ตอนที่ 2 ถ้าท่านอยากแต่ง ก็เข้าวังไปทูลขอราชโองการด้วยตนเอง

เซียวจิ่งจือขมวดคิ้ว “เจ้าเป็นภรรยาของข้า ข้าจะทำเรื่องเช่นนี้ได้อย่างไร ข้าต้องการรับซินเยว่เข้ามาในฐานะภรรยาเท่าเทียม หลังจากแต่งงานก็จะมีสถานะเท่าเทียมกับเจ้า ไม่มีใครสูงเหนือใคร ”

“ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ท่านจะเอ่ยให้มากความอีกทำไม แต่งกับนางก็สิ้นเรื่อง”

เซียวจิ่งจือเผยความยินดีบนใบหน้าเล็กน้อย “พูดเช่นนี้ก็หมายความว่าเจ้ารับปากแล้ว ดีเหลือเกิน ข้ารู้ว่าเจ้าเป็นคนมีเหตุผลที่สุด

ถึงอย่างไรเจ้ากับข้าก็เป็นผู้ได้รับพระราชทานสมรส ถ้าจะให้ซินเยว่แต่งเข้ามา ก็ต้องให้เจ้าเป็นคนไปทูลขอราชโองการประทานสมรสให้พวกเราทั้งสอง”

ฮวนเอ๋อร์ที่เพิ่งเดินเข้ามา เมื่อได้ยินถ้อยคำของเซียวจิ่งจือ ก็รู้สึกโมโหขึ้นมา

“แม่ทัพใหญ่! ตั้งแต่ที่คุณหนูของข้าแต่งงานเข้ามาก็ทุ่มเทอย่างสุดกำลัง ไม่ว่าเรื่องการปรนนิบัติแม่สามี หรือเรื่องต่างๆภายในบ้าน แต่ละวันได้นอนไม่ถึงสามชั่วยาม ท่านให้คุณหนูเข้าวังทูลขอราชโองการให้สามีของตนแต่งงานกับหญิงอื่น แม่ทัพไม่รู้สึกผิดต่อคุณหนูที่ต้องแยกจากกับครอบครัวบ้างเลยหรือ?”

เซียวจิ่งจือแม้จะรู้สึกละอาย แต่เมื่อถูกสาวใช้ตำหนิสั่งสอน ในใจก็รู้สึกโมโหเดือดดาลขึ้นมา จากความอับอายกลายเป็นความแค้น

“นายคุยกันใครอนุญาตให้บ่าวอย่างเจ้าเอ่ยปาก! ทหาร ลากตัวนางออกไปตบปาก!”

ทหารร่างสูงใหญ่สองคนที่เฝ้าอยู่ด้านนอกได้เดินเข้ามา กำลังจะลากตัวฮวนเอ๋อร์ออกไป

“ดูซิว่าใครจะกล้า!”

กู้หรูชิงเอ่ยเสียงแข็ง แม้น้ำเสียงจะไม่ดังมาก แต่เต็มเปี่ยมไปด้วยความขึงขังน่ายำเกรง ทันใดนั้นทหารสองคนก็ตกใจจนหยุดชะงัก

“ชิงเอ๋อร์ สาวใช้ของเจ้าพูดจาโอหังเกินไป” เซียวจิ่งจือเอ่ยด้วยสีหน้าไม่พอใจ

กู้หรูชิงสายตาเย็นชาเล็กน้อย “ฮวนเอ๋อร์เป็นสาวใช้ที่ติดตามข้าเข้ามา ในจวนแม่ทัพนี้นอกจากข้าแล้ว ไม่มีใครมีสิทธิ์สั่งสอนนางได้! ”