ตอนที่ 5 หอหนิงซื่อ

ทันใดนั้นกู้หรูชิงก็เผยรอยยิ้มออกมา “ในเมื่อท่านแม่เอ่ยปาก งั้นลูกสะใภ้ก็จะทำตามคำสั่ง

ข้าอยากได้หอหนิงซื่อที่อยู่ในมือท่านแม่กลับคืนมา”

หอหนิงซื่อเป็นสินเดิมที่กู้หรูชิงนำเข้ามา เป็นโรงหมอแห่งหนึ่ง แม้ไม่ได้อยู่ในเมืองหลวง แต่ทุกปีก็ทำรายได้เข้ามาไม่น้อย

ฮูหยินผู้เฒ่าเซียวเล็งเห็นว่านี่คือก้อนเนื้อชิ้นใหญ่ วันที่สองหลังงานแต่งของกู้หรูชิง ก็ขอมาครอบครองไว้ในมือจนสำเร็จ

ตอนนั้นแม้ว่ากู้หรูชิงจะรู้สึกเสียดาย แต่เพื่อสร้างภาพลักษณ์ที่ดีต่อหน้าแม่สามี จึงยอมปล่อยมืออย่างเจ็บปวด

ตอนนี้ ในเมื่อต้องการจะไป แน่นอนว่าต้องไม่ละทิ้งสิ่งที่แม่มอบให้เอาไว้

“เจ้าว่าอะไรนะ!” ฮูหยินผู้เฒ่าเซียวขมวดคิ้วแน่น

“หอหนิงซื่อเป็นสินเดิมของข้า หลายปีนี้ตกอยู่ในกำมือของท่านแม่มาตลอด ทำให้ท่านแม่ต้องลำบากแล้ว แต่ว่าตอนนี้ แม่นางซินเยว่กำลังจะแต่งเข้ามา ข้าเองก็ต้องคิดวางแผนเพื่อตนเองบ้าง ไม่งั้นสิ่งที่เป็นของข้าอาจตกอยู่ในมือของผู้อื่น ”

“เจ้าหมายความว่าข้าอาจจะมอบหอหนิงซื่อให้ซินเยว่?”

“ป้องกันไว้ย่อมดีกว่าการแก้ไข ท่านแม่ ตอนนั้นก่อนที่แม่ทัพจะออกรบ ก็เคยเอ่ยคำมั่นสัญญาไว้กับข้า จะไม่มีวันรักหญิงอื่นเด็ดขาด แต่ตอนนี้เป็นอย่างไรเล่า?

ท่านแม่เคยเอ่ยว่าจะดูแลหอหนิงซื่อแทนข้า แต่ก็ไม่อาจมั่นใจได้ว่าจะไม่เป็นเหมือนกับแม่ทัพ มอบหอหนิงซื่อให้ผู้อื่น”

“บังอาจ! เอ่ยถ้อยคำเช่นนี้กับผู้อาวุโสได้อย่างไร!”

เมื่อได้ยินถ้อยคำแทงใจฮูหยินผู้เฒ่าเซียวก็รู้สึกโมโหสุดขีด ยกมือขึ้นมา คิดจะตบหน้ากู้หรูชิงอย่างสุดแรง