ตอนที่ 4 ให้จือเอ๋อร์หย่ากับเจ้า!

กู้หรูชิงดึงมือกลับมาอย่างแนบเนียน ก้มหน้าลงเล็กน้อย “วันนี้ท่านแม่ได้พบกับแม่นางซินเยว่แล้วหรือยัง?”

ฮูหยินผู้เฒ่าเซียวรู้สึกตะลึงขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด เพราะนึกไม่ถึงว่ากู้หรูชิงจะเอ่ยตรงไปตรงมาเช่นนี้ รอยยิ้มบนหน้าแข็งทื่อทันที จากนั้นก็พยักหน้า “อืม เมื่อครู่มาคารวะข้าแล้ว ช่วงนี้ผอมลงไม่น้อย นางเพิ่งสูญเสียสามีไป ดูทรุดโทรมอย่างมาก ตอนนี้ก็กำลังตั้งครรภ์อยู่ ช่างลำบากเสียจริง”

กู้หรูชิงเงยหน้ามองฮูหยินผู้เฒ่าเซียว “หมายความว่า ท่านแม่ก็เห็นด้วยกับเรื่องที่จะให้แม่นางซินเยว่แต่งเข้ามา?”

ฮูหยินผู้เฒ่าเซียวรู้สึกอึ้ง รอยยิ้มบนหน้าดูไม่ธรรมชาติ “ไม่เห็นด้วยแล้วจะทำอย่างไรได้ จือเอ๋อร์ได้ตัดสินใจแล้ว ข้าผู้เป็นแม่ก็ไม่อาจห้ามปราบได้ อีกอย่างลูกในท้องก็เป็นสายเลือดของตระกูลเซียว”

และเปลี่ยนเรื่องพูด ฮูหยินผู้เฒ่าเซียวก็เอ่ยปากพูดต่อกู้หรูชิงอีกว่า “แต่ว่าชิงเอ๋อร์ เจ้าก็รู้ว่าจือเอ๋อร์เพิ่งกลับมาจากสนามรบ ไม่ง่ายเลยที่จะกลับมาได้อย่างปลอดภัย ใช้ชีวิตแลกกับความดีความชอบ เวลานี้ไม่เหมาะที่จะทำให้ฝ่าบาทเกิดอคติต่อเขา เจ้าในฐานะภรรยาก็ควรช่วยสามีแบ่งเบาภาระถึงจะถูกต้อง

ในเมื่อเจ้าก็รู้เรื่องนี้แล้ว พรุ่งนี้ก็เข้าวังหลวง และทูลขอราชโองการต่อฝ่าบาทด้วยตนเอง ฝ่าบาทจะต้องอนุญาติอย่างแน่นอน…”

“ท่านแม่ ถึงแม้ว่าข้าจะเห็นด้วยกับท่านแม่ทัพที่ต้องการแต่งงานรับภรรยาเท่าเทียมกับสถานะของข้า แต่ในใจก็รู้สึกเจ็บปวดไม่น้อย ให้ข้าเข้าไปขอราชโองการ ข้าทำไม่ได้จริงๆ” กู้หรูชิงเอ่ยแทรกถ้อยคำของฮูหยินผู้เฒ่าเซียว ก่อนจะก้มหน้าลงเล็กน้อย ใบหน้าเผยความน้อยเนื้อต่ำใจอย่างชัดเจน

นางเงยหน้าขึ้น ดวงตาแดงระเรื่อ หยดน้ำตาไหลรินลงมาอย่างช้ำใจ

ฮูหยินผู้เฒ่าเซียวสีหน้าเปลี่ยนกะทันหัน “กู้หรูชิง เจ้าเป็นถึงนายหญิง จะร้องไห้คร่ำครวญเช่นนี้ได้อย่างไร เจ้าแต่งเข้ามาในจวนแม่ทัพสามปีแล้วแต่ก็ไม่มีทายาทสักที! ตอนนี้ยังไม่ยอมให้จือเอ๋อร์แต่งงาน เจ้าต้องการให้ทายาทของตระกูลเซียวร่อนเร่อยู่ข้างนอกหรือ? ช่างไม่รู้เรื่องรู้ราวบ้างเลย!

ถึงเจ้ารู้สึกอิจฉา ต่อให้ตอนนี้จือเอ๋อร์ตัดสินใจจะหย่า ฝ่าบาทและคนอื่นก็ไม่อาจตำหนิอะไรได้! ”