ตอนที่ 6 เขาไม่คู่ควรที่จะเป็นเขยของจวนผิงหยางโหว

กู้หรูชิงส่ายหน้า “ข้าไม่ได้รีบร้อน แต่เด็กในท้องของแม่นางซินเยว่คงรอไม่ไหวแล้ว แม่ทัพคงไม่อยากรอให้ท้องโตก่อนแล้วค่อยแต่งเข้ามาสินะ ข้ากำลังช่วยแบ่งเบาภาระของสามี ตามที่ท่านแม่สอนไว้ ต้องทำให้สามีสบายใจ!”

ตอนนี้ท้องของเสิ่นซินเยว่ยังดูไม่ออกว่าตั้งครรภ์ แต่งเข้ามาเวลานี้ คงไม่มีใครรู้ว่านางท้องก่อนแต่ง เซียวจิ่งจือให้ความสำคัญกับเสิ่นซินเยว่มากเพียงนี้ คงต้องคำนึงถึงชื่อเสียงของนางอย่างแน่นอน

กู้หรูชิงไม่รีบร้อนอยู่แล้ว เพราะมีคนที่รีบร้อนมากกว่านางเสียอีก

เมื่อได้ยินกู้หรูชิงเอ่ยเช่นนี้ สุดท้ายฮูหยินผู้เฒ่าเซียวก็ยอมตกลง

“ได้” ฮูหยินผู้เฒ่าเซียวตอบรับอย่างเสียงเบา จากนั้นก็หยิบหนังสือสัญญาของหอหนิงซื่อออกมาจากใต้หมอนอย่างเสียดาย วางไว้บนมือและลูบสัมผัสไปมา สุดท้ายก็ส่งให้กู้หรูชิงอย่างอาลัยอาวรณ์

“ข้าได้คืนหอหนิงซื่อให้เจ้าแล้ว หวังว่าเจ้าจะทำตามคำพูด ถ้าหากกลับคำ ข้าไม่มีทางปล่อยเจ้าอย่างแน่!”

กู้หรูชิงเห็นหนังสือสัญญาของหอหนิงซื่อ ใบหน้าก็เผยรอยยิ้มออกมา

นางถือหนังสือสัญญาไว้ในมือ วางอยู่บนฝ่ามือและถูไปมา จากนั้นก็เก็บไว้กับตัวอย่างทะนุถนอม

“ท่านแม่วางใจได้ ข้าเอ่ยคำไหนคำนั้น”

ส่วนนางจะทำอย่างไร ก็ต้องดูอารมณ์ของนาง

กู้หรูชิงนำหนังสือสัญญาหอหนิงซื่อเดินออกจากห้องของฮูหยินผู้เฒ่าเซียว รู้สึกพึงพอใจอย่างมาก

ในชาตินี้ นางสามารถนำสิ่งของที่เป็นของตนเองกลับมาได้แล้ว

เมื่อกลับมาถึงเรือน ฮวนเอ๋อร์ก็ตรวจนับสินเดิมเสร็จแล้ว ถือใบรายการสินเดิมเอาไว้ยืนอยู่หน้าประตู ชะเง้อมองอย่างกังวลใจ

เมื่อเห็นคุณหนูของตนกลับมาอย่างปลอดภัย ฮวนเอ๋อร์ก็โล่งอกไปไม่น้อย

นางวิ่งเข้ามาด้านหน้ากู้หรูชิงอย่างร้อนใจ “คุณหนู ท่านกลับมาได้สักที ข้าน้อยเป็นห่วงท่านเหลือเกิน”

กู้หรูชิงอารมณ์ไม่เลว นางยิ้มเบาๆ “เป็นห่วงข้าทำไม พวกเขาทำอะไรข้าไม่ได้หรอก”