได้ จนสติฟั่นเฟือน ถูกเซียวจิ๋งฉ่างสั่งให้คนกระทำการเหยียดหยาม และตายอนาถอยู่กลางถนนที่วุ่นวาย

“ผู้หญิงอย่างเจ้า ต้องถูกกรีดเนื้อเป็นพันๆครั้งถึงจะสาสม!”

เซียวจิ๋งฉ่างโบกมือ ก็มีคนลากตัวนางขึ้นมา มัดไว้กับเสาหิน

คมดาบที่เปล่งแสงเย็นเยือก ได้กรีดลงบนร่างกายของนางครั้งแล้วครั้งเล่า