EP.1 : ฝึกงานวันแรก

สองสัปดาห์ต่อมา สโรชาและเพื่อนร่วมชั้นปีก็เริ่มแยกย้ายกันไปฝึกงาน พอเข้าเทอมสองจะเป็นช่วงรายงานผลการฝึกงานและเริ่มทำโปรเจกต์จบ สำหรับนักศึกษาเรียนดีอย่างสโรชากับโยธกาแล้วคงได้ทำเรื่องจบก่อนกำหนดตามที่หวังไว้ ไม่แน่อาจพ่วงด้วยเกียรตินิยม ทันทีที่ขึ้นปีสาม อาจารย์ก็เรียกทั้งคู่ไปคุยเรื่องทุนการศึกษาและเรื่องไปเรียนแลกเปลี่ยน แต่สองสาวปฏิเสธอย่างหลัง ส่วนเรื่องทุนยังอยู่ในช่วงตัดสินใจเลือกเพราะไม่ได้มีที่เดียวที่อยากได้ตัวคนเก่งอย่างพวกเธอ แถมยังเป็นทุนที่ระบุตัวผู้รับมาชัดเจนอีกด้วย แม้จะสละสิทธิ์แต่คนอื่นก็ไม่สามารถรับแทนได้

“อาทิตย์หน้าอาจารย์จะขอคำตอบเรื่องทุนแล้วนะ” เสียงเพื่อนรักที่นั่งดูดชานมไข่มุกอยู่ฝั่งตรงข้ามโต๊ะม้าหินอ่อนเอ่ยขึ้น “แกว่าฉันไปจีนหรือเยอรมันดี” คนถามมองหน้าคนฟังอย่างรอคอยคำตอบ สำหรับนักศึกษาที่เรียนเกี่ยวกับธุรกิจระหว่างประเทศแล้วถือเป็นโอกาสดีที่จะได้สร้างคอนเน็คชันและหาประสบการณ์

“แกอยากไปไหนมากกว่ากันล่ะ” สโรชาถามกลับ

“ฉันอยากไปเยอรมัน แต่ถ้าไปจีนก็ไม่ต้องปรับตัวอะไรมาก อาหารการกินก็คล้าย ๆ กัน ฉันเลยลังเลน่ะ เพราะต้องไปอยู่นาน เลยกังวลเรื่องความเป็นอยู่”

“แล้วทำไมถึงอยากไปเยอรมันล่ะ”

“ฉันชอบผู้ชายฝั่งยุโรปมากกว่าเอเชีย”

“ไปเรียนนะยะไม่ใช่ไปหาผู้ชาย”

“โธ่ ระหว่างเรียนมันก็ต้องได้ติดไม้ติดมือกลับมาบ้างไหมล่ะ” เพื่อนรักตบโต๊ะดังฉาด พอพูดเรื่องผู้ชายก็มีเรี่ยวแรงขึ้นมาทั้งที่เมื่อครู่ยังทำหน้าเบื่อหน่าย “ว่าแต่แกเถอะ จะไปแถวไหน”

“ระหว่างออสเตรเลียกับนิวซีแลนด์ ฉันว่าจะไปนิวซีแลนด์น่ะ ฉันชอบบรรยากาศที่นั่น ส่วนเรื่องผู้ชายก็ไม่ใช่ปัญหาเพราะฉันชอบโซนนั้นอยู่แล้ว”

“แรดมากค่ะ เมื่อกี้ยังว่าฉันอยู่เลย” สองสาวสะบัดหน้าหนีกันก่อนจะหันกลับมาหัวเราะคิกคักใส่กัน สเปคผู้ชายของทั้งคู่คือหนุ่มฝรั่งเท่านั้น หากมีดวงตาสีฟ้ากับผมสีทองเหมือนเจ้าชายหรือดยุกในนิยายย้อนยุคที่ชอบอ่านเแถมมาด้วยก็ยิ่งชอบไปใหญ่ แต่ทุกวันนี้หาได้ยากเลยลดสเปคลงเหลือแค่หนุ่มฝรั่งเฉย ๆ

“จะว่าไปฉันก็ลืมถามแกเลย เรื่องที่บ้านอะ เป็นไงบ้าง” เพื่อนรักถามด้วยความเป็นห่วง “วันนั้นพ่อฉันบอกว่าจะคุยกับพ่อแกเผื่อจะช่วยอะไรได้บ้าง แต่ฉันยุ่ง ๆ เลยไม่ได้ถามว่าช่วยอะไรได้บ้างไหม”

“ฉันก็ไม่รู้อะไรมากหรอก แกก็รู้นี่ว่าพ่อกับแม่ฉันไม่เคยพูดเรื่องงานหรือเรื่องปัญหาอะไรให้ฟังเลย จนฉันต้องแอบยื่นมือเข้าไปยุ่งแบบเงียบ ๆ เนี่ย นี่ขนาดวันนั้นฉันพูดชัดแล้วนะว่าต้องบอก ยังจะปิดเงียบอีก” ดวงหน้าน้อยยับย่นเมื่อพูดถึงพ่อกับแม่

“ที่จะเข้าไปยุ่งน่ะ ใช่เกี่ยวกับเรื่องที่แกจะไปฝึกงานที่เคยบอกวันนั้นไหม”

“อืม ใช่ เขาเป็นเจ้าของที่นั่น แถมยังเจอตัวยากเลยต้องใช้วิธีนี้ถึงจะได้เจอเขา”

“ก็ว่าทำไมอยู่ดี ๆ แกถึงเลือกไปฝึกงานที่บริษัทนำเข้าซูเปอร์คาร์”

“ก็นายทุนใจร้ายนั่นไม่ยอมมาคุยกับพ่อฉันเองน่ะสิ เห็นว่าไม่เคยมีใครได้เจอเขาเลยด้วย ไม่รู้จะเก็บตัวอะไรนักหนา ตัวแทนที่เขาส่งมาก็เคี่ยวมาก เจรจาอะไรก็ล้มเหลวไปหมด ไม่รู้จักยืดหยุ่นเอาซะเลย ฉันเลยจะลองไปเจอเขาดูสักครั้ง”

“จะดีเหรอพรีม แกไม่รู้เรื่องงานในบริษัทของพ่อแกสักอย่าง แล้วในสายตาเขา แกก็คงเป็นแค่เด็กอะ เขาจะยอมคุยกับแกเหรอ”

“ฉันไม่ได้จะเจรจากับเขาเอง แค่ไปขอร้องเขาให้เจอกับพ่อสักครั้ง ยังไงขั้นตอนเทคโอเวอร์ก็ขอยื่นเจรจาใหม่ได้จนกว่าจะดำเนินการแล้วเสร็จ ตอนนี้พ่อยังไม่ได้ตอบตกลงเพราะหาทางยื้ออยู่ มันไม่มีทางอื่นแล้ว”

“ฉันว่าอย่าเลยแก ถ้าพลาดทำเสียงานขึ้นมาจะทำยังไง นี่ชีวิตจริงนะยะไม่ใช่นิยายแนวมาเฟียหรือเมียขัดดอก ที่อ่อยปุ๊บแล้วเขาจะยกหนี้ให้น่ะ”

“ฉันไม่ได้จะไปอ่อยเขา แค่ขอให้เขาเจอกับพ่อสักครั้งแค่นั้น อีกอย่างตอนนี้บ้านฉันก็ไม่มีอะไรจะเสียแล้ว”

“ฉันไม่ได้ไปด้วยนะ พอเห็นเป็นบริษัทนำเข้ารถฉันก็กลัวฝึกไม่ผ่านอะ”

“อืม เข้าใจ เรื่องเรียนเรื่องใหญ่” สโรชาพยักหน้าให้เพื่อนเพราะเข้าใจจริง ๆ

“แต่มีอะไรแกต้องบอกฉันนะ”